Το κουτί χωρίς σημάδι

1

1

Ο Ράβι ήταν δεκαεννιά χρονών, και ήταν η πρώτη του εβδομάδα. Δούλεψε στη Βομβάη ως διανομέας φαγητού.

Ravi was nineteen years old, and it was his first week. He worked in Mumbai as a lunch carrier.

Κάθε πρωί οι γυναίκες της πόλης μαγείρεψαν το μεσημεριανό φαγητό και το έβαλαν σε μεταλλικά κουτιά. Ο Ράβι και οι άλλοι άντρες πήραν τα κουτιά και τα έβαλαν σε ξύλινα κασόνια. Μετά πήγαν με το τρένο στα γραφεία. Στις δώδεκα και μισή όλοι είχαν το ζεστό φαγητό τους στο τραπέζι.

Every morning the women of the city cooked lunch and packed it into metal boxes. Ravi and the other men collected the boxes and put them into wooden crates. Then they went to the offices by train. At half past twelve everyone had their warm food on the table.

Σε κάθε καπάκι υπήρχε ένα σημάδι: γράμματα, αριθμοί και μια χρωματιστή κουκκίδα. Ο Ράβι δεν ήξερε ακόμα καλά τα σημάδια. Αλλά οι άντρες τα διάβασαν σαν βιβλίο, και έτσι κάθε κουτί έφτασε στο σωστό κτίριο.

On every lid there was a mark: letters, numbers and a coloured dot. Ravi did not know the marks well yet. But the men read them like a book, and so every box reached the right building.

Ο θείος Σουρές ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Ήταν πενήντα πέντε χρονών και σε είκοσι χρόνια δεν έχασε ποτέ κανένα κουτί. «Όποιος δουλέψει μια ολόκληρη εβδομάδα χωρίς λάθη, παίρνει τη δική του διαδρομή», είπε στον Ράβι. «Έχεις ακόμα μία ημέρα.»

Uncle Suresh was the head of the group. He was fifty-five years old and had never lost a box in twenty years. “Whoever works a whole week without a mistake gets their own route,” he said to Ravi. “You have one day left.”