A Column With No Names

On Saturday the nineteenth the big snow came. It snowed all day and all night, more snow than the square had seen in twenty years, enormous soft flakes that turned solid by the morning. The buses stopped. Part of a roof on one of the market huts gave way under the weight, and the market was closed. Karim spent the day on the phone, shouting at the council. My father spent it clearing the steps of every old person on the square, one after another, with a shovel.

Το Σάββατο δεκαεννιά ήρθε το μεγάλο χιόνι. Χιόνιζε όλη μέρα και όλη νύχτα, περισσότερο χιόνι απ’ όσο είχε δει η πλατεία εδώ και είκοσι χρόνια, τεράστιες απαλές νιφάδες που το πρωί είχαν γίνει σκληρό στρώμα. Τα λεωφορεία σταμάτησαν. Ένα κομμάτι από τη στέγη μιας καλύβας της αγοράς έπεσε από το βάρος, και η αγορά έκλεισε. Ο Karim πέρασε τη μέρα στο τηλέφωνο, φωνάζοντας στον δήμο. Ο πατέρας μου την πέρασε καθαρίζοντας με φτυάρι τα σκαλιά κάθε ηλικιωμένου της πλατείας, ένα ένα.

That evening, at Edith’s kitchen table, we answered the last letter. A boy called Leo wanted Saint Nicholas to make his big sister nicer. Edith’s answer suggested that he ask his big sister what she wanted for Christmas, because nobody ever asked big sisters. Ben wrote it, and put the pen down, and closed the bottle of ink.

Εκείνο το βράδυ, στο τραπέζι της κουζίνας της Edith, απαντήσαμε στο τελευταίο γράμμα. Ένα αγόρι που το λένε Leo ήθελε ο Άγιος Νικόλαος να κάνει την μεγάλη αδερφή του πιο ευγενική. Η απάντηση της Edith του πρότεινε να ρωτήσει την αδερφή του τι θέλει για τα Χριστούγεννα, γιατί κανείς δεν ρωτάει ποτέ τις μεγάλες αδερφές. Ο Ben την έγραψε, άφησε κάτω το στυλό και έκλεισε το μπουκάλι με το μελάνι.

“That’s all of them,” he said. “Forty-two years. All of them answered.”

«Αυτά ήταν όλα», είπε. «Σαράντα δύο χρόνια. Όλα απαντημένα.»

“Not delivered,” said Edith.

«Όχι παραδομένα», είπε η Edith.

“Leila will deliver them.” He looked at me across the table, and for the first time since the sixteenth, he smiled at me. It was a small smile, but it was there. “She’s getting good at it. Mrs Patel saw her on Friday and thought she was a burglar.”

«Η Leila θα τα παραδώσει.» Με κοίταξε από την άλλη μεριά του τραπεζιού και, για πρώτη φορά από τις δεκαέξι του μήνα, μου χαμογέλασε. Ήταν ένα μικρό χαμόγελο, αλλά ήταν εκεί. «Το μαθαίνει καλά. Η κυρία Patel την είδε την Παρασκευή και νόμισε ότι είναι διαρρήκτρια.»

On Sunday evening, the twentieth, Ben walked me home from Edith’s. It isn’t far. It’s about two hundred steps from the chemist’s to my father’s shop, across the bottom of the square. Ben took me the long way, round the top, past the church.

Την Κυριακή το βράδυ, είκοσι του μήνα, ο Ben με συνόδεψε από το σπίτι της Edith ως το σπίτι μου. Δεν είναι μακριά. Είναι περίπου διακόσια βήματα από το φαρμακείο ως το μαγαζί του πατέρα μου, στο κάτω μέρος της πλατείας. Ο Ben με πήγε από τον μακρύ δρόμο, από πάνω, δίπλα στην εκκλησία.

The square was white and silent after the storm. The snow was deep and soft, and there was nobody else out. The church windows were dark. Only the lamp over the porch was on, and under it the wooden box, closed until next year.

Η πλατεία ήταν λευκή και ήσυχη μετά την καταιγίδα. Το χιόνι ήταν βαθύ και απαλό, και δεν υπήρχε κανείς έξω. Τα παράθυρα της εκκλησίας ήταν σκοτεινά. Μόνο το φως πάνω από την είσοδο ήταν αναμμένο, και κάτω από αυτό το ξύλινο κουτί, κλειστό ως του χρόνου.

He stopped at the church steps. He put his hands in his pockets. Then he took them out again. Then he put them back.

Σταμάτησε στα σκαλιά της εκκλησίας. Έβαλε τα χέρια στις τσέπες. Μετά τα έβγαλε ξανά. Μετά τα έβαλε πάλι μέσα.

“Leila,” he said. “There’s the midnight mass. On Christmas Eve. I always go. My mum goes. Everyone goes. And I wondered if you, if you wanted, if you’d like to come. With me. As a friend.” He said “as a friend” very fast, as if it were one word. “Only as a friend. Obviously. Because of everything. And because you’re going back to Toronto on the twenty-seventh. So as a friend.”

«Leila», είπε. «Υπάρχει η λειτουργία των Χριστουγέννων, τα μεσάνυχτα. Την παραμονή. Εγώ πάω πάντα. Πάει και η μητέρα μου. Πάνε όλοι. Και σκέφτηκα αν εσύ, αν θέλεις, αν θα ήθελες να έρθεις. Μαζί μου. Ως φίλη.» Το «ως φίλη» το είπε πολύ γρήγορα, σαν να ήταν μία λέξη. «Μόνο ως φίλη. Προφανώς. Λόγω όλων αυτών. Και επειδή γυρίζεις στο Τορόντο στις είκοσι εφτά. Λοιπόν, ως φίλη.»

I looked at him. It was the worst invitation I have ever had, and he was the worst liar I have ever met.

Τον κοίταξα. Ήταν η χειρότερη πρόσκληση που έχω δεχτεί ποτέ, και εκείνος ο χειρότερος ψεύτης που έχω γνωρίσει.

“As a friend,” I said.

«Ως φίλη», είπα.

“Good,” he said. “Great. Good.”

«Ωραία», είπε. «Τέλεια. Ωραία.»

Snow fell in big soft flakes. Then he kissed me, or I kissed him; we have never agreed which. His face was cold and his mouth was warm. It lasted a long time. When we stopped, the church bell rang nine, as if it was counting.

Το χιόνι έπεφτε σε μεγάλες απαλές νιφάδες. Μετά με φίλησε, ή τον φίλησα εγώ· δεν συμφωνήσαμε ποτέ ποιος. Το πρόσωπό του ήταν κρύο και το στόμα του ζεστό. Κράτησε πολλή ώρα. Όταν σταματήσαμε, η καμπάνα της εκκλησίας χτύπησε εννιά, σαν να μετρούσε.