Na twintig jaar

De politieagent liep met indrukwekkende pas door de laan tijdens zijn ronde. Die indrukwekkende houding was een gewoonte en niet voor de show, want er waren maar weinig toeschouwers.

The policeman on the beat moved up the avenue impressively. The impressiveness was habitual and not for show, for spectators were few.

Het was amper tien uur ’s avonds, maar kille windvlagen die naar regen smaakten, hadden de straten bijna helemaal leeggemaakt.

The time was barely 10 o’clock at night, but chilly gusts of wind with a taste of rain in them had well nigh de-peopled the streets.

Terwijl hij onderweg de deuren controleerde, zijn wapenstok met vele ingewikkelde en behendige bewegingen ronddraaide en af en toe omkeek om met een waakzaam oog over de rustige straat te waken, maakte de agent met zijn forse gestalte en lichte bravoure het perfecte beeld van een beschermer van de openbare orde.

Trying doors as he went, twirling his club with many intricate and artful movements, turning now and then to cast his watchful eye adown the pacific thoroughfare, the officer, with his stalwart form and slight swagger, made a fine picture of a guardian of the peace.

In deze buurt ging men vroeg naar bed. Af en toe zag je de lichten van een sigarenwinkel of van een eethuisje dat de hele nacht open was; maar de meeste deuren hoorden bij bedrijven die al lang gesloten waren.

The vicinity was one that kept early hours. Now and then you might see the lights of a cigar store or of an all-night lunch counter; but the majority of the doors belonged to business places that had long since been closed.

Ongeveer halverwege een bepaald huizenblok ging de agent plotseling langzamer lopen. In het portiek van een donkere ijzerwarenwinkel leunde een man met een niet-aangestoken sigaar in zijn mond. Toen de agent op hem afstapte, nam de man meteen het woord.

When about midway of a certain block the policeman suddenly slowed his walk. In the doorway of a darkened hardware store a man leaned, with an unlighted cigar in his mouth. As the policeman walked up to him the man spoke up quickly.

“Het is al goed, agent,” zei hij geruststellend. “Ik wacht gewoon op een vriend. Het is een afspraak die twintig jaar geleden is gemaakt. Klinkt een beetje vreemd voor u, nietwaar? Nou, ik zal het uitleggen als u er zeker van wilt zijn dat alles klopt.

“It’s all right, officer,” he said, reassuringly. “I’m just waiting for a friend. It’s an appointment made twenty years ago. Sounds a little funny to you, doesn’t it? Well, I’ll explain if you’d like to make certain it’s all straight.

Ongeveer zolang geleden stond er een restaurant op de plek van deze winkel: het restaurant van ‘Big Joe’ Brady.”

About that long ago there used to be a restaurant where this store stands—‘Big Joe’ Brady’s restaurant.”

“Tot vijf jaar geleden,” zei de agent. “Toen is het afgebroken.”

“Until five years ago,” said the policeman. “It was torn down then.”

De man in het portiek streek een lucifer af en stak zijn sigaar aan. Het licht liet een bleek gezicht met een hoekige kaak zien, scherpe ogen en een klein wit litteken bij zijn rechterwenkbrauw. Zijn dasspeld was een grote diamant, op een merkwaardige manier gezet.

The man in the doorway struck a match and lit his cigar. The light showed a pale, square-jawed face with keen eyes, and a little white scar near his right eyebrow. His scarfpin was a large diamond, oddly set.

“Vanavond precies twintig jaar geleden,” zei de man, “heb ik hier bij ‘Big Joe’ Brady gegeten met Jimmy Wells, mijn beste vriend en de fijnste kerel ter wereld. Hij en ik zijn hier in New York opgegroeid, samen, net als twee broers.

“Twenty years ago to-night,” said the man, “I dined here at ‘Big Joe’ Brady’s with Jimmy Wells, my best chum, and the finest chap in the world. He and I were raised here in New York, just like two brothers, together.

Ik was achttien en Jimmy was twintig. De volgende ochtend zou ik naar het Westen vertrekken om mijn fortuin te maken. Je had Jimmy met geen mogelijkheid uit New York weg kunnen krijgen; hij dacht dat het de enige plek op aarde was.

I was eighteen and Jimmy was twenty. The next morning I was to start for the West to make my fortune. You couldn’t have dragged Jimmy out of New York; he thought it was the only place on earth.

Nou, die avond spraken we af dat we elkaar hier precies twintig jaar later weer zouden ontmoeten, op dezelfde datum en tijd, ongeacht onze omstandigheden of van welke afstand we ook moesten komen.

Well, we agreed that night that we would meet here again exactly twenty years from that date and time, no matter what our conditions might be or from what distance we might have to come.

We dachten dat ieder van ons na twintig jaar zijn bestemming wel zou hebben gevonden en zijn fortuin zou hebben gemaakt, wat dat dan ook mocht zijn.”

We figured that in twenty years each of us ought to have our destiny worked out and our fortunes made, whatever they were going to be.”

“Dat klinkt bijzonder interessant,” zei de agent. “Maar het lijkt me wel een tamelijk lange tijd tussen twee ontmoetingen. Hebt u niets meer van uw vriend gehoord sinds u vertrok?”

“It sounds pretty interesting,” said the policeman. “Rather a long time between meets, though, it seems to me. Haven’t you heard from your friend since you left?”