การเตือนครั้งสุดท้าย

แดเนียลกระโดดลงจากรถเมล์ และอานาวิ่งตามเขา คืนนั้นหนาวและเงียบมาก พวกเขาหยุดตรงทางเดินริมแม่น้ำ ข้างหลังร้านขนมปัง

Daniel jumped down from the bus, and Ana ran after him. The night was cold and very quiet. They stopped on the river path, behind the bakery.

ไม่มีใครอยู่ที่นั่น ทางเดินเลี้ยวซ้ายไปที่คลองและเลี้ยวขวาไปที่สะพาน และทั้งสองทางมืดและว่างเปล่า มีแค่ถุงกระดาษวางอยู่ตรงนั้น บนบันได มีขนมปังอยู่ข้างใน

There was nobody there. The path went left to the canal and right to the bridge, and both ways were dark and empty. Only the paper bag was there, on the step, with the bread inside.

“เขาไปไหนแล้วครับ” แดเนียลพูด เขามองซ้ายมองขวา “เขาอยู่ที่นี่ เมื่อสิบวินาทีก่อน ผมเห็นเขา”

“Where did he go?” Daniel said. He looked left and right. “He was here. Ten seconds ago. I saw him.”

“แดเนียล คุณเห็นใครคะ ตอนที่มีแสงไฟ คุณพูดว่า นั่นมัน...”

“Daniel. Who did you see? In the lights. You said: that’s…”

แดเนียลเงียบไปนาน หลังจากนั้นเขาส่ายหน้า “ไม่มีใครครับ ผมไม่รู้ ในวินาทีหนึ่ง ผมคิดว่า... เพราะหมวกและท่าเดินของเขา แต่ว่ามันผ่านมา 15 ปีแล้วนะ อานา แล้วตรงนั้นก็มืดด้วย”

Daniel was quiet for a long time. Then he shook his head. “Nobody. I don’t know. For one second, I thought… It was the hat, and the way he walked. But it’s fifteen years, Ana. And it was dark.”

อานาเก็บไว้คนเดียวไม่ไหวอีกต่อไป “เขาชื่อมิกค่ะ” เธอพูด “เขาอยู่บนเรือในคลอง เขามาเอาขนมปังทุกคืน เขาบอกว่าเขามาจากแมนเชสเตอร์ เขาบอกว่าเขาไม่รู้จักไมเคิล เบลล์ แต่เขาพับถุงเหมือนไมเคิล และเขารู้วิธีทำขนมปัง”

Ana couldn’t keep it inside any more. “His name is Mick,” she said. “He lives on a boat on the canal. He takes the bread every night. He says he’s from Manchester. He says he doesn’t know any Michael Bell. But he folds the bags, like Michael. And he knows how to make bread.”

แดเนียลมองเธออยู่นาน ข้างหลังพวกเขา รถเมล์กำลังจอดรอและเปิดประตูอยู่ พยาบาลกำลังมองออกทางหน้าต่าง ดูไม่พอใจ

Daniel looked at her for a long time. Behind them, the bus was waiting with its doors open. The nurse was looking out of the window, not happy.

“ฟังผมนะ อานา” เขาพูดเบาๆ “ถ้าเขาเป็นไมเคิล วอลเตอร์ต้องไม่ได้ยินเรื่องนี้จากคุณ ไม่ใช่จากคุณ และไม่ใช่จากผม คุณเข้าใจไหมครับ นั่นเป็นหน้าที่ของไมเคิล ไมเคิลคนเดียวเท่านั้นที่จะเดินผ่านประตูนั้นเข้ามาได้”

“Listen to me, Ana,” he said quietly. “If it is Michael, Walter mustn’t hear it from you. Not from you, not from me. Do you understand? That’s Michael’s job. Only Michael can walk through that door.”

“แล้วถ้าเขาไม่มาล่ะคะ”

“And if he doesn’t?”

“ถ้าอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร มันไม่ใช่เรื่องของเราครับ” เขาเดินกลับไปที่รถเมล์ “ผมจะไปสายแล้ว เข้าไปข้างในเถอะ มันหนาว”

“Then he doesn’t. It’s not our story.” He walked back to the bus. “I’m going to be late. Go inside. It’s cold.”

รถเมล์แล่นออกไป อานายืนอยู่คนเดียวบนทางเดิน หลังจากนั้นเธอเปิดประตูด้านหลัง และเดินเข้าไปในห้องครัวที่อบอุ่น

The bus drove away. Ana stood alone on the path. Then she opened the back door and went into the warm kitchen.

วอลเตอร์อยู่ที่เตาอบ ในมือของเขามีถาดขนมปังแถวถาดใหญ่ เขาหันกลับมาตอนที่ได้ยินเสียงประตู “อานาเหรอ วันนี้เป็นคืนหยุดของเธอนี่ เธอมาทำ—”

Walter was at the oven. He had a big tray of loaves in his hands. He turned round when he heard the door. “Ana? It’s your night off. What are you—”

หลังจากนั้นมือของเขาก็สั่น สั่นแรงมาก ถาดร้อนๆ ตกลงมา ขนมปังแถวกระจัดกระจายไปทั่วพื้น วอลเตอร์ยื่นมือออกไปจับถาด และมือของเขาแตะโดนโลหะร้อน

Then his hands shook, very badly. The hot tray fell. The loaves went everywhere on the floor. Walter put out his hand to catch the tray, and his hand touched the hot metal.

เขาร้องลั่น ครัมบ์เห่า อานาวิ่งไปหาเขาและจับแขนของเขา “น้ำเย็นค่ะ เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” เธอจับมือของเขาไว้ใต้ก๊อกน้ำเย็นในอ่างล้างจาน หน้าของวอลเตอร์ซีดเผือด

He shouted. Crumb barked. Ana ran to him and took his arm. “Cold water! Now!” She held his hand under the cold tap in the sink. Walter’s face was grey.