Πενήντα πακέτα χαρτί

Ο ταχυδρόμος ήξερε, και εμένα μου έμεναν δεκατέσσερις μέρες.

The postman knew, and I had fourteen days left.

Το βράδυ της Τετάρτης έγραψα τις σημειώσεις μου για την Dana. Αυτό έκανα πάντα μετά από μια καλή μέρα: όλα όσα ήξερα, με τη σειρά, για να βλέπει η αρχισυντάκτριά μου ότι η ιστορία μεγαλώνει. Έγραψα για το κουτί, για το δωμάτιο του ιερέα και για τα ίχνη με το μπαστούνι. Έγραψα για τις δύο γραφές. Και έγραψα για τον ταχυδρόμο, που περπατούσε στην πλατεία τα ξημερώματα και δεν ήξερε να λέει ψέματα.

On Wednesday night I wrote up my notes for Dana. It was what I always did after a good day: everything I knew, in order, so that my editor could see the story growing. I wrote about the box and the vestry and the footprints with the stick. I wrote about the two hands. And I wrote about the postman, who walked the square at dawn and couldn’t lie.

«Πιθανό: ο N. δεν είναι ένας άνθρωπος αλλά δύο. Ένας ηλικιωμένος που γράφει και ένας νεότερος βοηθός που αντιγράφει τη γραφή. Οι απαντήσεις μοιράζονται με το χέρι, χωρίς γραμματόσημο, πριν από τις οκτώ. Ο ταχυδρόμος της περιοχής, ο Ben Carter, 34 ετών, εννέα χρόνια σε αυτή τη διαδρομή, προφανώς ξέρει. Ίσως είναι ο ίδιος ο δεύτερος συγγραφέας. Ένας ταχυδρόμος που μοιράζει γράμματα χωρίς γραμματόσημο τα ξημερώματα: αυτό είναι εικόνα.»

“Possible: N. is not one person but two. An old writer, and a younger helper who copies the hand. The answers are delivered by hand, without stamps, before eight. The local postman, Ben Carter, 34, nine years on this round, clearly knows. He may even be the second writer himself. A postman delivering unstamped letters at dawn: that’s a picture.”

Τις διάβασα δύο φορές. Σκέφτηκα τον Ben στον αριθμό δεκατέσσερα, να λέει στο αγόρι με τις πιτζάμες ότι ο Άγιος Νικόλαος δεν έχει ξεχάσει ποτέ κανέναν. Μετά πάτησα την αποστολή. Ήταν μόνο σημειώσεις, είπα στον εαυτό μου. Η Dana έπαιρνε σημειώσεις από εμένα κάθε εβδομάδα. Κανείς δεν θα τις διάβαζε εκτός από εκείνη.

I read it twice. I thought about Ben at number fourteen, telling the boy in pyjamas that Saint Nicholas had never forgotten anyone. Then I pressed send. It was only notes, I told myself. Dana got notes from me every week. Nobody would read them but her.

Έχω σκεφτεί πολλές φορές εκείνη τη στιγμή από τότε. Μακάρι να μπορούσα να την πάρω πίσω. Αλλά το έκανα, στις έντεκα και σαράντα το βράδυ της Τετάρτης 9 Δεκεμβρίου, και ένα email δεν παίρνεται πίσω.

I have thought about that moment many times since. I wish I could take that moment back. But I did, at eleven forty on Wednesday the ninth of December, and you cannot take an email back.

Την Τετάρτη και την Πέμπτη περπάτησα ξανά μαζί με τον Ben τη διαδρομή του στις έξι, και δεν μου είπε τίποτα, πολύ άσχημα. Στο ενδιάμεσο, την Τετάρτη, πήγα έναν δικό μου φάκελο σε τρία χαρτοπωλεία στο κέντρο της πόλης. Στα δύο πρώτα κανείς δεν είχε δει τέτοιο χαρτί. Στο τρίτο, το πιο παλιό, η γυναίκα πίσω από τον πάγκο το σήκωσε στο φως, το άγγιξε και το μύρισε, κάτι που δεν ήξερα ότι κάνουν οι άνθρωποι με το χαρτί.

On Wednesday and Thursday I walked Ben’s round with him again at six, and he told me nothing, very badly. In between, on Wednesday, I took one of my own envelopes to three stationery shops in the city centre. In the first two, nobody had seen paper like it. In the third, the oldest, the woman behind the counter held it up to the light and touched it and smelled it, which I didn’t know people did with paper.

«Βαμβακερό», είπε. «Χοντρό, κρεμ, με απαλή άκρη. Είναι πανέμορφο. Δεν το φτιάχνει πια κανείς. Η εταιρεία έκλεισε στη δεκαετία του ενενήντα.» Μου το έδωσε πίσω. «Σε αυτή την πόλη το πουλούσε μόνο ένα μαγαζί. Το Fenwick’s, στην πλατεία Αγίου Νικολάου. Έκλεισε το 2010, όταν ο γέρο-κύριος Fenwick βγήκε στη σύνταξη.»

“Cotton,” she said. “Heavy, cream, with a soft edge. This is lovely. Nobody makes this any more. The firm closed in the nineties.” She gave it back to me. “In this city, only one shop ever sold it. Fenwick’s, on St Nicholas Square. They closed in 2010, when old Mr Fenwick retired.”

Το Fenwick’s. Το θυμόμουν. Ένα μικρό σκοτεινό μαγαζί δίπλα στο φαρμακείο, με στυλό στη βιτρίνα και ένα κουδούνι σαν του πατέρα μου. Τώρα ήταν κατάστημα κινητών.

Fenwick’s. I remembered it. A small dark shop next to the chemist’s, with pens in the window and a bell like my father’s. It was a phone shop now.

Μου πήρε ένα πρωί τηλεφωνημάτων για να βρω τον κύριο Fenwick. Ήταν ενενήντα ενός χρονών και ζούσε σε ένα γηροκομείο στην άλλη πλευρά του πάρκου. Την Πέμπτη του πήγα ένα κουτί με τα μπισκότα του πατέρα μου και κάθισα μαζί του σε ένα ζεστό δωμάτιο που μύριζε σούπα.

It took me one morning of phone calls to find Mr Fenwick. He was ninety-one, and he lived in a care home on the other side of the park. On Thursday I took him a box of my father’s biscuits and sat with him in a warm room that smelled of soup.

Ήταν πολύ μικροκαμωμένος και πολύ ξύπνιος. Κράτησε τον φάκελό μου στα χέρια του για πολλή ώρα και τον γύριζε από δω κι από κει.

He was very small and very bright. He held my envelope in his hands for a long time, turning it over.