Aladyn i cudowna lampa

Żył niegdyś ubogi krawiec, który miał syna imieniem Aladyn – chłopca beztroskiego i leniwego, który całymi dniami nie robił nic innego, jak tylko bawił się na ulicach z innymi próżniakami podobnymi do niego. Zmartwiło to ojca tak bardzo, że w końcu zmarł; jednak pomimo łez i próśb matki Aladyn nie zmienił swego postępowania. Pewnego dnia, gdy jak zwykle bawił się na ulicy, podszedł do niego nieznajomy, zapytał go o wiek i o to, czy nie jest synem krawca Mustafy.

There once lived a poor tailor, who had a son called Aladdin, a careless, idle boy who would do nothing but play all day long in the streets with little idle boys like himself. This so grieved the father that he died; yet, in spite of his mother’s tears and prayers, Aladdin did not mend his ways. One day, when he was playing in the streets as usual, a stranger asked him his age, and if he were not the son of Mustapha the tailor.

„Tak, panie – odparł Aladyn – lecz on zmarł już bardzo dawno temu”.

“I am, sir,” replied Aladdin; “but he died a long while ago.”

Wtedy nieznajomy, który był słynnym afrykańskim czarnoksiężnikiem, rzucił mu się na szyję, ucałował go i rzekł: „Jestem twoim stryjem i poznałem cię po podobieństwie do mego brata. Idź do matki i powiedz jej, że nadchodzę”.

On this the stranger, who was a famous African magician, fell on his neck and kissed him, saying: “I am your uncle, and knew you from your likeness to my brother. Go to your mother and tell her I am coming.”

Aladyn pobiegł do domu i opowiedział matce o nowo odnalezionym stryju.

Aladdin ran home, and told his mother of his newly found uncle.

„Doprawdy, dziecko – rzekła – twój ojciec miał brata, lecz zawsze sądziłam, że on nie żyje”.

“Indeed, child,” she said, “your father had a brother, but I always thought he was dead.”

Mimo to przygotowała wieczerzę i nakazała Aladynowi odszukać stryja, który przybył obładowany winem i owocami. Wkrótce upadł na kolana i ucałował miejsce, w którym zwykł siadać Mustafa, prosząc matkę Aladyna, by nie dziwiła się, że nie widziała go wcześniej, gdyż przez czterdzieści lat przebywał poza krajem. Następnie zwrócił się do Aladyna i zapytał go o jego rzemiosło, na co chłopiec spuścił głowę, a matka zalała się łzami. Dowiedziawszy się, że Aladyn jest leniwy i nie chce uczyć się żadnego fachu, zaproponował, że wynajmie dla niego sklep i zaopatrzy go w towary. Następnego dnia kupił Aladynowi piękny strój, oprowadził go po całym mieście, pokazując osobliwości, a o zmierzchu przyprowadził do matki, która była uszczęśliwiona, widząc syna w tak wspaniałym odzieniu.

However, she prepared supper, and bade Aladdin seek his uncle, who came laden with wine and fruit. He presently fell down and kissed the place where Mustapha used to sit, bidding Aladdin’s mother not to be surprised at not having seen him before, as he had been forty years out of the country. He then turned to Aladdin, and asked him his trade, at which the boy hung his head, while his mother burst into tears. On learning that Aladdin was idle and would learn no trade, he offered to take a shop for him and stock it with merchandise. Next day he bought Aladdin a fine suit of clothes, and took him all over the city, showing him the sights, and brought him home at nightfall to his mother, who was overjoyed to see her son so fine.

Nazajutrz czarnoksiężnik zaprowadził Aladyna do pięknych ogrodów, położonych daleko za bramami miasta. Usiedli przy fontannie, a czarnoksiężnik wyciągnął zza pasa placek, którym podzielił się z chłopcem. Następnie ruszyli dalej, aż dotarli niemal do samych gór. Aladyn był tak zmęczony, że błagał o powrót, lecz czarnoksiężnik mamił go przyjemnymi opowieściami i wbrew jego woli prowadził naprzód.

Next day the magician led Aladdin into some beautiful gardens a long way outside the city gates. They sat down by a fountain, and the magician pulled a cake from his girdle, which he divided between them. They then journeyed onwards till they almost reached the mountains. Aladdin was so tired that he begged to go back, but the magician beguiled him with pleasant stories, and led him on in spite of himself.

W końcu dotarli do dwóch gór rozdzielonych wąską doliną.

At last they came to two mountains divided by a narrow valley.

„Dalej nie pójdziemy – rzekł fałszywy stryj. – Pokażę ci coś niezwykłego; zbierz tylko chrust, a ja rozpalę ogień”.

“We will go no farther,” said the false uncle. “I will show you something wonderful; only do you gather up sticks while I kindle a fire.”

Gdy ogień zapłonął, czarnoksiężnik rzucił weń proszek, który miał przy sobie, wypowiadając przy tym magiczne słowa. Ziemia zadrżała lekko i otworzyła się przed nimi, ukazując czworokątny, płaski kamień z mosiężnym pierścieniem pośrodku, służącym do jego podnoszenia. Aladyn próbował uciekać, lecz czarnoksiężnik złapał go i wymierzył mu cios, który powalił go na ziemię.

When it was lit the magician threw on it a powder he had about him, at the same time saying some magical words. The earth trembled a little and opened in front of them, disclosing a square flat stone with a brass ring in the middle to raise it by. Aladdin tried to run away, but the magician caught him and gave him a blow that knocked him down.

„Cóż uczyniłem, stryju?” – zapytał żałośnie; na to czarnoksiężnik rzekł łagodniej: „Nie bój się niczego, lecz bądź mi posłuszny. Pod tym kamieniem spoczywa skarb, który ma należeć do ciebie, a nikt inny nie może go dotknąć, musisz więc czynić dokładnie to, co ci każę”.

“What have I done, uncle?” he said piteously; whereupon the magician said more kindly: “Fear nothing, but obey me. Beneath this stone lies a treasure which is to be yours, and no one else may touch it, so you must do exactly as I tell you.”