A Column With No Names

On Saturday the nineteenth the big snow came. It snowed all day and all night, more snow than the square had seen in twenty years, enormous soft flakes that turned solid by the morning. The buses stopped. Part of a roof on one of the market huts gave way under the weight, and the market was closed. Karim spent the day on the phone, shouting at the council. My father spent it clearing the steps of every old person on the square, one after another, with a shovel.

Op zaterdag negentien december viel de grote sneeuw. Het sneeuwde de hele dag en de hele nacht, meer sneeuw dan het plein in twintig jaar had gezien, enorme zachte vlokken die ‘s ochtends hard waren geworden. De bussen reden niet meer. Een deel van het dak van een van de marktkraampjes brak onder het gewicht, en de markt ging dicht. Karim belde de hele dag met de gemeente en schreeuwde door de telefoon. Mijn vader maakte de trappen van alle oude mensen op het plein schoon, de een na de ander, met een schop.

That evening, at Edith’s kitchen table, we answered the last letter. A boy called Leo wanted Saint Nicholas to make his big sister nicer. Edith’s answer suggested that he ask his big sister what she wanted for Christmas, because nobody ever asked big sisters. Ben wrote it, and put the pen down, and closed the bottle of ink.

Die avond beantwoordden we aan Ediths keukentafel de laatste brief. Een jongen die Leo heette, wilde dat Sinterklaas zijn grote zus aardiger maakte. In Ediths antwoord stond dat hij zijn grote zus kon vragen wat ze voor Kerstmis wilde, want niemand vroeg dat ooit aan grote zussen. Ben schreef het op, legde de pen neer en deed de inktfles dicht.

“That’s all of them,” he said. “Forty-two years. All of them answered.”

“Dat waren ze allemaal,” zei hij. “Tweeënveertig jaar. Alle brieven zijn beantwoord.”

“Not delivered,” said Edith.

“Maar niet bezorgd,” zei Edith.

“Leila will deliver them.” He looked at me across the table, and for the first time since the sixteenth, he smiled at me. It was a small smile, but it was there. “She’s getting good at it. Mrs Patel saw her on Friday and thought she was a burglar.”

“Leila bezorgt ze.” Hij keek me aan over de tafel en voor het eerst sinds de zestiende glimlachte hij naar me. Het was een kleine glimlach, maar hij was er. “Ze wordt er goed in. Mevrouw Patel zag haar vrijdag en dacht dat ze een inbreker was.”

On Sunday evening, the twentieth, Ben walked me home from Edith’s. It isn’t far. It’s about two hundred steps from the chemist’s to my father’s shop, across the bottom of the square. Ben took me the long way, round the top, past the church.

Op zondagavond twintig december bracht Ben me van Edith naar huis. Het is niet ver. Het zijn ongeveer tweehonderd stappen van de apotheek naar de winkel van mijn vader, over de onderkant van het plein. Ben nam de lange weg, over de bovenkant, langs de kerk.

The square was white and silent after the storm. The snow was deep and soft, and there was nobody else out. The church windows were dark. Only the lamp over the porch was on, and under it the wooden box, closed until next year.

Het plein was wit en stil na de storm. De sneeuw lag diep en zacht, en er was niemand anders buiten. De ramen van de kerk waren donker. Alleen de lamp boven de ingang brandde, en eronder stond de houten brievenbus, dicht tot volgend jaar.

He stopped at the church steps. He put his hands in his pockets. Then he took them out again. Then he put them back.

Hij bleef bij de kerktrap staan. Hij stak zijn handen in zijn zakken. Toen haalde hij ze er weer uit. Toen stak hij ze er weer in.

“Leila,” he said. “There’s the midnight mass. On Christmas Eve. I always go. My mum goes. Everyone goes. And I wondered if you, if you wanted, if you’d like to come. With me. As a friend.” He said “as a friend” very fast, as if it were one word. “Only as a friend. Obviously. Because of everything. And because you’re going back to Toronto on the twenty-seventh. So as a friend.”

“Leila,” zei hij. “Er is de nachtmis. Op kerstavond. Ik ga altijd. Mijn moeder gaat. Iedereen gaat. En ik vroeg me af of jij, of je wilde, of je zin had om mee te gaan. Met mij. Als vriend.” Hij zei “als vriend” heel snel, alsof het één woord was. “Alleen als vriend. Natuurlijk. Vanwege alles. En omdat je op zevenentwintig december teruggaat naar Toronto. Dus als vriend.”

I looked at him. It was the worst invitation I have ever had, and he was the worst liar I have ever met.

Ik keek naar hem. Het was de slechtste uitnodiging die ik ooit had gehad, en hij was de slechtste leugenaar die ik ooit had ontmoet.

“As a friend,” I said.

“Als vriend,” zei ik.

“Good,” he said. “Great. Good.”

“Goed,” zei hij. “Mooi. Goed.”

Snow fell in big soft flakes. Then he kissed me, or I kissed him; we have never agreed which. His face was cold and his mouth was warm. It lasted a long time. When we stopped, the church bell rang nine, as if it was counting.

De sneeuw viel in grote zachte vlokken. Toen kuste hij mij, of ik kuste hem; we zijn het er nooit over eens geworden. Zijn gezicht was koud en zijn mond was warm. Het duurde lang. Toen we ophielden, luidde de kerkklok negen keer, alsof ze telde.