The Red Scarf

At 9:15 on Monday the first seat is empty.

Om 9.15 uur op maandag is de eerste stoel leeg.

People get on. The nurse. Mr Kaplan. Two students. No tall man. No black case.

Mensen stappen in. De verpleegster. Meneer Kaplan. Twee studenten. Geen lange man. Geen zwarte koffer.

I wait. One minute. Two minutes. Three. The doors are open and the cold comes in.

Ik wacht. Een minuut. Twee minuten. Drie. De deuren zijn open en de kou komt binnen.

“Rosa!” says Mr Kaplan. “My wife waits for me!”

“Rosa!” zegt meneer Kaplan. “Mijn vrouw wacht op mij!”

“Sorry, sorry.” I close the doors. I drive.

“Sorry, sorry.” Ik doe de deuren dicht. Ik rijd.

Now I am late, and I am late all night. At every stop somebody is angry. At the last stop the square is dark. There is no light in the high window of the church.

Nu ben ik te laat, en ik ben de hele avond te laat. Bij elke halte is iemand boos. Bij de laatste halte is het plein donker. Er is geen licht in het hoge raam van de kerk.

On Tuesday, 9:15: the empty seat again.

Op dinsdag, 9.15 uur: weer de lege stoel.

The woman, I think. The woman in the red scarf. He is with her. Or he goes away with her. Or I am a silly woman with lipstick. And he is tired of me.

De vrouw, denk ik. De vrouw met de rode sjaal. Hij is bij haar. Of hij gaat met haar weg. Of ik ben een dwaze vrouw met lippenstift. En hij wil mij niet meer.

That night Mr Kaplan is on my bus again. I talk to everybody. Tonight it is useful.

Die avond zit meneer Kaplan weer in mijn bus. Ik praat met iedereen. Vanavond helpt dat.

“Mr Kaplan. On Friday there is a woman on my bus. Small, a big hat, a long red scarf. From the square, I think. Do you know her?”

“Meneer Kaplan. Op vrijdag is er een vrouw in mijn bus. Klein, een grote hoed, een lange rode sjaal. Van het plein, denk ik. Kent u haar?”

“A red scarf? That’s Ruth Adler. The piano lady, with the Hanukkah candles. She teaches my grandson.” He looks at me. “Why?”

“Een rode sjaal? Dat is Ruth Adler. De pianolerares, met de kaarsen van Chanoeka. Ze geeft les aan mijn kleinzoon.” Hij kijkt naar mij. “Waarom?”

“No reason.”

“Zomaar.”

“Rosa. There is always a reason.”

“Rosa. Er is altijd een reden.”

On Wednesday I don’t work until four. At two o’clock I am at the door with the piano sign. I ring.

Op woensdag werk ik pas om vier uur. Om twee uur sta ik bij de deur met het bord van de piano. Ik bel aan.