Το μεγάλο χιόνι

Τα μεσάνυχτα της Παρασκευής γύρισα πίσω στην πλατεία και σταμάτησα έξω από το μαγαζί του πατέρα μου, γιατί από το παράθυρο τον είδα να κλαίει.

At midnight on Friday I came back across the square and stopped outside my father’s shop, because through the window I could see him crying.

Είχα περάσει το βράδυ στην αγορά και μετά είχα περπατήσει σχεδόν σε όλη την πόλη, με την κάρτα του Simon Rourke στο πορτοφόλι και το κλειδωμένο συρτάρι της Hannah στο μυαλό, για να μη χρειαστεί να καθίσω απέναντι από έναν πατέρα που τώρα μου μιλούσε μόνο για το γάλα. Τα φώτα του μαγαζιού ήταν σβηστά, εκτός από το φως πάνω από τον πάγκο. Ο πατέρας μου στεκόταν στη μέση του μαγαζιού, ανάμεσα στο ψωμί και τις εφημερίδες, και η αδελφή μου στεκόταν μαζί του, κι εκείνος την κρατούσε αγκαλιά. Κανείς τους δεν μιλούσε. Και οι δύο έκλαιγαν, όπως κλαίνε οι άνθρωποι που έχουν πολύ καιρό να το κάνουν.

I had spent the evening at the market and then walked round half the city, with Simon Rourke’s card in my wallet and Hannah’s locked drawer in my head, so that I wouldn’t have to sit across a till from a father who now spoke to me only about milk. The lights in the shop were off except the one over the counter. My father was standing in the middle of the shop, between the bread and the newspapers, and my sister was standing with him, and he was holding her. Neither of them was saying anything. They were both crying, the way people do who haven’t done it for a long time.

Δεν είχα δει ποτέ τον πατέρα μου να κλαίει. Ούτε στην κηδεία της μητέρας μου.

I had never seen my father cry. Not even at my mother’s funeral.

Δεν μπήκα μέσα. Ό,τι έλεγαν ο ένας στον άλλο είχε χρειαστεί δέκα χρόνια για να ειπωθεί, και δεν ήταν δικό μου. Περπάτησα δύο φορές γύρω από την πλατεία μέσα στο χιόνι, δίπλα στα σκοτεινά σπιτάκια, και όταν γύρισα, το μαγαζί ήταν κι αυτό σκοτεινό. Μπήκα από τη διπλανή πόρτα και ανέβηκα να κοιμηθώ, και έμεινα ξύπνιος ακούγοντας τους δυο τους να μιλούν σιγανά στο μαγαζί από κάτω, ώς τις δύο.

I didn’t go in. Whatever they were saying to each other had taken ten years to say, and it was not mine. I walked round the square twice in the snow, past the dark huts, and when I came back the shop was dark too. I let myself in by the side door and went up to bed, and lay awake listening to the two of them talking quietly in the shop below me until two.

Το χιόνι άρχισε για τα καλά στις τέσσερις και δεν σταμάτησε.

The snow began in earnest at four, and didn’t stop.

Όταν κατέβηκα στις επτά, η πλατεία ήταν λευκή και σιωπηλή και το χιόνι στον πάγκο του κοντινότερου σπιτιού ήταν βαθύ σαν το χέρι μου. Τα λεωφορεία άργησαν. Κάποιος στο ραδιόφωνο είπε ότι η λιμνούλα στο πάρκο είχε παγώσει τόσο που μπορούσες να περπατήσεις πάνω της, και ότι δεν έπρεπε να το κάνει κανείς. Πήρα τη μεγάλη σκούπα από το πίσω μέρος του μαγαζιού και πήγα κατευθείαν στο σπιτάκι του κυρίου Pike, γιατί το είχα γράψει στο σημειωματάριό μου και το είχα υπογραμμίσει.

When I came down at seven, the square was white and silent and the snow on the counter of the nearest hut was as deep as my hand. The buses were late. Someone on the radio said the pond in the park had frozen hard enough to walk on, and that people shouldn’t. I took the long broom from the back of the shop and went straight to Mr Pike’s hut, because I had written it in my notebook and underlined it.

Μου πήρε σαράντα λεπτά. Στάθηκα σε ένα κιβώτιο πίσω και έσπρωξα το χιόνι από την παλιά επίπεδη στέγη σε μεγάλες βαριές πλάκες, ενώ συνέχιζε να πέφτει στο κεφάλι μου. Στις οκτώ η στέγη ήταν καθαρή και τα στηρίγματα από κάτω έδειχναν ακριβώς όπως την Τετάρτη.

It took me forty minutes. I stood on a box at the back and pushed the snow off the flat old roof in long heavy sheets, while it went on falling on my head. By eight the roof was clear, and the brackets underneath looked exactly as they had on Wednesday.

Στις έντεκα η στέγη ήταν πάλι λευκή.

By eleven, the roof was white again.

Ήταν το τελευταίο Σάββατο πριν από τα Χριστούγεννα και η αγορά είχε τον περισσότερο κόσμο που είχε δει ποτέ. Ο κόσμος ερχόταν από όλη την πόλη, με μπότες και σκούφους, γιατί το χιόνι τα έκανε όλα όμορφα. Το καρουζέλ γύριζε με χιόνι πάνω στα μικρά του αλογάκια. Η χορωδία της Ruth τραγουδούσε στα σκαλιά της εκκλησίας με χιόνι στους σκούφους. Υπήρχε ουρά σε κάθε σπιτάκι, και η μεγαλύτερη ήταν στου κυρίου Pike, γιατί τα κεριά του ήταν το πιο παλιό πράγμα της αγοράς, και στους ανθρώπους αρέσουν τα παλιά πράγματα τα Χριστούγεννα.

It was the last Saturday before Christmas, and the market was the busiest it had been. People came from all over the city, in boots and hats, because the snow made it beautiful. The carousel turned with snow on its little horses. Ruth’s choir sang on the church steps with snow on their hats. There were queues at every hut, and the longest was at Mr Pike’s, because his candles were the oldest thing in the market, and people like old things at Christmas.