The Voice of Lower Village

Hoarse

เสียงแหบแห้ง

On the morning of the final, Thinley Wangdi woke up and no longer had a voice.

ในเช้าของวันแข่งขันรอบชิงชนะเลิศ ทินเลย์ วังดี ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตนไม่มีเสียงเหลืออยู่อีกต่อไป

He did not notice at once. He lay under the woollen blanket, listening to the roosters of Lower Village contradict one another, and thought what he had thought for thirty-one years on the last day of the tournament: today. Then he cleared his throat to try out the first verse of the day, and what came out of his chest was a sound like someone pushing a door across gravel.

เขาไม่ได้สังเกตเห็นในทันที เขานอนอยู่ใต้ผ้าห่มขนสัตว์ ได้ยินเสียงไก่ของหมู่บ้านอุนเทอร์ดอร์ฟขันขานประชันกัน และคิดถึงสิ่งที่เขาคิดมาตลอดสามสิบเอ็ดปีในวันสุดท้ายของการแข่งขัน นั่นคือ วันนี้แหละ จากนั้นเขาจึงกระแอมในคอเพื่อทดสอบบทกลอนบทแรกของวัน ทว่าเสียงที่เล็ดลอดออกจากหน้าอกกลับฟังดูราวกับมีใครลากบานประตูกับกรวดหิน

He tried again, louder. Only air came out, dry and warm, and a scratching that pulled all the way up into his ears. For three days, in the quarter-final and the semi-final, he had shouted his mocking verses across the field, a hundred and forty metres, against the wind and against the cowbells, and in October the nights in the valley were already cold. That was the bill. He was sixty-three, a retired postman, and the only thing Lower Village had ever needed from him was precisely this organ.

เขาลองใหม่อีกครั้งให้ดังขึ้น ทว่ามีเพียงลมแห้งผากและอุ่นร้อนออกมา พร้อมกับความรู้สึกระคายเคืองที่แล่นริ้วไปถึงหู ตลอดสามวันในรอบก่อนรองชนะเลิศและรอบรองชนะเลิศ เขาได้ตะโกนบทกลอนล้อเลียนข้ามลานกว้างเป็นระยะทางถึง 140 เมตร ต้านทานกระแสลมและเสียงกระดิ่งคอวัว ส่วนค่ำคืนในหุบเขาช่วงเดือนตุลาคมก็หนาวเย็นแล้ว นี่คือผลลัพธ์ที่ตามมา เขาอายุ 63 ปี เป็นบุรุษไปรษณีย์เกษียณอายุ และสิ่งเดียวที่อุนเทอร์ดอร์ฟเคยต้องการจากเขาก็คืออวัยวะชิ้นนี้นี่เอง

He sat up, took the little slate from the shelf above the bed, on which the shopping list usually stood, and wrote: NOT TODAY. Then he looked at the words and wiped them off with his sleeve. Dechen had written the best verses, back then, at the kitchen table, and he had only shouted them. Since she had died four years ago he wrote them himself, and they had not got worse, but they came out of a head in which it was quieter.

เขาลุกขึ้นนั่ง หยิบกระดานชนวนแผ่นเล็กจากหิ้งเหนือเตียงที่ปกติใช้จดรายการซื้อของ แล้วเขียนลงไปว่า วันนี้ไม่ได้ จากนั้นเขามองดูถ้อยคำเหล่านั้นแล้วใช้แขนเสื้อลบออก เดเชนเคยเป็นผู้แต่งบทกลอนที่ไพเราะที่สุดในเวลานั้นตรงโต๊ะในครัว ส่วนเขามีหน้าที่เพียงแค่ตะโกนออกไป นับตั้งแต่เธอจากไปเมื่อ 4 ปีก่อน เขาต้องแต่งบทกลอนเหล่านั้นด้วยตัวเอง ซึ่งพวกมันก็ไม่ได้แย่ลง แต่กลับกำเนิดมาจากความคิดที่เงียบเหงากว่าเดิม

“Grandfather?” Choden stood in the doorway, nineteen years old, in the grey jacket of the telephone company that was paying for the final this year, a lanyard around her neck saying EVENT TEAM. In her semester break she lugged cables and loudspeakers for the company, and she had a gift for walking into any room as if she had been expected. “You look as if you had received a letter addressed to yourself.”

“คุณปู่หรือคะ” โชเดนยืนอยู่ตรงประตู หลานสาววัย 19 ปีในเสื้อแจ็กเกตสีเทาของบริษัทโทรศัพท์ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศในปีนี้ ที่คอของเธอคล้องสายที่มีข้อความว่า ทีมงานจัดงาน ช่วงปิดภาคเรียน เธอช่วยบริษัทแบกสายไฟและลำโพง และเธอมีพรสวรรค์ในการเดินเข้าห้องใดๆ ราวกับทุกคนกำลังรอคอยเธออยู่ “คุณปู่ดูเหมือนคนที่เพิ่งได้รับจดหมายที่ส่งถึงตัวเองเลยนะคะ”

He pointed to his throat and shook his head.

เขาชี้ไปที่ลำคอของตนและส่ายหน้า

“No,” she said. “No, no, no. Today?”

“ไม่จริงนะคะ” เธอพูด “ไม่ ไม่ ไม่ วันนี้เนี่ยนะ”

He nodded.

เขาพยักหน้า

“Say something.”

“พูดอะไรสักคำสิคะ”

He opened his mouth. The door on the gravel came out, and Choden pressed her lips together so as not to laugh, and laughed all the same, and then she stopped, because she saw his face.

เขาอ้าปาก เสียงประตูครูดบนกรวดหินก็ดังเล็ดลอดออกมา โชเดนเม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นหัวเราะ แต่ก็ยังหลุดขำออกมาอยู่ดี ก่อนที่เธอจะหยุดลงเมื่อเห็นสีหน้าของเขา