The Kitchen Table

Ben was standing in Edith’s kitchen with an empty postbag, waiting for my answer.

Ben stał w kuchni Edith z pustą torbą listonosza i czekał na moją odpowiedź.

“I don’t know,” I said.

– Nie wiem – powiedziałam.

It was the truth. It was also the worst possible answer. Ben looked at me as if I had hit him.

To była prawda. To była też najgorsza możliwa odpowiedź. Ben spojrzał na mnie, jakbym go uderzyła.

“You don’t know,” he said.

– Nie wiesz – powiedział.

“Ben,” said Edith.

– Ben – odezwała się Edith.

“No. She doesn’t know. Nine years of my job and forty years of yours, and she doesn’t know.” He turned to the door. “I’m late for the hill.”

– Nie. Ona nie wie. Dziewięć lat mojej pracy i czterdzieści lat pracy Edith, a ona nie wie. – Odwrócił się do drzwi. – Spóźniam się na wzgórze.

He went down the stairs, fast, and the street door closed behind him. Edith and I sat in silence. The tea had gone cold.

Zbiegł szybko po schodach i drzwi na ulicę zamknęły się za nim. Edith i ja siedziałyśmy w milczeniu. Herbata dawno zrobiła się zimna.

“He’s frightened,” said Edith. “He shouts when he’s frightened. He did it when he was ten.” She turned her face towards me. “I won’t ask you again, Leila. You’ll tell me when you know. But I have something to ask you instead. There are twenty-one letters still in that box on the dresser, and Christmas is in thirteen days. Ben can’t read and write at the same time. He reads me a letter, then I think, then he writes, and it takes all evening for three letters. If someone read them to me while he wrote, we would be twice as fast.”

– On się boi – powiedziała Edith. – Kiedy się boi, krzyczy. Tak robił, kiedy miał dziesięć lat. – Zwróciła twarz w moją stronę. – Nie zapytam cię drugi raz, Leila. Powiesz mi, kiedy będziesz wiedziała. Ale mam do ciebie inną prośbę. W tym pudełku na komodzie jest jeszcze dwadzieścia jeden listów, a do Bożego Narodzenia zostało trzynaście dni. Ben nie umie jednocześnie czytać i pisać. Czyta mi list, potem ja myślę, potem on pisze i trzy listy zajmują nam cały wieczór. Gdyby ktoś czytał mi listy, kiedy on pisze, poszłoby dwa razy szybciej.

“You want me to help you?”

– Chce pani, żebym pomogła?

“I want you to read,” she said. “You have a good voice. Come tomorrow evening at seven. Ben will be here.”

– Chcę, żebyś czytała – powiedziała. – Masz dobry głos. Przyjdź jutro wieczorem o siódmej. Ben będzie.

“Ben won’t want me here.”

– Ben nie będzie chciał mnie tu widzieć.

“Ben,” said Edith, “will do as he’s told. I taught him.”

– Ben – powiedziała Edith – zrobi, co mu każę. Ja go uczyłam.

On Sunday morning, the thirteenth, there was an email from Dana. It was short.

W niedzielę rano, trzynastego, przyszedł e-mail od Dany. Był krótki.

“Leila, I’ve read your notes. Upstairs have read your notes. Everyone loves the postman. A secret Saint Nicholas and a postman at dawn, at Christmas: it’s perfect. I’m keeping the front page for the 24th. Josh is checking every fact in your notes for the lawyers, so answer him when he writes. I need the full piece by the 23rd, with names, and a photograph. The writer, and the postman, together if you can get it. Don’t let me down. D.”

„Leila, przeczytałam Twoje notatki. Góra też przeczytała. Wszyscy kochają listonosza. Tajemniczy Święty Mikołaj i listonosz o świcie, w czasie Bożego Narodzenia: to jest idealne. Zostawiam pierwszą stronę na 24-go. Josh sprawdza każdy fakt z Twoich notatek dla prawników, więc odpowiedz mu, kiedy napisze. Potrzebuję całego tekstu do 23-go, z nazwiskami i ze zdjęciem. Autorka i listonosz, razem, jeśli się da. Nie zawiedź mnie. D.”