Dziesiąty list

Blaszana puszka

The tin box

Prowadzę Giulię do kuchni. Elena schodzi na dół w szlafroku, widzi mokrą białą sukienkę i o nic nie pyta. Robi herbatę. Taka jest Elena.

I bring Giulia into the kitchen. Elena comes down in her dressing gown, sees the wet white dress and doesn’t ask anything. She makes tea. That is Elena.

„Otwórz ją z osobą, która jej najbardziej potrzebuje” – mówię. „Giulio, myślę, że to ty”.

“Open it with the person who needs it most,” I say. “Giulia, I think that is you.”

W puszce są stara książeczka oszczędnościowa, złoty łańcuszek i list. Nie do mnie. Do Giulii.

In the box there is an old bank book, a gold necklace and a letter. Not to me. To Giulia.

Ona czyta go na głos, drżącym głosem.

She reads it out loud, with a shaking voice.

Giulia: „Droga Giulio, twoja mama powiedziała mi o banku. Jestem za stara, żeby walczyć z Ferrimi, ale moje pieniądze nie są. Oddaj mu dług, a potem powiedz to, co mówi twoje serce. Rosa”.

Giulia: “Dear Giulia, your mother told me about the bank. I am too old to fight the Ferris, but my money is not. Pay him back, and then say what your heart says. Rosa.”

Elena otwiera książeczkę oszczędnościową. Patrzy na liczbę. Patrzy jeszcze raz.

Elena opens the bank book. She looks at the number. She looks again.

Elena: Dwieście trzy tysiące euro. Czterdzieści lat lemoniady, Tom. Czterdzieści lat pokoi z widokiem na jezioro.

Elena: Two hundred and three thousand euros. Forty years of lemonade, Tom. Forty years of rooms with a view.

Giulia chowa twarz w dłoniach i płacze. Ale to jest inny rodzaj płaczu.

Giulia puts her face in her hands and cries. But it is a different kind of crying.