Η ταινία με τις βούλες

Μια επισκέπτρια στα μαύρα

A Visitor in Black

Το όνομά μου είναι Τζον Γουάτσον, και είμαι γιατρός. Για οκτώ χρόνια παρακολουθούσα τον φίλο μου τον Σέρλοκ Χολμς στη δουλειά του. Ο Χολμς ήταν ντετέκτιβ, και έχω σημειώσεις για περισσότερες από εβδομήντα υποθέσεις του.

My name is John Watson, and I am a doctor. For eight years I watched my friend Sherlock Holmes at work. Holmes was a detective, and I have notes on more than seventy of his cases.

Ο Χολμς αγαπούσε τη δουλειά του περισσότερο από τα χρήματα, γι’ αυτό αναλάμβανε μόνο ασυνήθιστες υποθέσεις. Αλλά καμία υπόθεση στις σημειώσεις μου δεν είναι πιο παράξενη από την υπόθεση των Ρόιλοτ του Στόουκ Μόραν, μιας παλιάς οικογένειας στο Σάρεϊ.

Holmes loved his work more than money, so he took only unusual cases. But no case in my notes is stranger than the case of the Roylotts of Stoke Moran, an old family in Surrey.

Συνέβη τον πρώτο καιρό, όταν ο Χολμς και εγώ ζούσαμε μαζί στην οδό Μπέικερ 221Β στο Λονδίνο. Μέχρι τώρα δεν μπορούσα να πω την ιστορία, εξαιτίας μιας υπόσχεσης. Αλλά η υπόσχεση δεν έχει πια σημασία, οπότε να την.

It happened in the early days, when Holmes and I lived together at 221B Baker Street in London. Until now I could not tell the story, because of a promise. But the promise is not important any more, so here it is.

Ήταν αρχές Απριλίου, το έτος 1883. Ένα πρωί ξύπνησα, και ο Σέρλοκ Χολμς στεκόταν δίπλα στο κρεβάτι μου. Ήταν ήδη ντυμένος. Συνήθως ο Χολμς σηκωνόταν αργά. Κοίταξα το ρολόι πάνω από το τζάκι. Ήταν μόνο επτά και τέταρτο, και ένιωσα έκπληκτος και λίγο ενοχλημένος.

It was early in April, in the year 1883. One morning I woke up, and Sherlock Holmes was standing by my bed. He was already dressed. Usually Holmes got up late. I looked at the clock above the fire. It was only a quarter past seven, and I was surprised and a little annoyed.

«Λυπάμαι πολύ που σε ξυπνάω, Γουάτσον», είπε. «Μια επισκέπτρια ξύπνησε την κυρία Χάντσον, και εκείνη ξύπνησε εμένα. Τώρα εγώ ξυπνάω εσένα».

“I’m very sorry to wake you, Watson,” he said. “A visitor woke Mrs Hudson, and she woke me. Now I am waking you.”

«Τι συμβαίνει;» ρώτησα. «Φωτιά;»

“What is it?” I asked. “A fire?”

«Όχι, μια πελάτισσα. Μια νεαρή κυρία είναι εδώ, και είναι πολύ ταραγμένη. Θέλει να με δει τώρα. Περιμένει στο καθιστικό. Και είμαι σίγουρος ότι θα θέλεις να παρακολουθήσεις την υπόθεση από την αρχή».

“No, a client. A young lady is here, and she is very excited. She wants to see me now. She is waiting in the sitting room. And you will want to follow the case from the start, I’m sure.”

«Αγαπητέ μου Χολμς, δεν θα την έχανα με τίποτα».

“My dear Holmes, I don’t want to miss it for anything.”

Φόρεσα τα ρούχα μου μέσα σε λίγα λεπτά και κατέβηκα μαζί του στο καθιστικό.

I put on my clothes in a few minutes and went down with him to the sitting room.

Μια κυρία καθόταν δίπλα στο παράθυρο. Ήταν ντυμένη στα μαύρα, και φορούσε ένα βέλο. Σηκώθηκε όρθια όταν μπήκαμε μέσα.

A lady was sitting by the window. She was dressed in black, and she wore a veil. She stood up when we came in.

«Καλημέρα σας, κυρία μου», είπε ο Χολμς με χαρούμενη φωνή. «Το όνομά μου είναι Σέρλοκ Χολμς. Αυτός είναι ο καλός μου φίλος, ο δρ Γουάτσον. Παρακαλώ καθίστε κοντά στη φωτιά. Θα σας παραγγείλω ένα φλιτζάνι ζεστό καφέ, γιατί βλέπω ότι τρέμετε».

“Good morning, madam,” Holmes said cheerfully. “My name is Sherlock Holmes. This is my good friend Dr Watson. Please sit near the fire. I’ll order you a cup of hot coffee, because I can see that you are shaking.”

«Δεν φταίει το κρύο», είπε η γυναίκα σιγανά.

“It isn’t the cold,” the woman said quietly.

«Τι φταίει, λοιπόν;»

“What is it, then?”