De grote sneeuw

Vrijdag om middernacht kwam ik over het plein terug en bleef ik buiten de winkel van mijn vader staan, want door het raam zag ik dat hij huilde.

At midnight on Friday I came back across the square and stopped outside my father’s shop, because through the window I could see him crying.

Ik had de avond op de markt doorgebracht en daarna door de halve stad gelopen, met het kaartje van Simon Rourke in mijn portemonnee en Hannahs afgesloten la in mijn hoofd, zodat ik niet tegenover een vader aan de kassa hoefde te zitten die nu alleen nog over melk met me sprak. In de winkel waren de lichten uit, behalve die boven de toonbank. Mijn vader stond midden in de winkel, tussen het brood en de kranten, en mijn zus stond bij hem, en hij hield haar vast. Geen van beiden zei iets. Ze huilden allebei, zoals mensen doen die het lang niet hebben gedaan.

I had spent the evening at the market and then walked round half the city, with Simon Rourke’s card in my wallet and Hannah’s locked drawer in my head, so that I wouldn’t have to sit across a till from a father who now spoke to me only about milk. The lights in the shop were off except the one over the counter. My father was standing in the middle of the shop, between the bread and the newspapers, and my sister was standing with him, and he was holding her. Neither of them was saying anything. They were both crying, the way people do who haven’t done it for a long time.

Ik had mijn vader nog nooit zien huilen. Zelfs niet op de begrafenis van mijn moeder.

I had never seen my father cry. Not even at my mother’s funeral.

Ik ging niet naar binnen. Wat ze tegen elkaar zeiden, had tien jaar nodig gehad om gezegd te worden, en het was niet van mij. Ik liep twee keer door de sneeuw om het plein, langs de donkere hutten, en toen ik terugkwam, was ook de winkel donker. Ik ging door de zijdeur naar binnen en naar boven naar bed, en ik lag wakker en luisterde tot twee uur naar die twee die zachtjes beneden in de winkel praatten.

I didn’t go in. Whatever they were saying to each other had taken ten years to say, and it was not mine. I walked round the square twice in the snow, past the dark huts, and when I came back the shop was dark too. I let myself in by the side door and went up to bed, and lay awake listening to the two of them talking quietly in the shop below me until two.

Om vier uur begon het echt te sneeuwen, en het hield niet meer op.

The snow began in earnest at four, and didn’t stop.

Toen ik om zeven uur naar beneden kwam, was het plein wit en stil, en de sneeuw op de toonbank van de dichtstbijzijnde hut lag zo diep als mijn hand. De bussen waren te laat. Iemand op de radio zei dat de vijver in het park zo hard was bevroren dat je erop kon lopen, en dat mensen dat niet moesten doen. Ik pakte de lange bezem uit de winkel en ging meteen naar de hut van meneer Pike, want ik had het in mijn notitieboekje geschreven en onderstreept.

When I came down at seven, the square was white and silent and the snow on the counter of the nearest hut was as deep as my hand. The buses were late. Someone on the radio said the pond in the park had frozen hard enough to walk on, and that people shouldn’t. I took the long broom from the back of the shop and went straight to Mr Pike’s hut, because I had written it in my notebook and underlined it.

Het kostte me veertig minuten. Ik stond op een kist achter de hut en duwde de sneeuw in lange zware platen van het oude platte dak, terwijl het gewoon op mijn hoofd bleef sneeuwen. Om acht uur was het dak schoon, en de beugels eronder zagen er precies zo uit als op woensdag.

It took me forty minutes. I stood on a box at the back and pushed the snow off the flat old roof in long heavy sheets, while it went on falling on my head. By eight the roof was clear, and the brackets underneath looked exactly as they had on Wednesday.

Om elf uur was het dak weer wit.

By eleven, the roof was white again.

Het was de laatste zaterdag voor Kerstmis, en de markt was zo druk als nog niet eerder. Mensen kwamen uit de hele stad, in laarzen en met mutsen, want de sneeuw maakte alles mooi. De draaimolen draaide, met sneeuw op de kleine paarden. Ruths koor zong op de kerktrap, met sneeuw op de mutsen. Bij elke hut stond een rij, en de langste stond bij meneer Pike, want zijn kaarsen waren het oudste van de hele markt, en mensen houden met Kerstmis van oude dingen.

It was the last Saturday before Christmas, and the market was the busiest it had been. People came from all over the city, in boots and hats, because the snow made it beautiful. The carousel turned with snow on its little horses. Ruth’s choir sang on the church steps with snow on their hats. There were queues at every hut, and the longest was at Mr Pike’s, because his candles were the oldest thing in the market, and people like old things at Christmas.