The Voice of Lower Village

Hoarse

Chrypka

On the morning of the final, Thinley Wangdi woke up and no longer had a voice.

Rankiem w dniu finału Thinley Wangdi obudził się bez głosu.

He did not notice at once. He lay under the woollen blanket, listening to the roosters of Lower Village contradict one another, and thought what he had thought for thirty-one years on the last day of the tournament: today. Then he cleared his throat to try out the first verse of the day, and what came out of his chest was a sound like someone pushing a door across gravel.

Nie zauważył tego od razu. Leżał pod wełnianym kocem, słuchał kogutów z Unterdorf, które przekrzykiwały się nawzajem, i pomyślał to, co myślał w ostatni dzień turnieju od trzydziestu jeden lat: Dzisiaj. Potem odchrząknął, żeby wypróbować pierwszy wierszyk tego dnia, a z jego piersi wydobył się dźwięk, jakby ktoś ciągnął drzwi po żwirze.

He tried again, louder. Only air came out, dry and warm, and a scratching that pulled all the way up into his ears. For three days, in the quarter-final and the semi-final, he had shouted his mocking verses across the field, a hundred and forty metres, against the wind and against the cowbells, and in October the nights in the valley were already cold. That was the bill. He was sixty-three, a retired postman, and the only thing Lower Village had ever needed from him was precisely this organ.

Spróbował jeszcze raz, głośniej. Wydarło się tylko powietrze, suche i ciepłe, oraz drapanie, które sięgało aż do uszu. Przez trzy dni w ćwierćfinałach i półfinałach wykrzykiwał swoje złośliwe wierszyki przez całe pole, na odległość stu czterdziestu metrów, pod wiatr i na przekór krowim dzwonkom, a noce w dolinie w październiku bywały już chłodne. Tak wyglądał rachunek. Miał sześćdziesiąt trzy lata, był emerytowanym listonoszem i jedyną rzeczą, jakiej Unterdorf kiedykolwiek od niego potrzebowało, było dokładnie to jedno narzędzie.

He sat up, took the little slate from the shelf above the bed, on which the shopping list usually stood, and wrote: NOT TODAY. Then he looked at the words and wiped them off with his sleeve. Dechen had written the best verses, back then, at the kitchen table, and he had only shouted them. Since she had died four years ago he wrote them himself, and they had not got worse, but they came out of a head in which it was quieter.

Usiadł, wziął z półki nad łóżkiem małą tabliczkę łupkową, na której zazwyczaj zapisywał zakupy, i napisał: DZISIAJ NIE. Potem spojrzał na te słowa i zmazał je rękawem. Dechen pisała najlepsze wierszyki, dawniej, przy kuchennym stole, a on tylko je wykrzykiwał. Odkąd zmarła cztery lata temu, pisał je sam; nie stawały się gorsze, lecz rodziły się w głowie, w której panowała większa cisza.

“Grandfather?” Choden stood in the doorway, nineteen years old, in the grey jacket of the telephone company that was paying for the final this year, a lanyard around her neck saying EVENT TEAM. In her semester break she lugged cables and loudspeakers for the company, and she had a gift for walking into any room as if she had been expected. “You look as if you had received a letter addressed to yourself.”

„Dziadku?” Choden stała w drzwiach, dziewiętnastolatka w szarej kurtce firmy telefonicznej, która w tym roku sponsorowała finał, a na szyi miała smycz z napisem ZESPÓŁ ORGANIZACYJNY. W przerwach między semestrami nosiła dla firmy kable i głośniki, i miała dar wchodzenia do każdego pomieszczenia tak, jakby wszyscy właśnie na nią czekali. „Wyglądasz, jakbyś dostał list zaadresowany do samego siebie”.

He pointed to his throat and shook his head.

Wskazał na swoje gardło i pokręcił głową.

“No,” she said. “No, no, no. Today?”

„Nie” – powiedziała. „Nie, nie, nie. Dzisiaj?”

He nodded.

Pokiwał głową.

“Say something.”

„Powiedz coś”.

He opened his mouth. The door on the gravel came out, and Choden pressed her lips together so as not to laugh, and laughed all the same, and then she stopped, because she saw his face.

Otworzył usta. Dobiegł z nich ów odgłos drzwi na żwirze, a Choden zacisnęła wargi, żeby się nie roześmiać, po czym i tak parsknęła śmiechem, a zaraz potem spoważniała, widząc wyraz jego twarzy.