Yirmi Yıl Sonra

Devriye gezen polis caddede etkileyici adımlarla ilerliyordu. Bu etkileyici yürüyüş bir alışkanlıktı, gösteriş için değildi çünkü etrafta çok az insan vardı.

The policeman on the beat moved up the avenue impressively. The impressiveness was habitual and not for show, for spectators were few.

Vakit gece henüz ancak 10 civarıydı, ama içinde yağmur kokusu taşıyan soğuk rüzgarlar sokakları neredeyse tamamen boşaltmıştı.

The time was barely 10 o’clock at night, but chilly gusts of wind with a taste of rain in them had well nigh de-peopled the streets.

Polis memuru yürürken kapıları kontrol ediyor, copunu ustaca ve karmaşık hareketlerle çeviriyordu. Arada bir dönüp sakin caddeye dikkatle bakıyordu. Güçlü vücudu ve hafif çalımlı yürüyüşüyle, huzurun gerçek bir koruyucusu gibi görünüyordu.

Trying doors as he went, twirling his club with many intricate and artful movements, turning now and then to cast his watchful eye adown the pacific thoroughfare, the officer, with his stalwart form and slight swagger, made a fine picture of a guardian of the peace.

Burası dükkanların erken kapandığı bir bölgeydi. Arada sırada bir tütüncünün veya sabaha kadar açık bir lokantanın ışıklarını görebilirdiniz. Ancak kapıların çoğu çoktan kapanmış iş yerlerine aitti.

The vicinity was one that kept early hours. Now and then you might see the lights of a cigar store or of an all-night lunch counter; but the majority of the doors belonged to business places that had long since been closed.

Polis bir sokağın ortalarına geldiğinde aniden yürüyüşünü yavaşlattı. Karanlık bir hırdavatçının kapı aralığında, ağzında yanmamış bir puroyla bir adam duruyordu. Polis ona doğru yürüyünce adam hemen söze girdi.

When about midway of a certain block the policeman suddenly slowed his walk. In the doorway of a darkened hardware store a man leaned, with an unlighted cigar in his mouth. As the policeman walked up to him the man spoke up quickly.

“Sorun yok memur bey,” dedi güven veren bir sesle. “Sadece bir arkadaşımı bekliyorum. Yirmi yıl önce verilmiş bir randevu bu. Size biraz komik geliyor, değil mi? Her şeyin yolunda olduğunu bilmek isterseniz anlatabilirim.

“It’s all right, officer,” he said, reassuringly. “I’m just waiting for a friend. It’s an appointment made twenty years ago. Sounds a little funny to you, doesn’t it? Well, I’ll explain if you’d like to make certain it’s all straight.

Yaklaşık o kadar zaman önce, bu dükkanın olduğu yerde bir restoran vardı; ‘Büyük Joe’ Brady’nin restoranı.”

About that long ago there used to be a restaurant where this store stands—‘Big Joe’ Brady’s restaurant.”

“Beş yıl öncesine kadar vardı,” dedi polis. “O zaman yıktılar.”

“Until five years ago,” said the policeman. “It was torn down then.”

Kapıdaki adam bir kibrit çaktı ve purosunu yaktı. Işık; solgun, köşeli çeneli, keskin gözlü bir yüzü ve sağ kaşının yanındaki küçük beyaz bir yara izini gösterdi. Kravat iğnesi, tuhaf bir biçimde yerleştirilmiş büyük bir elmastı.

The man in the doorway struck a match and lit his cigar. The light showed a pale, square-jawed face with keen eyes, and a little white scar near his right eyebrow. His scarfpin was a large diamond, oddly set.

“Yirmi yıl önce bu gece,” dedi adam, “burada, ‘Büyük Joe’ Brady’nin yerinde en iyi dostum ve dünyanın en harika adamı olan Jimmy Wells ile akşam yemeği yedim. O ve ben burada, New York’ta, tıpkı iki kardeş gibi birlikte büyüdük.

“Twenty years ago to-night,” said the man, “I dined here at ‘Big Joe’ Brady’s with Jimmy Wells, my best chum, and the finest chap in the world. He and I were raised here in New York, just like two brothers, together.

Ben on sekiz yaşındaydım, Jimmy ise yirmi yaşındaydı. Ertesi sabah zengin olmak için Batı’ya gidecektim. Jimmy’yi New York’tan asla çıkaramazdınız; buranın dünyadaki tek yer olduğunu düşünürdü.

I was eighteen and Jimmy was twenty. The next morning I was to start for the West to make my fortune. You couldn’t have dragged Jimmy out of New York; he thought it was the only place on earth.

O gece, durumumuz ne olursa olsun ya da ne kadar uzaktan gelmemiz gerekirse gereksin, tam yirmi yıl sonra aynı tarihte ve saatte burada buluşmak üzere anlaştık.

Well, we agreed that night that we would meet here again exactly twenty years from that date and time, no matter what our conditions might be or from what distance we might have to come.

Yirmi yıl içinde her birimizin kaderini çizmiş ve ne olursa olsun servetini kazanmış olacağını düşündük.”

We figured that in twenty years each of us ought to have our destiny worked out and our fortunes made, whatever they were going to be.”

“Kulağa çok ilginç geliyor,” dedi polis. “Ama buluşmalar arasında oldukça uzun bir süre var gibi görünüyor. Ayrıldığından beri arkadaşından hiç haber almadın mı?”

“It sounds pretty interesting,” said the policeman. “Rather a long time between meets, though, it seems to me. Haven’t you heard from your friend since you left?”