De keukentafel

Ben stond in Ediths keuken met een lege posttas en wachtte op mijn antwoord.

Ben was standing in Edith’s kitchen with an empty postbag, waiting for my answer.

“Ik weet het niet,” zei ik.

“I don’t know,” I said.

Het was de waarheid. Het was ook het slechtst mogelijke antwoord. Ben keek me aan alsof ik hem had geslagen.

It was the truth. It was also the worst possible answer. Ben looked at me as if I had hit him.

“Je weet het niet,” zei hij.

“You don’t know,” he said.

“Ben,” zei Edith.

“Ben,” said Edith.

“Nee. Ze weet het niet. Negen jaar van mijn baan en veertig jaar van het uwe, en ze weet het niet.” Hij draaide zich naar de deur. “Ik ben te laat voor de heuvel.”

“No. She doesn’t know. Nine years of my job and forty years of yours, and she doesn’t know.” He turned to the door. “I’m late for the hill.”

Hij ging snel de trap af en de straatdeur viel achter hem dicht. Edith en ik zaten zwijgend bij elkaar. De thee was koud geworden.

He went down the stairs, fast, and the street door closed behind him. Edith and I sat in silence. The tea had gone cold.

“Hij is bang,” zei Edith. “Hij schreeuwt als hij bang is. Dat deed hij ook toen hij tien was.” Ze draaide haar gezicht naar mij. “Ik vraag het je niet nog een keer, Leila. Je zegt het me als je het weet. Maar ik heb iets anders te vragen. Er zitten nog eenentwintig brieven in die doos op het dressoir, en Kerstmis is over dertien dagen. Ben kan niet tegelijk lezen en schrijven. Hij leest me een brief voor, dan denk ik na, dan schrijft hij, en voor drie brieven heeft hij de hele avond nodig. Als iemand ze mij voorleest terwijl hij schrijft, zijn we twee keer zo snel.”

“He’s frightened,” said Edith. “He shouts when he’s frightened. He did it when he was ten.” She turned her face towards me. “I won’t ask you again, Leila. You’ll tell me when you know. But I have something to ask you instead. There are twenty-one letters still in that box on the dresser, and Christmas is in thirteen days. Ben can’t read and write at the same time. He reads me a letter, then I think, then he writes, and it takes all evening for three letters. If someone read them to me while he wrote, we would be twice as fast.”

“U wilt dat ik u help?”

“You want me to help you?”

“Ik wil dat je voorleest,” zei ze. “Je hebt een mooie stem. Kom morgenavond om zeven uur. Ben is er dan ook.”

“I want you to read,” she said. “You have a good voice. Come tomorrow evening at seven. Ben will be here.”

“Ben wil me hier niet hebben.”

“Ben won’t want me here.”

“Ben,” zei Edith, “doet wat hem gezegd wordt. Ik heb hem lesgegeven.”

“Ben,” said Edith, “will do as he’s told. I taught him.”

Op zondagochtend, de dertiende, kwam er een e-mail van Dana. Hij was kort.

On Sunday morning, the thirteenth, there was an email from Dana. It was short.

“Leila, ik heb je notities gelezen. De mensen boven mij hebben je notities gelezen. Iedereen houdt van die postbode. Een geheime Sinterklaas en een postbode bij zonsopgang, met Kerstmis: het is perfect. Ik hou de voorpagina vrij voor de 24e. Josh controleert elk feit uit je notities voor de juristen, dus antwoord hem als hij schrijft. Ik heb het hele stuk nodig op de 23e, met namen, en een foto. De schrijfster en de postbode, samen als het kan. Laat me niet vallen. D.”

“Leila, I’ve read your notes. Upstairs have read your notes. Everyone loves the postman. A secret Saint Nicholas and a postman at dawn, at Christmas: it’s perfect. I’m keeping the front page for the 24th. Josh is checking every fact in your notes for the lawyers, so answer him when he writes. I need the full piece by the 23rd, with names, and a photograph. The writer, and the postman, together if you can get it. Don’t let me down. D.”