Jedna walizka

Nazywam się Leila Yousef. Tego grudnia miałam trzydzieści lat, mieszkałam w Toronto i wróciłam na St Nicholas Square z jednego powodu. Chciałam się dowiedzieć, kto odpisywał na moje listy do Świętego Mikołaja, kiedy byłam dzieckiem.

My name is Leila Yousef. I was thirty that December, I lived in Toronto, and I came home to St Nicholas Square for one reason only. I wanted to find out who had answered my letters to Saint Nicholas when I was a child.

Opowiadam to od końca, od Bożego Narodzenia. Dlatego wiem teraz to, czego wtedy nie wiedziałam. W autobusie z lotniska, w czwartek trzeciego grudnia, wiedziałam tylko trzy rzeczy. Miałam jedną walizkę. Miałam trzy tygodnie. I miałam historię do znalezienia.

I am telling this from the end, from Christmas Day. So I know now what I didn’t know then. On the bus from the airport, on Thursday the third of December, I knew only three things. I had one suitcase. I had three weeks. And I had a story to find.

Padał śnieg, kiedy autobus z lotniska dojechał do centrum. Przesiadłam się do 24, który jedzie na plac i tam kończy trasę, bo plac jest końcem linii. Kierowczynią była młoda kobieta z portugalskim nazwiskiem na identyfikatorze. Mówiła od pierwszego przystanku do ostatniego. Mówiła o śniegu, o korkach i o gotowaniu swojej mamy. Zapytała mnie, skąd przyjechałam.

It was snowing when the airport bus reached the city centre. I changed to the 24, which goes to the square and stops there, because the square is the end of the line. The driver was a young woman with a Portuguese name on her badge, and she talked from the first stop to the last. She talked about the snow, the traffic and her mother’s cooking. She asked me where I had come from.

– Z Toronto – powiedziałam.

“Toronto,” I said.

– Z Toronto! I wróciła pani tutaj? W grudniu? – Zaśmiała się. – To przez mężczyznę?

“Toronto! And you came back here? In December?” She laughed. “Is it for a man?”

– To przez pracę – powiedziałam.

“It’s for work,” I said.

– Tak mówią wszystkie – powiedziała i znów się zaśmiała.

“That’s what they all say,” she said, and she laughed again.

Patrzyłam przez okno. Miasto niewiele się zmieniło przez pięć lat. Te same szare budynki, ten sam most, ten sam sklep z sukniami ślubnymi, który chyba nigdy nie miał klientów. Potem autobus skręcił w stare uliczki, domy stały się wyższe i starsze i zobaczyłam kościół.

I looked out of the window. The city had not changed much in five years. The same grey buildings, the same bridge, the same shop that sold wedding dresses and never seemed to have any customers. Then the bus turned into the old streets, and the houses grew taller and older, and I saw the church.

Kościół św. Mikołaja stoi na górze placu, a jego wieża jest pierwszą rzeczą, którą się widzi. Plac nie jest naprawdę kwadratowy. To długa przestrzeń z wysokimi starymi domami po trzech stronach, a na dole są sklepy: apteka, kawiarnia, pralnia samoobsługowa, a na rogu sklep mojego ojca. Jego okna jaskrawo żółciły się w śniegu. Na środku placu stały drewniane budki, na wpół zbudowane, a mężczyźni na drabinach wieszali między nimi lampki. Jarmark bożonarodzeniowy, pomyślałam. To było nowe.

St Nicholas church stands at the top of the square, and its tower is the first thing you see. The square is not really square. It is a long space with tall old houses on three sides and shops at the bottom of them: a chemist’s, a café, a launderette, and on the corner, my father’s shop. Its windows were bright yellow in the snow. There were wooden huts in the middle of the square, half built, and men on ladders hanging lights between them. A Christmas market, I thought. That was new.

– Ostatni przystanek – powiedziała kierowczyni. – St Nicholas Square. Powodzenia w pracy.

“Last stop,” said the driver. “St Nicholas Square. Good luck with your work.”

– Dziękuję – powiedziałam i mówiłam to szczerzej, niż ona wiedziała.

“Thank you,” I said, and I meant it more than she knew.

Muszę powiedzieć coś o mojej rodzinie, zanim opowiem dalej, bo ich poznacie. Moja mama, Rania, zmarła dziesięć lat temu, wiosną, kiedy miałam dwadzieścia lat. Mój ojciec, Hamid, od dwudziestu pięciu lat prowadzi na rogu sklep czynny do późna. Jest otwarty do północy i sprzedaje wszystko: chleb, mleko, gazety, baterie, kartki na każde urodziny i na każdą śmierć. Mój brat Karim jest pięć lat starszy ode mnie i jest prawnikiem w Londynie. Z ojcem pokłóciliśmy się w noc przed moim wyjazdem do Toronto. Nie rozmawiamy o tym.

I should say something about my family before I go on, because you will meet them. My mother, Rania, died ten years ago, in the spring, when I was twenty. My father, Hamid, has run the late shop on the corner for twenty-five years. It is open until midnight and sells everything: bread, milk, newspapers, batteries, cards for every birthday and every death. My brother, Karim, is five years older than me and is a lawyer in London. My father and I had a fight the night before I left for Toronto. We don’t talk about it.

Muszę też coś powiedzieć o Toronto. Byłam tam dziennikarką w gazecie. Pięć lat ciężko pracowałam i byłam dobra w swojej pracy. Ale w październiku moja redaktorka, Dana Morrow, zawołała nas wszystkich do sali spotkań. Gazeta traciła pieniądze, powiedziała. W styczniu będą cięcia. Zrobią je na podstawie liczb: czyje teksty ludzie czytają, a czyich nie.

I should say something about Toronto, too. I was a journalist on a newspaper there. I had worked hard for five years and I was good at my job. But in October my editor, Dana Morrow, had called us all into a meeting room. The paper was losing money, she said. There would be cuts in January. The cuts would be made on numbers: which reporters’ stories people read, and which they didn’t.

– Dajcie mi więc coś, co ludzie przeczytają – powiedziała Dana. – Świąteczną historię. Chcę jedną od każdego z was.

“So give me something people will read,” Dana had said. “A Christmas story. I want one from each of you.”