Μία βαλίτσα

Με λένε Leila Yousef. Ήμουν τριάντα χρονών εκείνον τον Δεκέμβριο, ζούσα στο Τορόντο και γύρισα σπίτι, στην St Nicholas Square, για έναν μόνο λόγο. Ήθελα να μάθω ποιος απαντούσε στα γράμματά μου προς τον Άγιο Νικόλαο όταν ήμουν παιδί.

My name is Leila Yousef. I was thirty that December, I lived in Toronto, and I came home to St Nicholas Square for one reason only. I wanted to find out who had answered my letters to Saint Nicholas when I was a child.

Τα λέω από το τέλος, από την ημέρα των Χριστουγέννων. Έτσι ξέρω τώρα αυτό που τότε δεν ήξερα. Στο λεωφορείο από το αεροδρόμιο, την Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου, ήξερα μόνο τρία πράγματα. Είχα μία βαλίτσα. Είχα τρεις εβδομάδες. Και είχα μια ιστορία να βρω.

I am telling this from the end, from Christmas Day. So I know now what I didn’t know then. On the bus from the airport, on Thursday the third of December, I knew only three things. I had one suitcase. I had three weeks. And I had a story to find.

Χιόνιζε όταν το λεωφορείο του αεροδρομίου έφτασε στο κέντρο της πόλης. Άλλαξα και πήρα το λεωφορείο 24, που πηγαίνει στην πλατεία και σταματά εκεί, γιατί η πλατεία είναι το τέρμα. Η οδηγός ήταν μια νεαρή γυναίκα με ένα πορτογαλικό όνομα στην κονκάρδα της και μιλούσε από την πρώτη στάση μέχρι την τελευταία. Μιλούσε για το χιόνι, για την κίνηση και για το μαγείρεμα της μητέρας της. Με ρώτησε από πού ερχόμουν.

It was snowing when the airport bus reached the city centre. I changed to the 24, which goes to the square and stops there, because the square is the end of the line. The driver was a young woman with a Portuguese name on her badge, and she talked from the first stop to the last. She talked about the snow, the traffic and her mother’s cooking. She asked me where I had come from.

«Από το Τορόντο», είπα.

“Toronto,” I said.

«Από το Τορόντο! Και γυρίσατε εδώ; Τον Δεκέμβριο;» Γέλασε. «Για κάποιον άντρα είναι;»

“Toronto! And you came back here? In December?” She laughed. “Is it for a man?”

«Για δουλειά είναι», είπα.

“It’s for work,” I said.

«Αυτό λένε όλες», είπε, και γέλασε ξανά.

“That’s what they all say,” she said, and she laughed again.

Κοίταξα έξω από το παράθυρο. Η πόλη δεν είχε αλλάξει πολύ σε πέντε χρόνια. Τα ίδια γκρίζα κτίρια, η ίδια γέφυρα, το ίδιο μαγαζί που πουλούσε νυφικά και δεν φαινόταν να έχει ποτέ πελάτες. Μετά το λεωφορείο μπήκε στους παλιούς δρόμους, τα σπίτια έγιναν πιο ψηλά και πιο παλιά, και είδα την εκκλησία.

I looked out of the window. The city had not changed much in five years. The same grey buildings, the same bridge, the same shop that sold wedding dresses and never seemed to have any customers. Then the bus turned into the old streets, and the houses grew taller and older, and I saw the church.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στέκεται στην κορυφή της πλατείας και ο πύργος της είναι το πρώτο πράγμα που βλέπεις. Η πλατεία δεν είναι πραγματικά τετράγωνη. Είναι ένας μακρύς χώρος με ψηλά παλιά σπίτια σε τρεις πλευρές και μαγαζιά στο ισόγειό τους: ένα φαρμακείο, ένα καφέ, ένα πλυντήριο και, στη γωνία, το μαγαζί του πατέρα μου. Τα παράθυρά του ήταν έντονα κίτρινα μέσα στο χιόνι. Στη μέση της πλατείας υπήρχαν ξύλινα σπιτάκια, μισοχτισμένα, και άντρες σε σκάλες κρεμούσαν φώτα ανάμεσά τους. Χριστουγεννιάτικη αγορά, σκέφτηκα. Αυτό ήταν καινούργιο.

St Nicholas church stands at the top of the square, and its tower is the first thing you see. The square is not really square. It is a long space with tall old houses on three sides and shops at the bottom of them: a chemist’s, a café, a launderette, and on the corner, my father’s shop. Its windows were bright yellow in the snow. There were wooden huts in the middle of the square, half built, and men on ladders hanging lights between them. A Christmas market, I thought. That was new.

«Τέρμα», είπε η οδηγός. «St Nicholas Square. Καλή επιτυχία με τη δουλειά σας.»

“Last stop,” said the driver. “St Nicholas Square. Good luck with your work.”

«Σας ευχαριστώ», είπα, και το εννοούσα περισσότερο απ’ όσο ήξερε.

“Thank you,” I said, and I meant it more than she knew.

Πρέπει να πω κάτι για την οικογένειά μου πριν συνεχίσω, γιατί θα τους γνωρίσετε. Η μητέρα μου, η Rania, πέθανε πριν από δέκα χρόνια, την άνοιξη, όταν ήμουν είκοσι. Ο πατέρας μου, ο Hamid, έχει εδώ και είκοσι πέντε χρόνια το μαγαζί που μένει ανοιχτό ως αργά, στη γωνία. Είναι ανοιχτό μέχρι τα μεσάνυχτα και πουλά τα πάντα: ψωμί, γάλα, εφημερίδες, μπαταρίες, κάρτες για κάθε γενέθλια και κάθε θάνατο. Ο αδελφός μου, ο Karim, είναι πέντε χρόνια μεγαλύτερος από μένα και είναι δικηγόρος στο Λονδίνο. Ο πατέρας μου κι εγώ τσακωθήκαμε το βράδυ πριν φύγω για το Τορόντο. Δεν μιλάμε γι’ αυτό.

I should say something about my family before I go on, because you will meet them. My mother, Rania, died ten years ago, in the spring, when I was twenty. My father, Hamid, has run the late shop on the corner for twenty-five years. It is open until midnight and sells everything: bread, milk, newspapers, batteries, cards for every birthday and every death. My brother, Karim, is five years older than me and is a lawyer in London. My father and I had a fight the night before I left for Toronto. We don’t talk about it.

Πρέπει να πω κάτι και για το Τορόντο. Ήμουν δημοσιογράφος σε μια εφημερίδα εκεί. Είχα δουλέψει σκληρά πέντε χρόνια και ήμουν καλή στη δουλειά μου. Αλλά τον Οκτώβριο η αρχισυντάκτριά μου, η Dana Morrow, μας κάλεσε όλους σε μια αίθουσα συσκέψεων. Η εφημερίδα έχανε χρήματα, είπε. Τον Ιανουάριο θα γίνονταν περικοπές. Οι περικοπές θα βασίζονταν σε αριθμούς: ποιων δημοσιογράφων τα άρθρα διαβάζει ο κόσμος και ποιων όχι.

I should say something about Toronto, too. I was a journalist on a newspaper there. I had worked hard for five years and I was good at my job. But in October my editor, Dana Morrow, had called us all into a meeting room. The paper was losing money, she said. There would be cuts in January. The cuts would be made on numbers: which reporters’ stories people read, and which they didn’t.