The Voice of Lower Village

Hoarse

Hees

On the morning of the final, Thinley Wangdi woke up and no longer had a voice.

Op de ochtend van de finale werd Thinley Wangdi wakker zonder stem.

He did not notice at once. He lay under the woollen blanket, listening to the roosters of Lower Village contradict one another, and thought what he had thought for thirty-one years on the last day of the tournament: today. Then he cleared his throat to try out the first verse of the day, and what came out of his chest was a sound like someone pushing a door across gravel.

Hij merkte het niet meteen. Hij lag onder de wollen deken, hoorde hoe de hanen van Unterdorf elkaar tegenspraken en dacht wat hij al eenendertig jaar op de laatste toernooidag dacht: vandaag. Daarna schraapte hij zijn keel om het eerste vers van de dag uit te proberen, en uit zijn borst kwam een geluid alsof iemand een deur over grind schoof.

He tried again, louder. Only air came out, dry and warm, and a scratching that pulled all the way up into his ears. For three days, in the quarter-final and the semi-final, he had shouted his mocking verses across the field, a hundred and forty metres, against the wind and against the cowbells, and in October the nights in the valley were already cold. That was the bill. He was sixty-three, a retired postman, and the only thing Lower Village had ever needed from him was precisely this organ.

Hij probeerde het nog een keer, luider. Er kwam alleen lucht, droog en warm, en een schraap die tot in zijn oren trok. Drie dagen lang had hij in de kwart- en halve finale zijn spotverzen over het veld geroepen, honderdveertig meter ver, tegen de wind en de koebellen in, en de nachten in de vallei waren in oktober al koud. Dat was de rekening. Hij was drieënzestig, gepensioneerd postbode, en het enige wat Unterdorf ooit van hem nodig had gehad, was precies dit orgaan.

He sat up, took the little slate from the shelf above the bed, on which the shopping list usually stood, and wrote: NOT TODAY. Then he looked at the words and wiped them off with his sleeve. Dechen had written the best verses, back then, at the kitchen table, and he had only shouted them. Since she had died four years ago he wrote them himself, and they had not got worse, but they came out of a head in which it was quieter.

Hij ging rechtop zitten, pakte het leitje van de plank boven zijn bed, waarop anders de boodschappen stonden, en schreef: VANDAAG NIET. Toen bekeek hij de woorden en veegde ze met zijn mouw uit. Dechen had de beste verzen geschreven, destijds aan de keukentafel, en hij had ze alleen maar geroepen. Sinds ze vier jaar geleden was overleden, schreef hij ze zelf; ze werden niet slechter, maar ze kwamen uit een hoofd waarin het stiller was.

“Grandfather?” Choden stood in the doorway, nineteen years old, in the grey jacket of the telephone company that was paying for the final this year, a lanyard around her neck saying EVENT TEAM. In her semester break she lugged cables and loudspeakers for the company, and she had a gift for walking into any room as if she had been expected. “You look as if you had received a letter addressed to yourself.”

“Opa?” Choden stond in de deuropening, negentien jaar oud, in het grijze jack van het telefoonbedrijf dat dit jaar de finale betaalde, met om haar nek een keycord met het opschrift EVENEMENTENTEAM. In de vakanties sjouwde ze voor het bedrijf met kabels en luidsprekers, en ze had het talent om elke kamer binnen te lopen alsof iedereen op haar had gewacht. “Je ziet eruit alsof je een brief aan jezelf hebt gekregen.”

He pointed to his throat and shook his head.

Hij wees naar zijn keel en schudde zijn hoofd.

“No,” she said. “No, no, no. Today?”

“Nee,” zei ze. “Nee, nee, nee. Vandaag?”

He nodded.

Hij knikte.

“Say something.”

“Zeg eens iets.”

He opened his mouth. The door on the gravel came out, and Choden pressed her lips together so as not to laugh, and laughed all the same, and then she stopped, because she saw his face.

Hij deed zijn mond open. De deur op het grind kwam naar buiten en Choden perste haar lippen op elkaar om niet te lachen, lachte toch, en hield toen op omdat ze zijn gezicht zag.