Η ιστορία της Πρίγια

Στις τρεις το απόγευμα, η Άνα πέρασε την Μπριτζ Στριτ. Δεν πήγε στην μπροστινή πόρτα του Σαχ. Πήγε στη γωνία, στη μικρή πίσω πόρτα, και χτύπησε.

At three o’clock in the afternoon, Ana crossed Bridge Street. She didn’t go to the front door of Shah’s. She went round the corner to the small back door, and she knocked.

Η Πρίγια άνοιξε αμέσως την πόρτα. «Έλα μέσα, καλή μου. Γρήγορα.» Πίσω από το μαγαζί υπήρχε ένα μικρό δωμάτιο με ένα τραπέζι, δύο καρέκλες και έναν βραστήρα. Υπήρχαν κουτιά με πατατάκια και παλιές εφημερίδες παντού.

Priya opened the door at once. “Come in, my dear. Quickly.” Behind the shop there was a small room with a table, two chairs and a kettle. There were boxes of crisps and old newspapers everywhere.

Η Πρίγια έφτιαξε τσάι και έβαλε ένα πιάτο με μπισκότα στο τραπέζι. Μετά κάθισε και κοίταξε την Άνα. «Τα αθλητικά σου παπούτσια ήταν στη βιτρίνα σήμερα το πρωί», είπε. «Βρεγμένα. Πού πήγες χθες το βράδυ;»

Priya made tea and put a plate of biscuits on the table. Then she sat down and looked at Ana. “Your trainers were in the window this morning,” she said. “Wet. Where did you go last night?”

Η Άνα δεν ήθελε να πει πάλι ψέματα. «Είδα έναν άντρα», είπε. «Στις τρεις και είκοσι. Πήρε το ψωμί από το πίσω σκαλί και δίπλωσε τη σακούλα. Μετά με είδε στο παράθυρό μου. Έτρεξα πίσω του, ως το κανάλι. Αλλά τον έχασα εκεί.»

Ana didn’t want to lie again. “I saw a man,” she said. “At twenty past three. He took the bread from the back step and folded the bag. Then he saw me at my window. I ran after him, to the canal. But I lost him there.”

Η Πρίγια έκλεισε τα μάτια της. Για μια στιγμή δεν είπε τίποτα.

Priya closed her eyes. For a moment she didn’t say anything.

«Πρίγια, σε παρακαλώ», είπε η Άνα. «Τι έγινε εδώ; Όλοι ξέρουν, και κανείς δεν μου λέει. Ο Γουόλτερ δεν μιλάει. Η Τζες δεν μιλάει. Ο Ντάνιελ λέει ότι είναι μια θλιβερή ιστορία. Θέλω να μάθω.»

“Priya, please,” Ana said. “What happened here? Everybody knows, and nobody tells me. Walter doesn’t talk. Jess doesn’t talk. Daniel says it’s a sad story. I want to know.”

Η Πρίγια άνοιξε τα μάτια της. «Εντάξει», είπε. «Θα σου πω. Αλλά δεν είναι μια χαρούμενη ιστορία, καλή μου. Πιες το τσάι σου.»

Priya opened her eyes. “All right,” she said. “I’m going to tell you. But it isn’t a happy story, my dear. Drink your tea.”

«Πριν από δεκαπέντε χρόνια, ο φούρνος είχε άλλο όνομα. Μπελ και Γιος. Ο Γουόλτερ και ο γιος του, ο Μάικλ. Ο Μάικλ ήταν τριάντα χρονών τότε. Ήταν υπέροχος φούρναρης, καλύτερος από τον πατέρα του, έλεγε ο κόσμος. Γελούσε συνέχεια, και τραγουδούσε όταν δούλευε.»

“Fifteen years ago, the bakery had a different name. Bell & Son. Walter and his son, Michael. Michael was thirty then. He was a wonderful baker, better than his father, people said. He laughed all the time, and he sang when he worked.”

«Ο Μάικλ είχε μια γυναίκα, την Κάρεν, και ένα μικρό κορίτσι με κόκκινα μαλλιά. Την Τζες. Ήταν δύο χρονών. Ζούσαν όλοι πάνω από τον φούρνο με τον Γουόλτερ. Η Μαίρη πέθανε πριν από αυτό, και ο Γουόλτερ ήταν πολύ λυπημένος και πολύ κουρασμένος.»

“Michael had a wife, Karen, and a little girl with red hair. Jess. She was two years old. They all lived above the bakery with Walter. Mary was already dead then, and Walter was very sad and very tired.”

«Μετά, μια νύχτα τον Ιανουάριο, έπιασε φωτιά. Άρχισε στο πίσω μέρος του φούρνου, κοντά στον φούρνο ψησίματος. Την είδα από το παράθυρό μου. Η φωτιά ήταν πολύ μεγάλη και πολύ φωτεινή. Τηλεφώνησα στην πυροσβεστική, και έτρεξα απέναντι στον δρόμο με το νυχτικό μου.»

“Then one night in January, there was a fire. It started at the back of the bakery, near the oven. I saw it from my window. The fire was very big and very bright. I phoned the fire service, and I ran across the road in my nightdress.”

«Ο Γουόλτερ βγήκε πρώτος από το σπίτι. Κρατούσε την Τζες σε μια κουβέρτα. Μετά βγήκαν ο Μάικλ και η Κάρεν. Δεν πέθανε κανείς, δόξα τω Θεώ. Αλλά το πίσω μέρος του σπιτιού κάηκε, και ο φούρνος έμεινε κλειστός για έξι μήνες.»

“Walter came out of the house first. He was carrying Jess in a blanket. Then Michael and Karen came out. Nobody died, thank God. But the back of the house burned, and the bakery was closed for six months.”

Η Άνα θυμήθηκε το άσπρο πρόσωπο του Γουόλτερ όταν κάηκαν τα ψωμάκια. Όχι πάλι, είπε εκείνη τη νύχτα. Τώρα κατάλαβε.

Ana remembered Walter’s white face when the rolls burned. Not again, he said that night. Now she understood.

«Το επόμενο πρωί», είπε η Πρίγια, «ο Μάικλ στάθηκε στον δρόμο, μπροστά στο μαγαζί μου. Πολύς κόσμος ήταν εκεί. Και είπε σε όλους: ήταν δικό μου λάθος. Άφησα τον φούρνο αναμμένο. Πήγα για ύπνο και τον ξέχασα. Ήμουν εγώ.»

“The next morning,” Priya said, “Michael stood in the street, in front of my shop. A lot of people were there. And he told everybody: it was my fault. I left the oven on. I went to bed and I forgot it. It was me.”

«Και μετά;»

“And then?”