Η θαυμάσια υφάντρα

Ι. ΤΟ ΣΤΗΜΟΝΙ.

I. THE WARP.

Υπήρχε ένα νεαρό κορίτσι στην Ελλάδα που το όνομά του ήταν Αράχνη. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό αλλά όμορφο, και τα μάτια της ήταν μεγάλα και γαλανά, και τα μαλλιά της ήταν μακριά και σαν χρυσάφι.

There was a young girl in Greece whose name was Arachne. Her face was pale but fair, and her eyes were big and blue, and her hair was long and like gold.

Το μόνο που την ένοιαζε να κάνει από το πρωί μέχρι το μεσημέρι ήταν να κάθεται στον ήλιο και να γνέθει· και το μόνο που την ένοιαζε να κάνει από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ ήταν να κάθεται στη σκιά και να υφαίνει.

All that she cared to do from morn till noon was to sit in the sun and spin; and all that she cared to do from noon till night was to sit in the shade and weave.

Και αχ, πόσο λεπτά και όμορφα ήταν τα πράγματα που ύφαινε στον αργαλειό της!

And oh, how fine and fair were the things which she wove in her loom!

Λινάρι, μαλλί, μετάξι—δούλευε με όλα αυτά· και όταν έβγαιναν από τα χέρια της, το ύφασμα που είχε φτιάξει από αυτά ήταν τόσο λεπτό και μαλακό και λαμπερό, που έρχονταν άνθρωποι από όλα τα μέρη του κόσμου για να το δουν.

Flax, wool, silk—she worked with them all; and when they came from her hands, the cloth which she had made of them was so thin and soft and bright that men came from all parts of the world to see it.

Και έλεγαν ότι ένα ύφασμα τόσο σπάνιο δεν θα μπορούσε να φτιαχτεί από λινάρι, ή μαλλί, ή μετάξι, αλλά ότι το στημόνι ήταν από αχτίδες ηλιακού φωτός και το υφάδι ήταν από κλωστές χρυσαφιού.

And they said that cloth so rare could not be made of flax, or wool, or silk, but that the warp was of rays of sunlight and the woof was of threads of gold.

Έπειτα, καθώς μέρα με τη μέρα το κορίτσι καθόταν στον ήλιο και έγνεθε, ή καθόταν στη σκιά και ύφαινε, έλεγε: «Σε ολόκληρο τον κόσμο δεν υπάρχει νήμα τόσο λεπτό όσο το δικό μου, και σε ολόκληρο τον κόσμο δεν υπάρχει ύφασμα τόσο μαλακό και απαλό, ούτε μετάξι τόσο λαμπερό και σπάνιο».

Then as, day by day, the girl sat in the sun and span, or sat in the shade and wove, she said: “In all the world there is no yarn so fine as mine, and in all the world there is no cloth so soft and smooth, nor silk so bright and rare.”

«Ποιος σου έμαθε να γνέθεις και να υφαίνεις τόσο καλά;» ρώτησε κάποιος.

“Who taught you to spin and weave so well?” some one asked.

«Κανείς δεν μου έμαθε», είπε εκείνη. «Έμαθα πώς να το κάνω καθώς καθόμουν στον ήλιο και στη σκιά· αλλά κανείς δεν μου έδειξε».

“No one taught me,” she said. “I learned how to do it as I sat in the sun and the shade; but no one showed me.”

«Μα μπορεί να σου έμαθε η Αθηνά, η βασίλισσα του αέρα, και εσύ να μην το ήξερες».

“But it may be that Athena, the queen of the air, taught you, and you did not know it.”

«Η Αθηνά, η βασίλισσα του αέρα; Μπα!» είπε η Αράχνη. «Πώς θα μπορούσε εκείνη να μου μάθει; Μπορεί να γνέσει τέτοιες τσιλέδες νήματος σαν κι αυτές; Μπορεί να υφάνει υφάσματα σαν τα δικά μου; Θα ήθελα να τη δω να προσπαθεί. Μπορώ να της μάθω εγώ δυο πράγματα».

“Athena, the queen of the air? Bah!” said Arachne. “How could she teach me? Can she spin such skeins of yarn as these? Can she weave goods like mine? I should like to see her try. I can teach her a thing or two.”

Σήκωσε το βλέμμα της και είδε στο κατώφλι μια ψηλή γυναίκα τυλιγμένη σε έναν μακρύ μανδύα. Το πρόσωπό της ήταν όμορφο να το βλέπεις, αλλά αυστηρό, αχ, τόσο αυστηρό! και τα γκρίζα μάτια της ήταν τόσο διαπεραστικά και λαμπερά, που η Αράχνη δεν μπορούσε να αντέξει το βλέμμα της.

She looked up and saw in the doorway a tall woman wrapped in a long cloak. Her face was fair to see, but stern, oh, so stern! and her gray eyes were so sharp and bright that Arachne could not meet her gaze.

«Αράχνη», είπε η γυναίκα, «είμαι η Αθηνά, η βασίλισσα του αέρα, και άκουσα το καύχημά σου. Επιμένεις ακόμη να λες ότι δεν σου έμαθα εγώ πώς να γνέθεις και να υφαίνεις;»

“Arachne,” said the woman, “I am Athena, the queen of the air, and I have heard your boast. Do you still mean to say that I have not taught you how to spin and weave?”

«Κανείς δεν μου έχει μάθει», είπε η Αράχνη· «και δεν ευχαριστώ κανέναν για όσα ξέρω»· και σηκώθηκε όρθια, ευθυτενής και περήφανη, δίπλα στον αργαλειό της.

“No one has taught me,” said Arachne; “and I thank no one for what I know;” and she stood up, straight and proud, by the side of her loom.