ยี่สิบพันลีกใต้ทะเล

สัตว์ประหลาด

The Monster

ปี 1866 เป็นปีแปลกสำหรับทะเล เรือในมหาสมุทรทุกแห่งเห็นบางอย่างตัวใหญ่มากอยู่ในน้ำ มันยาว เคลื่อนที่เร็ว และตอนกลางคืนบางครั้งก็ส่องแสงสีซีด ไม่มีใครบอกได้ว่ามันคืออะไร

The year 1866 was a strange year for the sea. Ships in every ocean saw something very big in the water. It was long, it moved fast, and at night it sometimes shone with a pale light. Nobody could say what it was.

วันที่ 20 กรกฎาคม เรือกลไฟ โกเวอร์เนอร์ ฮิกกินสัน พบมันใกล้ออสเตรเลีย กัปตันเบเกอร์เห็นรูปร่างยาวสีเทาและคิดว่า “นั่นคือสันทราย” เขาอยากรู้ตำแหน่งที่แน่นอนของมัน แล้วเสาน้ำสูงสองเสาก็พุ่งขึ้นจากรูปร่างนั้น พร้อมเสียงฟู่ดังๆ ตอนนี้กัปตันรู้ความจริงแล้ว สันทรายไม่ทำแบบนั้น มันเป็นสัตว์

On the 20th of July, the steamer Governor Higginson met it near Australia. Captain Baker saw a long grey shape and thought, “That is a sandbank.” He wanted to know its exact place. Then two high columns of water shot up from the shape, with a loud hiss. Now the captain knew the truth. A sandbank does not do that. It was an animal.

สามวันต่อมา เรือ โคลัมบัส เห็นสัตว์ตัวเดียวกันในมหาสมุทรแปซิฟิก ที่นั่นอยู่ไกลออกไปประมาณสองพันไมล์ มันเคลื่อนที่เร็วกว่าเรือทุกลำ

Three days later, the Columbus saw the same animal in the Pacific Ocean. That was about two thousand miles away. It moved faster than any ship.

สองสัปดาห์ต่อมา เรือสองลำพบมันในมหาสมุทรแอตแลนติก และกัปตันคุยกันเรื่องมันด้วยสัญญาณ พวกเขาเดาขนาดของมันจากเรือของตัวเอง “มันยาวกว่าสามร้อยห้าสิบฟุต” พวกเขาพูด เรือทั้งสองลำยาวสามร้อยฟุต ปลาวาฬที่ใหญ่ที่สุดที่คนรู้จักเล็กกว่ามาก

Two weeks later, two ships met it in the Atlantic Ocean, and the captains talked about it by signal. They guessed its size from their own ships. “It is longer than three hundred and fifty feet,” they said. Both ships were three hundred feet long. The biggest whale that people knew was much smaller.

ข่าวมาเพิ่มอีก รายงานหนึ่งตามด้วยอีกรายงานหนึ่ง เรือรบฝรั่งเศสเห็นมัน นายทหารอังกฤษเขียนรายงานยาวและละเอียด คนสำคัญๆ ในอังกฤษ อเมริกา และเยอรมนีเริ่มพูดถึงมัน

More news came, one report after another. A French warship saw it. An English officer wrote a long and careful report. Serious people in England, America and Germany began to talk about it.

ในเมืองต่างๆ ทุกคนพูดถึงสัตว์ประหลาด คนร้องเพลงเกี่ยวกับมันในร้านกาแฟ หนังสือพิมพ์วาดรูปตลกๆ ของมัน ในบางรูปมันเป็นปลาวาฬขาวในเรื่องเล่าของกะลาสีแก่ ในรูปอื่นมันเป็นสัตว์ยักษ์ที่มีแขนยาวซึ่งจับเรือแล้วดึงลงไปที่พื้นทะเลได้ บางคนจำหนังสือเก่าจากสมัยโบราณได้ “สัตว์ประหลาดแบบนี้มีจริง” พวกเขาพูด

In the cities, everybody talked about the monster. People sang about it in the cafés. The newspapers drew funny pictures of it. In some pictures it was the white whale of the old sailors’ stories. In others it was a giant animal with long arms that could take a ship and pull it down to the sea floor. Some men remembered old books from ancient times. “Such monsters are real,” they said.

แล้วการต่อสู้ก็เริ่มขึ้นระหว่างคนที่เชื่อกับคนที่ไม่เชื่อ นักเขียนเขียนเต็มหนังสือพิมพ์อยู่หกเดือน ศาสตราจารย์เขียนบทความยาวๆ ทั้งสองฝ่ายโกรธ ในที่สุด นักเขียนฉลาดคนหนึ่งในหนังสือพิมพ์ตลกทำให้ทุกคนหัวเราะเรื่องสัตว์ประหลาด และเรื่องที่พูดกันก็หยุดลง

Then the fight began between the people who believed and the people who did not. Writers filled the newspapers for six months. Professors wrote long articles. Both sides were angry. In the end, a clever writer in a funny newspaper made everybody laugh at the monster, and the talk stopped.

