Felieton bez nazwisk

W sobotę, dziewiętnastego grudnia, przyszedł wielki śnieg. Padał cały dzień i całą noc, więcej niż plac widział od dwudziestu lat. Wielkie, miękkie płatki do rana zamieniły się w twardą warstwę. Autobusy przestały jeździć. Pod ciężarem śniegu zawaliła się część dachu jednej z bud na targu i targ zamknięto. Karim cały dzień wisiał na telefonie i krzyczał na urzędników z magistratu. Mój ojciec cały dzień odśnieżał łopatą schody wszystkim starszym ludziom na placu, jedne po drugich.

On Saturday the nineteenth the big snow came. It snowed all day and all night, more snow than the square had seen in twenty years, enormous soft flakes that turned solid by the morning. The buses stopped. Part of a roof on one of the market huts gave way under the weight, and the market was closed. Karim spent the day on the phone, shouting at the council. My father spent it clearing the steps of every old person on the square, one after another, with a shovel.

Tego wieczoru przy kuchennym stole Edith odpowiedzieliśmy na ostatni list. Chłopiec o imieniu Leo chciał, żeby święty Mikołaj sprawił, że jego starsza siostra będzie milsza. Edith odpisała, żeby zapytał siostrę, co chciałaby dostać na Boże Narodzenie, bo nikt nigdy nie pyta starszych sióstr. Ben to napisał, odłożył pióro i zamknął butelkę z atramentem.

That evening, at Edith’s kitchen table, we answered the last letter. A boy called Leo wanted Saint Nicholas to make his big sister nicer. Edith’s answer suggested that he ask his big sister what she wanted for Christmas, because nobody ever asked big sisters. Ben wrote it, and put the pen down, and closed the bottle of ink.

– To już wszystkie – powiedział. – Czterdzieści dwa lata. Na wszystkie odpowiedziano.

“That’s all of them,” he said. “Forty-two years. All of them answered.”

– Ale nie wszystkie doręczone – powiedziała Edith.

“Not delivered,” said Edith.

– Leila je doręczy. – Spojrzał na mnie przez stół i po raz pierwszy od szesnastego uśmiechnął się do mnie. To był mały uśmiech, ale był. – Coraz lepiej jej idzie. Pani Patel zobaczyła ją w piątek i pomyślała, że to włamywaczka.

“Leila will deliver them.” He looked at me across the table, and for the first time since the sixteenth, he smiled at me. It was a small smile, but it was there. “She’s getting good at it. Mrs Patel saw her on Friday and thought she was a burglar.”

W niedzielę wieczorem, dwudziestego, Ben odprowadził mnie od Edith do domu. To niedaleko. Od apteki do sklepu mojego ojca jest jakieś dwieście kroków, przez dolną część placu. Ben poprowadził mnie dłuższą drogą, górą, obok kościoła.

On Sunday evening, the twentieth, Ben walked me home from Edith’s. It isn’t far. It’s about two hundred steps from the chemist’s to my father’s shop, across the bottom of the square. Ben took me the long way, round the top, past the church.

Plac był biały i cichy po burzy śnieżnej. Śnieg leżał głęboki i miękki, a na zewnątrz nie było nikogo. Okna kościoła były ciemne. Paliła się tylko lampa nad wejściem, a pod nią drewniana skrzynka, zamknięta do przyszłego roku.

The square was white and silent after the storm. The snow was deep and soft, and there was nobody else out. The church windows were dark. Only the lamp over the porch was on, and under it the wooden box, closed until next year.

Zatrzymał się przy schodach kościoła. Włożył ręce do kieszeni. Potem znów je wyjął. Potem znów włożył.

He stopped at the church steps. He put his hands in his pockets. Then he took them out again. Then he put them back.

– Leila – powiedział. – Jest pasterka. W Wigilię. Zawsze na nią chodzę. Moja mama chodzi. Wszyscy chodzą. I pomyślałem, że może, że gdybyś chciała, że może miałabyś ochotę przyjść. Ze mną. Jako przyjaciółka. – Powiedział „jako przyjaciółka” bardzo szybko, jakby to było jedno słowo. – Tylko jako przyjaciółka. Oczywiście. Przez to wszystko. I dlatego, że wracasz do Toronto dwudziestego siódmego. Więc jako przyjaciółka.

“Leila,” he said. “There’s the midnight mass. On Christmas Eve. I always go. My mum goes. Everyone goes. And I wondered if you, if you wanted, if you’d like to come. With me. As a friend.” He said “as a friend” very fast, as if it were one word. “Only as a friend. Obviously. Because of everything. And because you’re going back to Toronto on the twenty-seventh. So as a friend.”

Spojrzałam na niego. To było najgorsze zaproszenie, jakie kiedykolwiek dostałam, a on był najgorszym kłamcą, jakiego znam.

I looked at him. It was the worst invitation I have ever had, and he was the worst liar I have ever met.

– Jako przyjaciółka – powiedziałam.

“As a friend,” I said.

– Dobrze – powiedział. – Świetnie. Dobrze.

“Good,” he said. “Great. Good.”

Śnieg padał dużymi, miękkimi płatkami. Potem on pocałował mnie, albo ja jego; nigdy nie byliśmy w tym zgodni. Jego twarz była zimna, a usta ciepłe. Trwało to długo. Kiedy przestaliśmy, kościelny dzwon wybił dziewiątą, jakby liczył.

Snow fell in big soft flakes. Then he kissed me, or I kissed him; we have never agreed which. His face was cold and his mouth was warm. It lasted a long time. When we stopped, the church bell rang nine, as if it was counting.

– To – powiedziałam – nie było zbyt przyjacielskie.

“That,” I said, “was not very friendly.”