Ο όρος

Ο όρος

The Condition

Ο πατέρας μου ανέβαινε τις σκάλες μία μία, κρατώντας το κάγκελο. Στον πέμπτο όροφο, σε μία ώρα, η επιτροπή αδειών θα αποφάσιζε αν η αγορά θα άνοιγε αύριο, όπως κάθε χρόνο από το 1976, ή αν δεν θα άνοιγε ποτέ ξανά στην πλατεία. Είχε δώσει το μοναδικό του κοστούμι στο καθαριστήριο για την ακρόαση. Ήταν σκούρο γκρίζο και λίγο μεγάλο για αυτόν, και το φορούσε με μια γραβάτα που πρέπει να του την είχε αγοράσει η μητέρα μου, γιατί ο ίδιος δεν θα την είχε διαλέξει ποτέ.

My father climbed the stairs one at a time, holding the rail. On the fifth floor, in an hour, the licensing committee would decide whether the market opened tomorrow, as it had every year since 1976, or never opened on the square again. He had had his only suit cleaned for the hearing. It was dark grey and slightly too big, and he wore it with a tie that my mother must have bought him, because he would never have chosen it himself.

«Μοιάζεις με δικηγόρο», είπα.

“You look like a lawyer,” I said.

«Εσύ μοιάζεις με ξυλουργό», είπε, και ήταν αλήθεια. Το προηγούμενο βράδυ είχα κόψει πάλι το χέρι μου και είχα ένα τσιρότο πάνω σε δύο δάχτυλα.

“You look like a carpenter,” he said, and it was true. I had cut my hand again the night before and there was a plaster across two of my knuckles.

Η αίθουσα είχε ένα μακρύ τραπέζι, μια κανάτα με νερό που δεν ήπιε κανείς και θέα στον σιδηρόδρομο. Τρεις σύμβουλοι κάθονταν στη μία πλευρά. Στη μέση, ως πρόεδρος της επιτροπής, καθόταν ο Martin Lloyd, με τη γραβάτα λασκαρισμένη και έναν καφέ δίπλα στον αγκώνα του. Μας χαμογέλασε ζεστά όταν μπήκαμε. Η Hannah καθόταν στην άκρη του τραπεζιού με την πινακίδα σημειώσεων και έναν χοντρό φάκελο. Δεν χαμογέλασε, αλλά μου έγνεψε πολύ ελαφρά, τόσο που μπορούσες να μην το προσέξεις.

The room had a long table, a jug of water nobody drank, and a view of the railway. Three councillors sat on one side. In the middle, as chair of the committee, sat Martin Lloyd, his tie pulled loose, a coffee by his elbow. He smiled at us warmly when we came in. Hannah sat at the end of the table with her clipboard and a thick file. She did not smile, but she gave me a very small nod, the kind you could miss.

Πήγε καλύτερα απ’ όσο τολμούσα να ελπίζω. Η Hannah παρουσίασε την έκθεση της υπηρεσίας με καθαρή, ουδέτερη φωνή. Η έγκριση του Gary Holt: είκοσι εννιά σπιτάκια αποδεκτά, ένα αποδεκτό «στην παρούσα κατάσταση». Το πιστοποιητικό της Bev για όλες τις ηλεκτρικές εργασίες, και για το καρουζέλ. Η ασφάλεια, πληρωμένη ολόκληρη. Είκοσι ένα μέλη της αγοράς, με ονόματα και διευθύνσεις. Μία από τις συμβούλους, μια μεγαλόσωμη γυναίκα με κολιέ από ξύλινες χάντρες, είπε: «Θεέ μου, πόσο γρήγορα έγιναν όλα», και ένας άλλος είπε ότι ο Walter θα ήταν περήφανος. Μίλησα πέντε λεπτά εκ μέρους του Συλλόγου και δεν είπα τίποτα έξυπνο, κάτι που έχω μάθει από τότε ότι είναι συχνά το πιο έξυπνο.

It went better than I had dared to hope. Hannah presented the officer’s report in a clear, flat voice. Gary Holt’s sign-off: twenty-nine huts acceptable, one acceptable in its present condition. Bev’s certificate for all the electrical work, including the carousel. The insurance, paid in full. Twenty-one stall-holders, named, with addresses. One of the councillors, a large woman with a necklace of wooden beads, said, “Goodness, that was quick,” and another one said Walter would be proud. I spoke for five minutes on behalf of the Association and said nothing clever, which I have since learned is often the cleverest thing to do.

Η επιτροπή ψήφισε. Ανέβηκαν τρία χέρια. Η αγορά πήρε την άδεια.

The committee voted. Three hands went up. The market was licensed.

Ένιωσα τον πατέρα μου να αναπνέει βαθιά δίπλα μου.

I felt my father let out a breath beside me.

«Ευχαριστώ», είπε ο Martin Lloyd. «Πριν κλείσουμε, θέλω να προσθέσω κάτι ακόμα, ως πρόεδρος, και είμαι σίγουρος ότι η επιτροπή θα συμφωνήσει.» Γύρισε μια σελίδα μπροστά του, αν και δεν νομίζω ότι τη διάβασε. «Όλοι έχουμε δει την πρώτη έκθεση του κυρίου Holt. Ό,τι κι αν έγινε από τότε, αυτές είναι παλιές κατασκευές, και η έκθεση τις βρήκε ανασφαλείς. Νομίζω ότι είναι δίκαιο, με αυτά τα δεδομένα, η άδεια να έχει έναν ακόμα όρο. Αν συμβεί οποιοδήποτε ατύχημα στην αγορά που αφορά τα σπιτάκια ή τον εξοπλισμό τους, οποιουδήποτε είδους, η αγορά θα κλείσει αμέσως, μέχρι να τη μελετήσει αυτή η επιτροπή. Και το πρόσωπο που έχει δηλωθεί, ο κύριος Yousef, θα παραμείνει προσωπικά υπεύθυνο για κάθε τραυματισμό, όπως στο έντυπο που έχει υπογράψει.»

“Thank you,” said Martin Lloyd. “Before we close, there’s one more thing I want to add, as chair, and I’m sure the committee will agree.” He turned a page in front of him, though I don’t think he read it. “We’ve all seen Mr Holt’s first report. Whatever has been done since, these are old structures, and the report found them unsafe. I think it’s only right, given that, that the licence carries one further condition. If there is any accident at the market involving the huts or their equipment, of any kind, the market will close at once, pending a review by this committee. And the named person, Mr Yousef, will remain personally responsible for any injury, as on the form he has signed.”