The Tenth Letter

The tin box

Het blik

I bring Giulia into the kitchen. Elena comes down in her dressing gown, sees the wet white dress and doesn’t ask anything. She makes tea. That is Elena.

Ik breng Giulia naar de keuken. Elena komt in haar ochtendjas naar beneden, ziet de natte witte jurk en vraagt niets. Ze zet thee. Zo is Elena.

“Open it with the person who needs it most,” I say. “Giulia, I think that is you.”

“Open het met de persoon die het het meeste nodig heeft,” zeg ik. “Giulia, ik denk dat jij dat bent.”

In the box there is an old bank book, a gold necklace and a letter. Not to me. To Giulia.

In het blik zitten een oud spaarbankboekje, een gouden ketting en een brief. Niet aan mij. Aan Giulia.

She reads it out loud, with a shaking voice.

Ze leest hem hardop voor, met trillende stem.

Giulia: “Dear Giulia, your mother told me about the bank. I am too old to fight the Ferris, but my money is not. Pay him back, and then say what your heart says. Rosa.”

Giulia: “Lieve Giulia, je moeder heeft me over de bank verteld. Ik ben te oud om tegen de Ferri’s te vechten, maar mijn geld is dat niet. Betaal hem terug, en zeg dan wat je hart zegt. Rosa.”

Elena opens the bank book. She looks at the number. She looks again.

Elena opent het spaarbankboekje. Ze kijkt naar het getal. Ze kijkt nog een keer.

Elena: Two hundred and three thousand euros. Forty years of lemonade, Tom. Forty years of rooms with a view.

Elena: Tweehonderddrieduizend euro. Veertig jaar limonade, Tom. Veertig jaar kamers met uitzicht op het meer.

Giulia puts her face in her hands and cries. But it is a different kind of crying.

Giulia legt haar gezicht in haar handen en huilt. Maar het is een andere manier van huilen.