Priya’s verhaal

Om drie uur in de middag is Ana Bridge Street overgestoken. Ze is niet naar de voordeur van Shah’s gegaan. Ze is de hoek om gegaan naar de kleine achterdeur, en ze heeft geklopt.

At three o’clock in the afternoon, Ana crossed Bridge Street. She didn’t go to the front door of Shah’s. She went round the corner to the small back door, and she knocked.

Priya heeft de deur meteen opengemaakt. “Kom binnen, lieverd. Snel.” Achter de winkel was een kleine kamer met een tafel, twee stoelen en een waterkoker. Er waren overal dozen chips en oude kranten.

Priya opened the door at once. “Come in, my dear. Quickly.” Behind the shop there was a small room with a table, two chairs and a kettle. There were boxes of crisps and old newspapers everywhere.

Priya heeft thee gezet en heeft een bord koekjes op tafel gezet. Toen is ze gaan zitten en heeft ze naar Ana gekeken. “Je sportschoenen waren vanmorgen in het raam,” zei ze. “Nat. Waar ben je gisteravond naartoe gegaan?”

Priya made tea and put a plate of biscuits on the table. Then she sat down and looked at Ana. “Your trainers were in the window this morning,” she said. “Wet. Where did you go last night?”

Ana wilde niet weer liegen. “Ik heb een man gezien,” zei ze. “Om tien voor half vier. Hij heeft het brood van het achteropstapje genomen en heeft de zak opgevouwen. Toen heeft hij me voor mijn raam gezien. Ik ben achter hem aan gerend, naar het kanaal. Maar ik ben hem daar kwijtgeraakt.”

Ana didn’t want to lie again. “I saw a man,” she said. “At twenty past three. He took the bread from the back step and folded the bag. Then he saw me at my window. I ran after him, to the canal. But I lost him there.”

Priya heeft haar ogen dichtgedaan. Een moment heeft ze niets gezegd.

Priya closed her eyes. For a moment she didn’t say anything.

“Priya, alsjeblieft,” zei Ana. “Wat is hier gebeurd? Iedereen weet het, en niemand vertelt het me. Walter praat niet. Jess praat niet. Daniel zegt dat het een verdrietig verhaal is. Ik wil het weten.”

“Priya, please,” Ana said. “What happened here? Everybody knows, and nobody tells me. Walter doesn’t talk. Jess doesn’t talk. Daniel says it’s a sad story. I want to know.”

Priya heeft haar ogen opengedaan. “Goed,” zei ze. “Ik ga het je vertellen. Maar het is geen vrolijk verhaal, lieverd. Drink je thee.”

Priya opened her eyes. “All right,” she said. “I’m going to tell you. But it isn’t a happy story, my dear. Drink your tea.”

“Vijftien jaar geleden had de bakkerij een andere naam. Bell & Son. Walter en zijn zoon, Michael. Michael was toen dertig. Hij was een geweldige bakker, beter dan zijn vader, zeiden de mensen. Hij heeft altijd gelachen, en hij heeft gezongen toen hij werkte.”

“Fifteen years ago, the bakery had a different name. Bell & Son. Walter and his son, Michael. Michael was thirty then. He was a wonderful baker, better than his father, people said. He laughed all the time, and he sang when he worked.”

“Michael had een vrouw, Karen, en een klein meisje met rood haar. Jess. Ze was twee jaar oud. Ze hebben allemaal met Walter boven de bakkerij gewoond. Mary was toen al dood, en Walter was heel verdrietig en heel moe.”

“Michael had a wife, Karen, and a little girl with red hair. Jess. She was two years old. They all lived above the bakery with Walter. Mary was already dead then, and Walter was very sad and very tired.”

“Toen was er op een nacht in januari een brand. Hij is achterin de bakkerij begonnen, dicht bij de oven. Ik heb het vanuit mijn raam gezien. Het vuur was heel groot en heel fel. Ik heb de brandweer gebeld, en ik ben in mijn nachtpon de straat over gerend.”

“Then one night in January, there was a fire. It started at the back of the bakery, near the oven. I saw it from my window. The fire was very big and very bright. I phoned the fire service, and I ran across the road in my nightdress.”

“Walter is als eerste het huis uit gekomen. Hij had Jess in een deken. Daarna zijn Michael en Karen naar buiten gekomen. Niemand is gestorven, goddank. Maar de achterkant van het huis is verbrand, en de bakkerij was zes maanden gesloten.”

“Walter came out of the house first. He was carrying Jess in a blanket. Then Michael and Karen came out. Nobody died, thank God. But the back of the house burned, and the bakery was closed for six months.”

Ana heeft gedacht aan Walters witte gezicht toen de broodjes verbrandden. Niet weer, heeft hij die avond gezegd. Nu heeft ze het begrepen.

Ana remembered Walter’s white face when the rolls burned. Not again, he said that night. Now she understood.

“De volgende ochtend,” zei Priya, “heeft Michael op straat gestaan, voor mijn winkel. Er waren veel mensen. En hij heeft iedereen verteld: het was mijn schuld. Ik heb de oven aangelaten. Ik ben naar bed gegaan en ik ben het vergeten. Ik was het.”

“The next morning,” Priya said, “Michael stood in the street, in front of my shop. A lot of people were there. And he told everybody: it was my fault. I left the oven on. I went to bed and I forgot it. It was me.”