Pięćdziesiąt paczek papieru

Listonosz wiedział, a mnie zostało czternaście dni.

The postman knew, and I had fourteen days left.

W środę wieczorem napisałam notatki dla Dany. Robiłam tak zawsze po dobrym dniu: wszystko, co wiedziałam, po kolei, żeby moja redaktorka mogła zobaczyć, jak rośnie historia. Napisałam o pudełku, o zakrystii i o śladach laski. Napisałam o dwóch charakterach pisma. I napisałam o listonoszu, który o świcie chodził po placu i nie umiał kłamać.

On Wednesday night I wrote up my notes for Dana. It was what I always did after a good day: everything I knew, in order, so that my editor could see the story growing. I wrote about the box and the vestry and the footprints with the stick. I wrote about the two hands. And I wrote about the postman, who walked the square at dawn and couldn’t lie.

„Możliwe: N. to nie jedna osoba, tylko dwie. Stary autor i młodszy pomocnik, który naśladuje pismo. Odpowiedzi są roznoszone ręcznie, bez znaczków, przed ósmą. Miejscowy listonosz, Ben Carter, 34 lata, od dziewięciu lat na tym rejonie, najwyraźniej wie. Może nawet sam jest tym drugim piszącym. Listonosz, który o świcie roznosi listy bez znaczków: to dobry obraz.”

“Possible: N. is not one person but two. An old writer, and a younger helper who copies the hand. The answers are delivered by hand, without stamps, before eight. The local postman, Ben Carter, 34, nine years on this round, clearly knows. He may even be the second writer himself. A postman delivering unstamped letters at dawn: that’s a picture.”

Przeczytałam to dwa razy. Pomyślałam o Benie pod numerem czternastym, który mówił chłopcu w piżamie, że święty Mikołaj nigdy o nikim nie zapomniał. Potem nacisnęłam „wyślij”. To były tylko notatki, powiedziałam sobie. Dana dostawała ode mnie notatki co tydzień. Nikt ich nie przeczyta oprócz niej.

I read it twice. I thought about Ben at number fourteen, telling the boy in pyjamas that Saint Nicholas had never forgotten anyone. Then I pressed send. It was only notes, I told myself. Dana got notes from me every week. Nobody would read them but her.

Wiele razy myślałam o tej chwili. Chciałabym ją cofnąć. Ale zrobiłam to, w środę dziewiątego grudnia o jedenastej czterdzieści, a maila nie da się cofnąć.

I have thought about that moment many times since. I wish I could take that moment back. But I did, at eleven forty on Wednesday the ninth of December, and you cannot take an email back.

W środę i w czwartek znowu chodziłam z Benem po jego rejonie o szóstej, a on nie mówił mi nic i robił to bardzo źle. W środę, między jednym spacerem a drugim, zaniosłam jedną z moich kopert do trzech sklepów papierniczych w centrum miasta. W dwóch pierwszych nikt nie widział takiego papieru. W trzecim, najstarszym, kobieta za ladą podniosła kopertę do światła, dotknęła jej i powąchała ją, a nie wiedziałam, że ludzie tak robią z papierem.

On Wednesday and Thursday I walked Ben’s round with him again at six, and he told me nothing, very badly. In between, on Wednesday, I took one of my own envelopes to three stationery shops in the city centre. In the first two, nobody had seen paper like it. In the third, the oldest, the woman behind the counter held it up to the light and touched it and smelled it, which I didn’t know people did with paper.

– Bawełna – powiedziała. – Gruby, kremowy, z miękkim brzegiem. Piękny. Już takiego nie robią. Firma zamknęła się w latach dziewięćdziesiątych. – Oddała mi kopertę. – W tym mieście sprzedawał go tylko jeden sklep. Fenwick’s, przy St Nicholas Square. Zamknęli w 2010 roku, kiedy stary pan Fenwick przeszedł na emeryturę.

“Cotton,” she said. “Heavy, cream, with a soft edge. This is lovely. Nobody makes this any more. The firm closed in the nineties.” She gave it back to me. “In this city, only one shop ever sold it. Fenwick’s, on St Nicholas Square. They closed in 2010, when old Mr Fenwick retired.”

Fenwick’s. Pamiętałam go. Mały, ciemny sklep obok apteki, z piórami w oknie i dzwonkiem jak w sklepie mojego ojca. Teraz był tam sklep z telefonami.

Fenwick’s. I remembered it. A small dark shop next to the chemist’s, with pens in the window and a bell like my father’s. It was a phone shop now.

Znalezienie pana Fenwicka zajęło mi jeden ranek telefonów. Miał dziewięćdziesiąt jeden lat i mieszkał w domu opieki po drugiej stronie parku. W czwartek zaniosłam mu pudełko ciastek mojego ojca i usiadłam z nim w ciepłym pokoju, który pachniał zupą.

It took me one morning of phone calls to find Mr Fenwick. He was ninety-one, and he lived in a care home on the other side of the park. On Thursday I took him a box of my father’s biscuits and sat with him in a warm room that smelled of soup.

Był bardzo mały i bardzo żwawy. Długo trzymał moją kopertę w rękach i obracał ją.

He was very small and very bright. He held my envelope in his hands for a long time, turning it over.

– Tak – powiedział. – Tak, to moje. Sprzedawałem ten papier przez trzydzieści lat. Niewielu ludzi go chciało. Był drogi. – Uśmiechnął się. – Ale jedna pani kupowała go dużo. Nauczycielka. Kiedy powiedziałem jej, że firma się zamyka, kupiła każdą paczkę, jaka mi została. Pięćdziesiąt paczek.

“Yes,” he said. “Yes, that’s mine. I sold this paper for thirty years. Not many people wanted it. It was expensive.” He smiled. “But one lady bought a lot of it. A teacher. When I told her the firm was closing, she bought every pack I had left. Fifty packs.”

– Pięćdziesiąt paczek? Papieru do pisania?

“Fifty packs? Of writing paper?”

– Pięćdziesiąt. Zapytałem: „Co pani z tym zrobi?”. A ona powiedziała, że to dla jej dzieci. – Zaśmiał się cienkim, suchym śmiechem. – Powiedziałem: „Musi pani mieć dużo dzieci”. A ona na to: „Mniej więcej trzydzieści co roku”.

“Fifty. I said, what will you do with all that? And she said it was for her children.” He laughed, a thin dry laugh. “I said, you must have a lot of children. And she said, about thirty a year.”