ตอนต้นปี 1867 แทบไม่มีใครพูดถึงสัตว์ประหลาดแล้ว แล้วข้อเท็จจริงใหม่ก็มา และเรื่องนี้ก็ไม่ตลกอีกต่อไป ตอนนี้มันเป็นอันตราย “มันคือหิน” คนพูด “มันคือแนวหินที่ย้ายจากวันหนึ่งไปอีกวันหนึ่ง”

At the start of 1867, almost nobody talked about the monster. Then new facts came, and the matter was not funny any more. It was now a danger. “It is a rock,” people said. “It is a reef that moves from one day to the next.”

วันที่ 5 มีนาคม 1867 เรือกลไฟ โมราเวียน แล่นอยู่ตอนกลางคืนพร้อมผู้โดยสารสองร้อยสามสิบเจ็ดคน ตอนตีห้า มีแรงกระแทกรุนแรงกับตัวเรือ ไม่มีใครเห็นหิน ทะเลสงบ มีเพียงน้ำที่หมุนวนแรงบอกตำแหน่ง โมราเวียน โชคดี เรือแข็งแรงและไม่จม ต่อมา ที่ท่าเรือ คนงานพบว่าท้องเรือชิ้นหนึ่งแตก

On the 5th of March, 1867, the steamer Moravian was sailing at night with two hundred and thirty-seven passengers. At five in the morning, there was a hard blow against the ship. Nobody saw a rock. The sea was quiet, and only a strong whirl of water showed the place. The Moravian was lucky. The ship was strong, and it did not sink. Later, in a harbour, workmen found a piece of the ship’s bottom broken.

ห้าสัปดาห์ต่อมา เรื่องเดียวกันก็เกิดขึ้นอีก และครั้งนี้เรือใหญ่กว่าและมีชื่อเสียง เรือ สโกเทีย เป็นของบริษัทอังกฤษที่ดีมาก วันที่ 13 เมษายน ทะเลสงบ ลมดี และเรือแล่นด้วยความเร็วสิบสามไมล์ต่อชั่วโมง ตอนสี่โมงสิบเจ็ดนาทีตอนบ่าย ผู้โดยสารนั่งอยู่ด้วยกันในห้องอาหารใหญ่ ทันใดนั้นเรือก็สั่นเล็กน้อย

Five weeks later, the same thing happened again, and this time the ship was bigger and famous. The Scotia belonged to a very good English company. On the 13th of April, the sea was calm, the wind was good, and the ship went at thirteen miles an hour. At seventeen minutes past four in the afternoon, the passengers were sitting together in the big dining room. Suddenly the ship shook a little.

สโกเทีย ไม่ได้ชนอะไร มีบางอย่างมาชน สโกเทีย และสิ่งนั้นแหลม ไม่กลม แรงสั่นเล็กมากจนผู้โดยสารไม่กังวล แล้วลูกเรือคนหนึ่งก็วิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้าและตะโกนว่า “เรากำลังจม! เรากำลังจม!”

The Scotia did not hit something. Something hit the Scotia . And the thing was sharp, not round. The shock was so small that the passengers did not worry. Then a man from the ship’s crew ran up on deck and shouted, “We are sinking! We are sinking!”

ตอนแรกผู้โดยสารกลัวมาก แต่กัปตันแอนเดอร์สันยังใจเย็น “เรือมีผนังแข็งแรงอยู่ข้างใน” เขาบอกพวกเขา “น้ำเข้าได้ที่เดียว และไปที่อื่นไม่ได้” เขาลงไปดู น้ำทะเลไหลเข้าส่วนหนึ่งของเรืออย่างเร็ว แต่เครื่องยนต์อยู่ในอีกส่วนหนึ่ง จึงยังทำงานต่อ กัปตันแอนเดอร์สันหยุดเรือไว้ชั่วครู่และส่งคนลงไปหารู

At first the passengers were very afraid. But Captain Anderson stayed calm. “The ship has strong walls inside,” he told them. “Water can come into one place, and it cannot go to the others.” He went down to look. Sea water was running into one part of the ship, fast. But the engines were in another part, and so they kept working. Captain Anderson stopped the ship for a short time and sent a man down to look for the hole.

ชายคนนั้นพบรู มันเป็นรูใหญ่ กว้างหกฟุต อยู่ที่ท้องเรือ ไม่มีใครปิดมันได้ เรือ สโกเทีย จึงแล่นต่อไปช้าๆ ทั้งที่มีน้ำทะเลอยู่ข้างเรือ และมาถึงลิเวอร์พูลช้าไปสามวัน เจ้าของเรือกังวลมาก

The man found it. It was a big hole, six feet wide, in the bottom of the ship. Nobody could close it. So the Scotia went on slowly with the sea in its side, and it came to Liverpool three days late. The owners were very worried.