Koning Jan en de abt

I. DE DRIE VRAGEN.

I. THE THREE QUESTIONS.

Er was eens een koning van Engeland wiens naam Jan was. Hij was een slechte koning; want hij was streng en wreed voor zijn volk, en zolang hij zijn eigen zin maar kon krijgen, kon het hem niet schelen wat er van andere mensen werd. Hij was de slechtste koning die Engeland ooit heeft gehad.

There was once a king of England whose name was John. He was a bad king; for he was harsh and cruel to his people, and so long as he could have his own way, he did not care what became of other folks. He was the worst king that England ever had.

Nu was er in de stad Canterbury een rijke oude abt die op grote voet leefde in een groot huis dat de Abdij werd genoemd.

Now, there was in the town of Canterbury a rich old abbot who lived in grand style in a great house called the Abbey.

Elke dag schoven er honderd edelen bij hem aan om te dineren; en vijftig dappere ridders, in fraaie fluwelen mantels en met gouden kettingen, bedienden hem aan zijn tafel.

Every day a hundred noble men sat down with him to dine; and fifty brave knights, in fine velvet coats and gold chains, waited upon him at his table.

Toen koning Jan hoorde over de manier waarop de abt leefde, besloot hij er een einde aan te maken. Dus liet hij de oude man halen om bij hem te komen.

When King John heard of the way in which the abbot lived, he made up his mind to put a stop to it. So he sent for the old man to come and see him.

“Wat krijgen we nou, mijn goede abt?”, zei hij. “Ik hoor dat u een veel betere huishouding voert dan ik. Hoe durft u zoiets te doen? Weet u dan niet dat niemand in het land beter hoort te leven dan de koning? En ik zeg u dat niemand dat zal doen.”

“How now, my good abbot?” he said. “I hear that you keep a far better house than I. How dare you do such a thing? Don’t you know that no man in the land ought to live better than the king? And I tell you that no man shall.”

“O koning!”, zei de abt, “ik veroorloof me te zeggen dat ik niets anders uitgeef dan wat van mezelf is. Ik hoop dat u niet slecht over mij denkt omdat ik het aangenaam maak voor mijn vrienden en de dappere ridders die bij mij zijn.”

“O king!” said the abbot, “I beg to say that I am spending nothing but what is my own. I hope that you will not think ill of me for making things pleasant for my friends and the brave knights who are with me.”

“Slecht over u denken?”, zei de koning. “Hoe kan ik anders dan slecht over u denken? Alles wat er in dit weidse land is, is rechtens van mij; en hoe durft u mij te beschamen door op grotere voet te leven dan ik?

“Think ill of you?” said the king. “How can I help but think ill of you? All that there is in this broad land is mine by right; and how do you dare to put me to shame by living in grander style than I?

Men zou gaan denken dat u probeert om koning te zijn in mijn plaats.”

One would think that you were trying to be king in my place.”

“O, zeg dat toch niet!”, zei de abt. “Want ik—”

“Oh, do not say so!” said the abbot “For I”—

“Geen woord meer!”, riep de koning. “Uw schuld is duidelijk, en tenzij u mij drie vragen kunt beantwoorden, zal uw hoofd worden afgehakt en zullen al uw rijkdommen van mij zijn.”

“Not another word!” cried the king. “Your fault is plain, and unless you can answer me three questions, your head shall be cut off, and all your riches shall be mine.”

“Ik zal proberen ze te beantwoorden, o koning!”, zei de abt.

“I will try to answer them, O king!” said the abbot.

“Nou, dan,” zei koning Jan, “terwijl ik hier zit met mijn gouden kroon op mijn hoofd, moet u mij op een dag nauwkeurig vertellen hoelang ik zal leven.

“Well, then,” said King John, “as I sit here with my crown of gold on my head, you must tell me to within a day just how long I shall live.

Ten tweede moet u mij vertellen hoe snel ik de hele wereld rond zal rijden; en ten slotte zult u mij vertellen wat ik denk.”

Secondly, you must tell me how soon I shall ride round the whole world; and lastly, you shall tell me what I think.”