กระเป๋าเดินทางของเอเลนา

เรือข้ามฟากเที่ยวแรก

The first ferry

วันอาทิตย์ หกโมงเช้า ทะเลสาบเป็นสีเทาและเงียบสงบ และมีหมอกอยู่บนผืนน้ำ

Sunday, six o’clock in the morning. The lake is grey and quiet, and there is mist on the water.

ผมยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำของโซฟีลงไปที่ท่าเรือ เธอเดินอยู่ข้างผม เราไม่คุยกัน

I carry Sophie’s big black suitcase down to the pier. She walks next to me. We don’t talk.

เรือข้ามฟากมาถึงแล้ว ผู้ชายในเสื้อเชิ้ตสีฟ้ามารับกระเป๋าเดินทางไป

The ferry is already there. A man in a blue shirt takes the suitcase.

Sophie: เอาละ จบแล้ว สองปี และตอนนี้ก็เป็นเรือข้ามฟากตอนหกโมงเช้า

Sophie: So. That’s it. Two years, and now a ferry at six in the morning.

“ผมขอโทษนะ โซฟี”

“I’m sorry, Sophie.”

Sophie: ไม่ต้องหรอก ฉันโกหกเธอ ทอม ฉันรู้ แต่ฉันจะบอกเธอเรื่องหนึ่ง ในฐานะทนายของเธอ ฟรีนะ

Sophie: Don’t be. I lied to you, Tom. I know that. But let me tell you one thing as your lawyer. For free.

Sophie: จะขายบ้านหรือจะไม่ขาย แต่ตัดสินใจเถอะ อย่าให้คนอื่นตัดสินใจแทนเธอ ไม่ใช่มาร์โก ไม่ใช่คุณย่าของเธอ และไม่ใช่ฉัน

Sophie: Sell it or don’t sell it. But decide. Don’t let other people decide for you. Not Marco, not your grandmother, and not me.

เธอเดินขึ้นเรือข้ามฟาก เธอไม่หันกลับมามอง เรือข้ามฟากแล่นออกไปในทะเลสาบอย่างช้า ๆ และหลังจากนั้นไม่กี่นาที มันก็เป็นแค่จุดเล็ก ๆ สีขาวในสายหมอก

She walks up onto the ferry. She doesn’t look back. The ferry moves slowly out onto the lake, and after a few minutes it is only a small white point in the mist.

ผมยืนอยู่บนท่าเรือเป็นเวลานาน แล้วผมก็เดินกลับไปที่วิลลา ในห้องโถงยังมีกระเป๋าเดินทางอีกหนึ่งใบวางอยู่

I stand on the pier for a long time. Then I walk back up to the villa. There is one more suitcase in the hall.