Eén koffer

Mijn naam is Leila Yousef. Ik was dat jaar in december dertig, ik woonde in Toronto, en ik kwam om één reden terug naar St Nicholas Square. Ik wilde weten wie mijn brieven aan Sinterklaas had beantwoord toen ik een kind was.

My name is Leila Yousef. I was thirty that December, I lived in Toronto, and I came home to St Nicholas Square for one reason only. I wanted to find out who had answered my letters to Saint Nicholas when I was a child.

Ik vertel dit vanaf het einde, vanaf eerste kerstdag. Dus ik weet nu wat ik toen niet wist. In de bus van het vliegveld, op donderdag drie december, wist ik maar drie dingen. Ik had één koffer. Ik had drie weken. En ik had een verhaal te vinden.

I am telling this from the end, from Christmas Day. So I know now what I didn’t know then. On the bus from the airport, on Thursday the third of December, I knew only three things. I had one suitcase. I had three weeks. And I had a story to find.

Het sneeuwde toen de luchthavenbus het centrum bereikte. Ik stapte over op de 24, die naar het plein gaat en daar stopt, omdat het plein het eindpunt is. De chauffeur was een jonge vrouw met een Portugese naam op haar badge, en ze praatte van de eerste halte tot de laatste. Ze praatte over de sneeuw, het verkeer en het eten van haar moeder. Ze vroeg waar ik vandaan kwam.

It was snowing when the airport bus reached the city centre. I changed to the 24, which goes to the square and stops there, because the square is the end of the line. The driver was a young woman with a Portuguese name on her badge, and she talked from the first stop to the last. She talked about the snow, the traffic and her mother’s cooking. She asked me where I had come from.

“Toronto,” zei ik.

“Toronto,” I said.

“Toronto! En u komt hier terug? In december?” Ze lachte. “Is het voor een man?”

“Toronto! And you came back here? In December?” She laughed. “Is it for a man?”

“Het is voor mijn werk,” zei ik.

“It’s for work,” I said.

“Dat zeggen ze allemaal,” zei ze, en ze lachte weer.

“That’s what they all say,” she said, and she laughed again.

Ik keek uit het raam. De stad was in vijf jaar niet veel veranderd. Dezelfde grijze gebouwen, dezelfde brug, dezelfde winkel die trouwjurken verkocht en nooit klanten leek te hebben. Toen sloeg de bus de oude straten in, de huizen werden hoger en ouder, en ik zag de kerk.

I looked out of the window. The city had not changed much in five years. The same grey buildings, the same bridge, the same shop that sold wedding dresses and never seemed to have any customers. Then the bus turned into the old streets, and the houses grew taller and older, and I saw the church.

De Sint-Nicolaaskerk staat boven aan het plein, en de toren zie je het eerst. Het plein is eigenlijk niet vierkant. Het is een lange ruimte met hoge oude huizen aan drie kanten en winkels onder in die huizen: een apotheek, een café, een wasserette, en op de hoek de winkel van mijn vader. De ramen waren felgeel in de sneeuw. In het midden van het plein stonden houten hutjes, half af, en mannen op ladders hingen lichtjes ertussen. Een kerstmarkt, dacht ik. Dat was nieuw.

St Nicholas church stands at the top of the square, and its tower is the first thing you see. The square is not really square. It is a long space with tall old houses on three sides and shops at the bottom of them: a chemist’s, a café, a launderette, and on the corner, my father’s shop. Its windows were bright yellow in the snow. There were wooden huts in the middle of the square, half built, and men on ladders hanging lights between them. A Christmas market, I thought. That was new.

“Laatste halte,” zei de chauffeur. “St Nicholas Square. Veel succes met uw werk.”

“Last stop,” said the driver. “St Nicholas Square. Good luck with your work.”

“Dank u wel,” zei ik, en ik meende het meer dan ze wist.

“Thank you,” I said, and I meant it more than she knew.

Ik moet iets over mijn familie zeggen voordat ik verder ga, want ze komen nog in het verhaal. Mijn moeder, Rania, stierf tien jaar geleden, in de lente, toen ik twintig was. Mijn vader, Hamid, heeft al vijfentwintig jaar de avondwinkel op de hoek. Hij is open tot middernacht en verkoopt alles: brood, melk, kranten, batterijen, kaarten voor elke verjaardag en elke begrafenis. Mijn broer, Karim, is vijf jaar ouder dan ik en is advocaat in Londen. Mijn vader en ik hadden ruzie op de avond voordat ik naar Toronto vertrok. Daar praten we niet over.

I should say something about my family before I go on, because you will meet them. My mother, Rania, died ten years ago, in the spring, when I was twenty. My father, Hamid, has run the late shop on the corner for twenty-five years. It is open until midnight and sells everything: bread, milk, newspapers, batteries, cards for every birthday and every death. My brother, Karim, is five years older than me and is a lawyer in London. My father and I had a fight the night before I left for Toronto. We don’t talk about it.