Vijftig pakken papier

De postbode wist het, en ik had nog veertien dagen.

The postman knew, and I had fourteen days left.

Op woensdagavond schreef ik mijn aantekeningen voor Dana uit. Dat deed ik altijd na een goede dag: alles wat ik wist, op volgorde, zodat mijn redacteur het verhaal kon zien groeien. Ik schreef over de doos en de sacristie en de voetafdrukken met de stok. Ik schreef over de twee handschriften. En ik schreef over de postbode, die in de vroege ochtend over het plein liep en niet kon liegen.

On Wednesday night I wrote up my notes for Dana. It was what I always did after a good day: everything I knew, in order, so that my editor could see the story growing. I wrote about the box and the vestry and the footprints with the stick. I wrote about the two hands. And I wrote about the postman, who walked the square at dawn and couldn’t lie.

“Mogelijk: N. is niet één persoon maar twee. Een oude schrijver en een jongere helper die het handschrift namaakt. De antwoorden worden met de hand bezorgd, zonder postzegels, vóór achten. De postbode van de buurt, Ben Carter, 34, al negen jaar op deze ronde, weet het duidelijk. Misschien is hij zelf wel de tweede schrijver. Een postbode die vroeg in de ochtend brieven zonder postzegel bezorgt: dat is een mooi beeld.”

“Possible: N. is not one person but two. An old writer, and a younger helper who copies the hand. The answers are delivered by hand, without stamps, before eight. The local postman, Ben Carter, 34, nine years on this round, clearly knows. He may even be the second writer himself. A postman delivering unstamped letters at dawn: that’s a picture.”

Ik las het twee keer. Ik dacht aan Ben bij nummer veertien, die tegen de jongen in pyjama zei dat Sinterklaas nog nooit iemand was vergeten. Toen drukte ik op verzenden. Het waren maar aantekeningen, zei ik tegen mezelf. Dana kreeg elke week aantekeningen van mij. Niemand zou ze lezen behalve zij.

I read it twice. I thought about Ben at number fourteen, telling the boy in pyjamas that Saint Nicholas had never forgotten anyone. Then I pressed send. It was only notes, I told myself. Dana got notes from me every week. Nobody would read them but her.

Ik heb sindsdien vaak aan dat moment gedacht. Ik wou dat ik het terug kon nemen. Maar ik deed het, om twintig voor twaalf op woensdag negen december, en een e-mail kun je niet terugnemen.

I have thought about that moment many times since. I wish I could take that moment back. But I did, at eleven forty on Wednesday the ninth of December, and you cannot take an email back.

Op woensdag en donderdag liep ik om zes uur weer met Ben mee over zijn ronde, en hij vertelde me niets, heel slecht. Tussendoor, op woensdag, nam ik een van mijn eigen enveloppen mee naar drie winkels voor schrijfwaren in het centrum. In de eerste twee had niemand zulk papier gezien. In de derde, de oudste, hield de vrouw achter de toonbank de envelop tegen het licht, voelde eraan en rook eraan. Ik wist niet dat mensen dat met papier deden.

On Wednesday and Thursday I walked Ben’s round with him again at six, and he told me nothing, very badly. In between, on Wednesday, I took one of my own envelopes to three stationery shops in the city centre. In the first two, nobody had seen paper like it. In the third, the oldest, the woman behind the counter held it up to the light and touched it and smelled it, which I didn’t know people did with paper.

“Katoen,” zei ze. “Zwaar, crèmekleurig, met een zachte rand. Wat mooi. Niemand maakt dit nog. Het bedrijf is in de jaren negentig gestopt.” Ze gaf hem terug. “In deze stad verkocht maar één winkel het. Fenwick’s, op St Nicholas Square. Die is in 2010 dichtgegaan, toen oude meneer Fenwick met pensioen ging.”

“Cotton,” she said. “Heavy, cream, with a soft edge. This is lovely. Nobody makes this any more. The firm closed in the nineties.” She gave it back to me. “In this city, only one shop ever sold it. Fenwick’s, on St Nicholas Square. They closed in 2010, when old Mr Fenwick retired.”

Fenwick’s. Ik herinnerde het me. Een kleine donkere winkel naast de apotheek, met pennen in de etalage en een belletje zoals dat van mijn vader. Nu was het een telefoonwinkel.

Fenwick’s. I remembered it. A small dark shop next to the chemist’s, with pens in the window and a bell like my father’s. It was a phone shop now.

Het kostte me een ochtend bellen om meneer Fenwick te vinden. Hij was eenennegentig en woonde in een verzorgingstehuis aan de andere kant van het park. Op donderdag bracht ik hem een doos koekjes van mijn vader en zat ik bij hem in een warme kamer die naar soep rook.

It took me one morning of phone calls to find Mr Fenwick. He was ninety-one, and he lived in a care home on the other side of the park. On Thursday I took him a box of my father’s biscuits and sat with him in a warm room that smelled of soup.