The Tenth Letter

The tin box

กล่องสังกะสี

I bring Giulia into the kitchen. Elena comes down in her dressing gown, sees the wet white dress and doesn’t ask anything. She makes tea. That is Elena.

ผมพาจูเลียเข้าไปในครัว เอเลนาใส่ชุดคลุมอาบน้ำเดินลงมา เธอเห็นชุดสีขาวที่เปียกและไม่ถามอะไร เธอชงชา เอเลนาเป็นคนแบบนี้

“Open it with the person who needs it most,” I say. “Giulia, I think that is you.”

“เปิดกล่องนี้กับคนที่ต้องการมันที่สุด” ผมพูด “จูเลีย ฉันคิดว่าคนคนนั้นคือเธอ”

In the box there is an old bank book, a gold necklace and a letter. Not to me. To Giulia.

ในกล่องมีสมุดเงินฝากเก่า สร้อยคอทองหนึ่งเส้น และจดหมายหนึ่งฉบับ ไม่ใช่ถึงผม แต่ถึงจูเลีย

She reads it out loud, with a shaking voice.

เธออ่านจดหมายออกเสียง ด้วยเสียงที่สั่น

Giulia: “Dear Giulia, your mother told me about the bank. I am too old to fight the Ferris, but my money is not. Pay him back, and then say what your heart says. Rosa.”

Giulia: “จูเลียที่รัก แม่ของเธอเล่าเรื่องธนาคารให้ฉันฟัง ฉันแก่เกินไปที่จะสู้กับพวกแฟร์รี แต่เงินของฉันไม่แก่ จ่ายเงินคืนเขา แล้วพูดสิ่งที่หัวใจของเธอพูด โรซา”

Elena opens the bank book. She looks at the number. She looks again.

เอเลนาเปิดสมุดเงินฝาก เธอมองดูตัวเลข เธอมองดูอีกครั้ง

Elena: Two hundred and three thousand euros. Forty years of lemonade, Tom. Forty years of rooms with a view.

Elena: สองแสนสามพันยูโร สี่สิบปีกับน้ำมะนาว ทอม สี่สิบปีกับห้องพักวิวทะเลสาบ

Giulia puts her face in her hands and cries. But it is a different kind of crying.

จูเลียเอาหน้าซบมือและร้องไห้ แต่มันเป็นการร้องไห้อีกแบบหนึ่ง