The Voice of Lower Village

Hoarse

Βραχνός

On the morning of the final, Thinley Wangdi woke up and no longer had a voice.

Το πρωί του τελικού, ο Τίνλεϊ Γουάνγκντι ξύπνησε χωρίς φωνή.

He did not notice at once. He lay under the woollen blanket, listening to the roosters of Lower Village contradict one another, and thought what he had thought for thirty-one years on the last day of the tournament: today. Then he cleared his throat to try out the first verse of the day, and what came out of his chest was a sound like someone pushing a door across gravel.

Δεν το κατάλαβε αμέσως. Ήταν ξαπλωμένος κάτω από τη μάλλινη κουβέρτα, άκουγε τα κοκόρια του Κάτω Χωριού να διαφωνούν μεταξύ τους και σκεφτόταν αυτό που σκεφτόταν εδώ και τριάντα ένα χρόνια την τελευταία ημέρα του τουρνουά: «Σήμερα». Έπειτα καθάρισε τον λαιμό του για να δοκιμάσει τον πρώτο στίχο της ημέρας, και από το στήθος του βγήκε ένας ήχος σαν να έσερνε κάποιος μια πόρτα πάνω σε χαλίκι.

He tried again, louder. Only air came out, dry and warm, and a scratching that pulled all the way up into his ears. For three days, in the quarter-final and the semi-final, he had shouted his mocking verses across the field, a hundred and forty metres, against the wind and against the cowbells, and in October the nights in the valley were already cold. That was the bill. He was sixty-three, a retired postman, and the only thing Lower Village had ever needed from him was precisely this organ.

Δοκίμασε άλλη μια φορά, πιο δυνατά. Βγήκε μόνο αέρας, ξηρός και ζεστός, κι ένα γδάρσιμο που έφτανε ως τα αυτιά του. Επί τρεις ημέρες, στους προημιτελικούς και στους ημιτελικούς, φώναζε τα πειράγματά του σε όλο το γήπεδο, σε απόσταση εκατόν σαράντα μέτρων, κόντρα στον άνεμο και στα κουδούνια των αγελάδων, και οι νύχτες στην κοιλάδα ήταν ήδη κρύες τον Οκτώβριο. Αυτός ήταν ο λογαριασμός. Ήταν εξήντα τριών ετών, συνταξιούχος ταχυδρόμος, και το μόνο πράγμα που είχε χρειαστεί ποτέ το Κάτω Χωριό από εκείνον ήταν ακριβώς αυτό το όργανο.

He sat up, took the little slate from the shelf above the bed, on which the shopping list usually stood, and wrote: NOT TODAY. Then he looked at the words and wiped them off with his sleeve. Dechen had written the best verses, back then, at the kitchen table, and he had only shouted them. Since she had died four years ago he wrote them himself, and they had not got worse, but they came out of a head in which it was quieter.

Ανακάθισε, πήρε από το ράφι πάνω από το κρεβάτι τη μικρή σχιστολιθική πλάκα όπου συνήθως σημείωνε τα ψώνια και έγραψε: «ΣΗΜΕΡΑ ΟΧΙ». Έπειτα κοίταξε τις λέξεις και τις έσβησε με το μανίκι του. Η Ντέτσεν είχε γράψει τους καλύτερους στίχους, τότε, στο τραπέζι της κουζίνας, κι εκείνος απλώς τους φώναζε. Από τότε που είχε πεθάνει, πριν από τέσσερα χρόνια, τους έγραφε μόνος του, και δεν είχαν γίνει χειρότεροι, αλλά έβγαιναν από ένα μυαλό όπου υπήρχε περισσότερη σιωπή.

“Grandfather?” Choden stood in the doorway, nineteen years old, in the grey jacket of the telephone company that was paying for the final this year, a lanyard around her neck saying EVENT TEAM. In her semester break she lugged cables and loudspeakers for the company, and she had a gift for walking into any room as if she had been expected. “You look as if you had received a letter addressed to yourself.”

«Παππού;» Η Τσόντεν στεκόταν στην πόρτα, δεκαεννιά χρονών, με το γκρίζο μπουφάν της τηλεφωνικής εταιρείας που πλήρωνε τον φετινό τελικό, έχοντας στον λαιμό της ένα κορδόνι με την ένδειξη «ΟΜΑΔΑ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗΣ». Στις διακοπές του εξαμήνου κουβαλούσε καλώδια και μεγάφωνα για την εταιρεία, και είχε το χάρισμα να μπαίνει σε κάθε δωμάτιο σαν να την περίμεναν. «Μοιάζεις σαν να παρέλαβες γράμμα που έστειλες εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου».

He pointed to his throat and shook his head.

Έδειξε τον λαιμό του και κούνησε το κεφάλι.

“No,” she said. “No, no, no. Today?”

«Όχι», είπε εκείνη. «Όχι, όχι, όχι. Σήμερα;»

He nodded.

Εκείνος έγνεψε καταφατικά.

“Say something.”

«Πες κάτι».

He opened his mouth. The door on the gravel came out, and Choden pressed her lips together so as not to laugh, and laughed all the same, and then she stopped, because she saw his face.

Άνοιξε το στόμα του. Η πόρτα πάνω στο χαλίκι ακούστηκε ξανά, και η Τσόντεν έσφιξε τα χείλη για να μην γελάσει, αλλά γέλασε παρ’ όλα αυτά, και μετά σταμάτησε μόλις είδε το πρόσωπό του.