จดหมายฉบับที่ 10

กล่องสังกะสี

The tin box

ผมพาจูเลียเข้าไปในครัว เอเลนาใส่ชุดคลุมอาบน้ำเดินลงมา เธอเห็นชุดสีขาวที่เปียกและไม่ถามอะไร เธอชงชา เอเลนาเป็นคนแบบนี้

I bring Giulia into the kitchen. Elena comes down in her dressing gown, sees the wet white dress and doesn’t ask anything. She makes tea. That is Elena.

“เปิดกล่องนี้กับคนที่ต้องการมันที่สุด” ผมพูด “จูเลีย ฉันคิดว่าคนคนนั้นคือเธอ”

“Open it with the person who needs it most,” I say. “Giulia, I think that is you.”

ในกล่องมีสมุดเงินฝากเก่า สร้อยคอทองหนึ่งเส้น และจดหมายหนึ่งฉบับ ไม่ใช่ถึงผม แต่ถึงจูเลีย

In the box there is an old bank book, a gold necklace and a letter. Not to me. To Giulia.

เธออ่านจดหมายออกเสียง ด้วยเสียงที่สั่น

She reads it out loud, with a shaking voice.

Giulia: “จูเลียที่รัก แม่ของเธอเล่าเรื่องธนาคารให้ฉันฟัง ฉันแก่เกินไปที่จะสู้กับพวกแฟร์รี แต่เงินของฉันไม่แก่ จ่ายเงินคืนเขา แล้วพูดสิ่งที่หัวใจของเธอพูด โรซา”

Giulia: “Dear Giulia, your mother told me about the bank. I am too old to fight the Ferris, but my money is not. Pay him back, and then say what your heart says. Rosa.”

เอเลนาเปิดสมุดเงินฝาก เธอมองดูตัวเลข เธอมองดูอีกครั้ง

Elena opens the bank book. She looks at the number. She looks again.

Elena: สองแสนสามพันยูโร สี่สิบปีกับน้ำมะนาว ทอม สี่สิบปีกับห้องพักวิวทะเลสาบ

Elena: Two hundred and three thousand euros. Forty years of lemonade, Tom. Forty years of rooms with a view.

จูเลียเอาหน้าซบมือและร้องไห้ แต่มันเป็นการร้องไห้อีกแบบหนึ่ง

Giulia puts her face in her hands and cries. But it is a different kind of crying.