The Red Scarf

At 9:15 on Monday the first seat is empty.

O dziewiątej piętnaście w poniedziałek pierwsze siedzenie jest puste.

People get on. The nurse. Mr Kaplan. Two students. No tall man. No black case.

Wsiadają ludzie. Pielęgniarka. Pan Kaplan. Dwoje studentów. Nie ma wysokiego mężczyzny. Nie ma czarnej walizki.

I wait. One minute. Two minutes. Three. The doors are open and the cold comes in.

Czekam. Minutę. Dwie minuty. Trzy. Drzwi są otwarte i wchodzi zimno.

“Rosa!” says Mr Kaplan. “My wife waits for me!”

– Rosa! – mówi pan Kaplan. – Żona na mnie czeka!

“Sorry, sorry.” I close the doors. I drive.

– Przepraszam, przepraszam. – Zamykam drzwi. Jadę.

Now I am late, and I am late all night. At every stop somebody is angry. At the last stop the square is dark. There is no light in the high window of the church.

Teraz mam spóźnienie i spóźniam się całą noc. Na każdym przystanku ktoś jest zły. Na ostatnim przystanku plac jest ciemny. W wysokim oknie kościoła nie ma światła.

On Tuesday, 9:15: the empty seat again.

We wtorek, o dziewiątej piętnaście: znowu puste siedzenie.

The woman, I think. The woman in the red scarf. He is with her. Or he goes away with her. Or I am a silly woman with lipstick. And he is tired of me.

Ta kobieta, myślę. Kobieta w czerwonym szaliku. Jest z nią. Albo odchodzi z nią. Albo jestem głupią kobietą ze szminką. A on ma mnie dość.

That night Mr Kaplan is on my bus again. I talk to everybody. Tonight it is useful.

Tej nocy pan Kaplan znowu jedzie moim autobusem. Rozmawiam ze wszystkimi. Dziś to się przydaje.

“Mr Kaplan. On Friday there is a woman on my bus. Small, a big hat, a long red scarf. From the square, I think. Do you know her?”

– Panie Kaplan. W piątek w moim autobusie jest kobieta. Mała, duży kapelusz, długi czerwony szalik. Chyba z placu. Zna ją pan?

“A red scarf? That’s Ruth Adler. The piano lady, with the Hanukkah candles. She teaches my grandson.” He looks at me. “Why?”

– Czerwony szalik? To Ruth Adler. Pani od pianina, ze świecami chanukowymi. Uczy mojego wnuka. – Patrzy na mnie. – Dlaczego pani pyta?

“No reason.”

– Bez powodu.

“Rosa. There is always a reason.”

– Rosa. Zawsze jest jakiś powód.

On Wednesday I don’t work until four. At two o’clock I am at the door with the piano sign. I ring.

W środę nie pracuję do czwartej. O drugiej stoję przy drzwiach z tabliczką o pianinie. Dzwonię.