The Big Snow

At midnight on Friday I came back across the square and stopped outside my father’s shop, because through the window I could see him crying.

O północy w piątek wracałem przez plac i zatrzymałem się przed sklepem ojca, bo przez okno zobaczyłem, że płacze.

I had spent the evening at the market and then walked round half the city, with Simon Rourke’s card in my wallet and Hannah’s locked drawer in my head, so that I wouldn’t have to sit across a till from a father who now spoke to me only about milk. The lights in the shop were off except the one over the counter. My father was standing in the middle of the shop, between the bread and the newspapers, and my sister was standing with him, and he was holding her. Neither of them was saying anything. They were both crying, the way people do who haven’t done it for a long time.

Wieczór spędziłem na jarmarku, a potem chodziłem po pół miasta, z wizytówką Simona Rourke’a w portfelu i zamkniętą szufladą Hannah w głowie, żeby nie siedzieć przy kasie naprzeciw ojca, który rozmawiał ze mną teraz tylko o mleku. W sklepie było ciemno, paliła się tylko lampa nad ladą. Ojciec stał na środku sklepu, między chlebem a gazetami, obok niego stała moja siostra, a on ją przytulał. Żadne z nich nic nie mówiło. Oboje płakali, tak jak ludzie, którzy nie robili tego od dawna.

I had never seen my father cry. Not even at my mother’s funeral.

Nigdy nie widziałem, jak ojciec płacze. Nawet na pogrzebie mamy.

I didn’t go in. Whatever they were saying to each other had taken ten years to say, and it was not mine. I walked round the square twice in the snow, past the dark huts, and when I came back the shop was dark too. I let myself in by the side door and went up to bed, and lay awake listening to the two of them talking quietly in the shop below me until two.

Nie wszedłem. To, co mówili sobie nawzajem, czekało dziesięć lat i nie było moje. Dwa razy obszedłem plac w śniegu, obok ciemnych budek, a gdy wróciłem, w sklepie też było ciemno. Wszedłem bocznymi drzwiami, poszedłem na górę i leżałem bezsennie, słuchając, jak oboje cicho rozmawiają w sklepie pod moim pokojem, aż do drugiej.

The snow began in earnest at four, and didn’t stop.

Śnieg zaczął padać na dobre o czwartej i nie przestał.

When I came down at seven, the square was white and silent and the snow on the counter of the nearest hut was as deep as my hand. The buses were late. Someone on the radio said the pond in the park had frozen hard enough to walk on, and that people shouldn’t. I took the long broom from the back of the shop and went straight to Mr Pike’s hut, because I had written it in my notebook and underlined it.

Gdy zszedłem o siódmej, plac był biały i cichy, a śnieg na ladzie najbliższej budki leżał na głębokość mojej dłoni. Autobusy się spóźniały. W radiu ktoś powiedział, że staw w parku zamarzł na tyle, że można po nim chodzić, i że ludzie nie powinni. Wziąłem z zaplecza długą miotłę i poszedłem prosto do budki pana Pike’a, bo zapisałem to w notesie i podkreśliłem.

It took me forty minutes. I stood on a box at the back and pushed the snow off the flat old roof in long heavy sheets, while it went on falling on my head. By eight the roof was clear, and the brackets underneath looked exactly as they had on Wednesday.

Zajęło mi to czterdzieści minut. Stałem na skrzynce z tyłu i spychałem śnieg ze starego płaskiego dachu długimi, ciężkimi płatami, a on cały czas spadał mi na głowę. Przed ósmą dach był czysty, a wsporniki pod spodem wyglądały dokładnie tak jak w środę.

By eleven, the roof was white again.

Przed jedenastą dach znów był biały.

It was the last Saturday before Christmas, and the market was the busiest it had been. People came from all over the city, in boots and hats, because the snow made it beautiful. The carousel turned with snow on its little horses. Ruth’s choir sang on the church steps with snow on their hats. There were queues at every hut, and the longest was at Mr Pike’s, because his candles were the oldest thing in the market, and people like old things at Christmas.

Była ostatnia sobota przed Bożym Narodzeniem i na jarmarku było tłoczniej niż kiedykolwiek. Ludzie przyjechali z całego miasta, w butach i czapkach, bo śnieg wszystko upiększył. Karuzela się kręciła, a na jej małych konikach leżał śnieg. Chór Ruth śpiewał na schodach kościoła, ze śniegiem na czapkach. Przed każdą budką stała kolejka, a najdłuższa przed budką pana Pike’a, bo jego świece były najstarszą rzeczą na jarmarku, a w Boże Narodzenie ludzie lubią stare rzeczy.