Historia Priyi

O trzeciej po południu Ana przeszła przez Bridge Street. Nie poszła do głównych drzwi sklepu Shah’s. Poszła za róg do małych tylnych drzwi i zapukała.

At three o’clock in the afternoon, Ana crossed Bridge Street. She didn’t go to the front door of Shah’s. She went round the corner to the small back door, and she knocked.

Priya od razu otworzyła drzwi. „Wejdź, moja droga. Szybko”. Za sklepem był mały pokój ze stołem, dwoma krzesłami i czajnikiem. Wszędzie leżały paczki chipsów i stare gazety.

Priya opened the door at once. “Come in, my dear. Quickly.” Behind the shop there was a small room with a table, two chairs and a kettle. There were boxes of crisps and old newspapers everywhere.

Priya zrobiła herbatę i położyła talerz herbatników na stole. Potem usiadła i spojrzała na Anę. „Twoje buty sportowe stały rano w oknie” – powiedziała. „Mokre. Gdzie poszłaś w nocy?”

Priya made tea and put a plate of biscuits on the table. Then she sat down and looked at Ana. “Your trainers were in the window this morning,” she said. “Wet. Where did you go last night?”

Ana nie chciała znowu kłamać. „Widziałam mężczyznę” – powiedziała. „O trzeciej dwadzieścia. Wziął chleb z tylnego schodka i złożył torbę. Potem zobaczył mnie w moim oknie. Pobiegłam za nim nad kanał. Ale tam go zgubiłam”.

Ana didn’t want to lie again. “I saw a man,” she said. “At twenty past three. He took the bread from the back step and folded the bag. Then he saw me at my window. I ran after him, to the canal. But I lost him there.”

Priya zamknęła oczy. Przez chwilę nic nie mówiła.

Priya closed her eyes. For a moment she didn’t say anything.

„Priyo, proszę” – powiedziała Ana. „Co się tutaj stało? Wszyscy wiedzą, a nikt mi nie mówi. Walter nie mówi. Jess nie mówi. Daniel mówi, że to smutna historia. Chcę wiedzieć”.

“Priya, please,” Ana said. “What happened here? Everybody knows, and nobody tells me. Walter doesn’t talk. Jess doesn’t talk. Daniel says it’s a sad story. I want to know.”

Priya otworzyła oczy. „Dobrze” – powiedziała. „Opowiem ci. Ale to nie jest wesoła historia, moja droga. Pij herbatę”.

Priya opened her eyes. “All right,” she said. “I’m going to tell you. But it isn’t a happy story, my dear. Drink your tea.”

„Piętnaście lat temu piekarnia miała inną nazwę. Bell & Son. Walter i jego syn, Michael. Michael miał wtedy trzydzieści lat. Był wspaniałym piekarzem, lepszym od swojego ojca, mówili ludzie. Ciągle się śmiał i śpiewał, kiedy pracował”.

“Fifteen years ago, the bakery had a different name. Bell & Son. Walter and his son, Michael. Michael was thirty then. He was a wonderful baker, better than his father, people said. He laughed all the time, and he sang when he worked.”

„Michael miał żonę, Karen, i małą dziewczynkę z rudymi włosami. Jess. Miała dwa lata. Wszyscy mieszkali nad piekarnią z Walterem. Mary już wtedy nie żyła, a Walter był bardzo smutny i bardzo zmęczony”.

“Michael had a wife, Karen, and a little girl with red hair. Jess. She was two years old. They all lived above the bakery with Walter. Mary was already dead then, and Walter was very sad and very tired.”

„Potem, w jedną noc w styczniu, wybuchł pożar. Zaczął się z tyłu piekarni, blisko pieca. Widziałam go ze swojego okna. Pożar był bardzo duży i bardzo jasny. Zadzwoniłam po straż pożarną i pobiegłam przez ulicę w koszuli nocnej”.

“Then one night in January, there was a fire. It started at the back of the bakery, near the oven. I saw it from my window. The fire was very big and very bright. I phoned the fire service, and I ran across the road in my nightdress.”

„Walter wyszedł z domu pierwszy. Niół Jess w kocu. Potem wyszli Michael i Karen. Nikt nie zginął, dzięki Bogu. Ale tył domu spłonął i piekarnia była zamknięta przez sześć miesięcy”.

“Walter came out of the house first. He was carrying Jess in a blanket. Then Michael and Karen came out. Nobody died, thank God. But the back of the house burned, and the bakery was closed for six months.”

Ana przypomniała sobie bladą twarz Waltera, kiedy bułki się przypaliły. «Nigdy więcej», powiedział tamtej nocy. Teraz zrozumiała.

Ana remembered Walter’s white face when the rolls burned. Not again, he said that night. Now she understood.

„Następnego ranka” – powiedziała Priya – „Michael stał na ulicy przed moim sklepem. Było tam wielu ludzi. I powiedział wszystkim: to była moja wina. Zostawiłem włączony piec. Poszedłem spać i o nim zapomniałem. To ja”.

“The next morning,” Priya said, “Michael stood in the street, in front of my shop. A lot of people were there. And he told everybody: it was my fault. I left the oven on. I went to bed and I forgot it. It was me.”

„I co potem?”

“And then?”