De voorwaarde

Mijn vader liep de trap op, trede voor trede, met een hand aan de leuning. Op de vijfde verdieping zou over een uur de vergunningscommissie beslissen of de markt morgen openging, zoals elk jaar sinds 1976, of nooit meer op het plein zou openen. Hij had zijn enige pak laten stomen voor de zitting. Het was donkergrijs en een beetje te groot, en hij droeg het met een das die mijn moeder voor hem gekocht moest hebben, want zelf had hij die nooit gekozen.

My father climbed the stairs one at a time, holding the rail. On the fifth floor, in an hour, the licensing committee would decide whether the market opened tomorrow, as it had every year since 1976, or never opened on the square again. He had had his only suit cleaned for the hearing. It was dark grey and slightly too big, and he wore it with a tie that my mother must have bought him, because he would never have chosen it himself.

“Je ziet eruit als een advocaat,” zei ik.

“You look like a lawyer,” I said.

“Jij ziet eruit als een timmerman,” zei hij, en dat klopte. Ik had mijn hand de avond ervoor weer opengehaald en er zat een pleister over twee knokkels.

“You look like a carpenter,” he said, and it was true. I had cut my hand again the night before and there was a plaster across two of my knuckles.

De kamer had een lange tafel, een kan water waar niemand van dronk en uitzicht op het spoor. Aan een kant zaten drie raadsleden. In het midden zat Martin Lloyd, de voorzitter van de commissie, met zijn das los en een koffie bij zijn elleboog. Hij lachte hartelijk naar ons toen we binnenkwamen. Hannah zat aan het uiteinde van de tafel met haar klembord en een dikke map. Ze lachte niet, maar ze knikte heel even naar me, zo’n knik die je kon missen.

The room had a long table, a jug of water nobody drank, and a view of the railway. Three councillors sat on one side. In the middle, as chair of the committee, sat Martin Lloyd, his tie pulled loose, a coffee by his elbow. He smiled at us warmly when we came in. Hannah sat at the end of the table with her clipboard and a thick file. She did not smile, but she gave me a very small nod, the kind you could miss.

Het ging beter dan ik had durven hopen. Hannah droeg het rapport van de ambtenaar voor met een heldere, vlakke stem. De goedkeuring van Gary Holt: negenentwintig hutten goed, één goed “in de huidige staat”. Bevs certificaat voor al het elektrawerk, ook de draaimolen. De verzekering, volledig betaald. Eenentwintig kraamhouders, met naam en adres. Een van de raadsleden, een grote vrouw met een ketting van houten kralen, zei: “Goeie help, dat ging snel,” en een ander zei dat Walter trots zou zijn. Ik sprak vijf minuten namens de Vereniging en zei niets slims, wat, zo heb ik sindsdien geleerd, vaak het slimste is.

It went better than I had dared to hope. Hannah presented the officer’s report in a clear, flat voice. Gary Holt’s sign-off: twenty-nine huts acceptable, one acceptable in its present condition. Bev’s certificate for all the electrical work, including the carousel. The insurance, paid in full. Twenty-one stall-holders, named, with addresses. One of the councillors, a large woman with a necklace of wooden beads, said, “Goodness, that was quick,” and another one said Walter would be proud. I spoke for five minutes on behalf of the Association and said nothing clever, which I have since learned is often the cleverest thing to do.

De commissie stemde. Er gingen drie handen omhoog. De markt had een vergunning.

The committee voted. Three hands went up. The market was licensed.

Ik voelde mijn vader naast me diep uitademen.

I felt my father let out a breath beside me.

“Dank u,” zei Martin Lloyd. “Voordat we afsluiten, wil ik als voorzitter nog één ding toevoegen, en ik weet zeker dat de commissie het ermee eens is.” Hij sloeg een bladzijde om, al denk ik niet dat hij erop las. “We hebben allemaal het eerste rapport van meneer Holt gezien. Wat er sindsdien ook is gedaan, dit zijn oude constructies, en het rapport vond ze onveilig. Dan is het volgens mij alleen maar juist dat de vergunning nog één voorwaarde krijgt. Als er op de markt een ongeluk gebeurt met de hutten of hun apparatuur, van welke aard ook, sluit de markt onmiddellijk, in afwachting van een beoordeling door deze commissie. En de genoemde persoon, meneer Yousef, blijft persoonlijk aansprakelijk voor elk letsel, zoals op het formulier dat hij heeft getekend.”

“Thank you,” said Martin Lloyd. “Before we close, there’s one more thing I want to add, as chair, and I’m sure the committee will agree.” He turned a page in front of him, though I don’t think he read it. “We’ve all seen Mr Holt’s first report. Whatever has been done since, these are old structures, and the report found them unsafe. I think it’s only right, given that, that the licence carries one further condition. If there is any accident at the market involving the huts or their equipment, of any kind, the market will close at once, pending a review by this committee. And the named person, Mr Yousef, will remain personally responsible for any injury, as on the form he has signed.”