The Light in the Lake

1

1

In October I went to see my grandmother. She lives in a small village in the Alps, right by a lake. The village is called Seewil. In winter only two hundred people live there.

In oktober ben ik naar mijn grootmoeder gegaan. Ze woont in een klein dorp in de Alpen, direct aan een meer. Het dorp heet Seewil. In de winter wonen daar maar tweehonderd mensen.

My grandmother’s name is Vreni. She is seventy years old and was a physics teacher for forty years. She is clever, and she only believes what she can see.

Mijn grootmoeder heet Vreni. Ze is zeventig jaar oud en was veertig jaar lang lerares natuurkunde. Ze is slim, en ze gelooft alleen wat ze kan zien.

On the phone she told me, “Jonas, please come. I need your help. And bring your camera.” She didn’t want to explain more.

Aan de telefoon zei ze tegen me: “Jonas, kom alsjeblieft. Ik heb je hulp nodig. En neem je camera mee.” Meer wilde ze niet uitleggen.

I arrived in the evening. She had cooked soup, and we ate in the kitchen. Then she looked at the clock. “It’s almost eleven,” she said. “Come with me to the window.”

Ik kwam ‘s avonds aan. Ze had soep gekookt en we aten in de keuken. Toen keek ze op de klok. “Het is bijna elf uur,” zei ze. “Kom mee naar het raam.”

Outside everything was dark. The lake was black and calm. Then I saw it. Deep under the water, in the middle of the lake, there was a light. It was blue, and it blinked slowly.

Buiten was alles donker. Het meer was zwart en rustig. Toen zag ik het. Diep onder het water, in het midden van het meer, was een licht. Het was blauw en het knipperde langzaam.

“For three weeks,” my grandmother said. “Every night at eleven. And at four in the morning it’s gone again.”

“Al drie weken,” zei mijn grootmoeder. “Elke nacht om elf uur. En om vier uur ‘s ochtends is het weer weg.”