The Kitchen Table

Ben was standing in Edith’s kitchen with an empty postbag, waiting for my answer.

Ο Ben στεκόταν στην κουζίνα της Edith με την άδεια τσάντα του και περίμενε την απάντησή μου.

“I don’t know,” I said.

«Δεν ξέρω», είπα.

It was the truth. It was also the worst possible answer. Ben looked at me as if I had hit him.

Ήταν η αλήθεια. Ήταν και η χειρότερη δυνατή απάντηση. Ο Ben με κοίταξε σαν να τον είχα χτυπήσει.

“You don’t know,” he said.

«Δεν ξέρεις», είπε.

“Ben,” said Edith.

«Ben», είπε η Edith.

“No. She doesn’t know. Nine years of my job and forty years of yours, and she doesn’t know.” He turned to the door. “I’m late for the hill.”

«Όχι. Δεν ξέρει. Εννέα χρόνια η δική μου δουλειά και σαράντα η δική σου, και δεν ξέρει.» Γύρισε προς την πόρτα. «Άργησα για την ανηφόρα.»

He went down the stairs, fast, and the street door closed behind him. Edith and I sat in silence. The tea had gone cold.

Κατέβηκε γρήγορα τη σκάλα και η πόρτα του δρόμου έκλεισε πίσω του. Η Edith κι εγώ καθίσαμε σιωπηλές. Το τσάι είχε κρυώσει.

“He’s frightened,” said Edith. “He shouts when he’s frightened. He did it when he was ten.” She turned her face towards me. “I won’t ask you again, Leila. You’ll tell me when you know. But I have something to ask you instead. There are twenty-one letters still in that box on the dresser, and Christmas is in thirteen days. Ben can’t read and write at the same time. He reads me a letter, then I think, then he writes, and it takes all evening for three letters. If someone read them to me while he wrote, we would be twice as fast.”

«Φοβάται», είπε η Edith. «Φωνάζει όταν φοβάται. Το έκανε και όταν ήταν δέκα χρονών.» Γύρισε το πρόσωπό της προς το μέρος μου. «Δεν θα σε ξαναρωτήσω, Leila. Θα μου πεις όταν ξέρεις. Έχω όμως κάτι άλλο να σου ζητήσω. Έχουν μείνει είκοσι ένα γράμματα στο κουτί πάνω στο μπουφέ, και τα Χριστούγεννα είναι σε δεκατρείς μέρες. Ο Ben δεν μπορεί να διαβάζει και να γράφει ταυτόχρονα. Μου διαβάζει ένα γράμμα, μετά σκέφτομαι, μετά γράφει, και για τρία γράμματα πάει όλο το βράδυ. Αν μου τα διάβαζε κάποιος άλλος ενώ γράφει εκείνος, θα πηγαίναμε δύο φορές πιο γρήγορα.»

“You want me to help you?”

«Θέλετε να σας βοηθήσω;»

“I want you to read,” she said. “You have a good voice. Come tomorrow evening at seven. Ben will be here.”

«Θέλω να διαβάζεις», είπε. «Έχεις ωραία φωνή. Έλα αύριο το βράδυ στις επτά. Ο Ben θα είναι εδώ.»

“Ben won’t want me here.”

«Ο Ben δεν θα με θέλει εδώ.»

“Ben,” said Edith, “will do as he’s told. I taught him.”

«Ο Ben», είπε η Edith, «θα κάνει ό,τι του πουν. Τον δίδαξα εγώ.»

On Sunday morning, the thirteenth, there was an email from Dana. It was short.

Την Κυριακή το πρωί, δεκατρείς του μήνα, είχα ένα email από την Dana. Ήταν σύντομο.

“Leila, I’ve read your notes. Upstairs have read your notes. Everyone loves the postman. A secret Saint Nicholas and a postman at dawn, at Christmas: it’s perfect. I’m keeping the front page for the 24th. Josh is checking every fact in your notes for the lawyers, so answer him when he writes. I need the full piece by the 23rd, with names, and a photograph. The writer, and the postman, together if you can get it. Don’t let me down. D.”

«Leila, διάβασα τις σημειώσεις σου. Τις διάβασαν και οι πάνω όροφοι. Όλοι αγαπούν τον ταχυδρόμο. Ένας κρυφός Άγιος Νικόλαος κι ένας ταχυδρόμος την αυγή, τα Χριστούγεννα: είναι τέλειο. Κρατώ την πρώτη σελίδα για τις 24. Ο Josh ελέγχει κάθε στοιχείο των σημειώσεών σου για τους δικηγόρους, γι’ αυτό απάντησέ του όταν σου γράψει. Θέλω ολόκληρο το κείμενο ως τις 23, με ονόματα, και μια φωτογραφία. Αυτή που γράφει, και τον ταχυδρόμο, μαζί αν μπορείς. Μην με απογοητεύσεις. D.»