ปล่อยฉันอยู่คนเดียว

อานาก้มมองแป้งโด เธอไม่กล้ามองวอลเตอร์ “เปล่าค่ะ” เธอพูด “ฉันเห็นในวิดีโอ ในโทรศัพท์ คนทำขนมปังที่ฝรั่งเศสทำแบบนั้นค่ะ”

Ana looked down at the dough. She couldn’t look at Walter. “No,” she said. “I saw it on a video. On my phone. A baker in France does it like that.”

นี่เป็นคำโกหกครั้งที่สองที่เธอพูดกับวอลเตอร์ ครั้งนี้เรื่องใหญ่กว่าครั้งแรก

It was her second lie to Walter. This one was bigger than the first.

วอลเตอร์มองเธอนานมาก เสียงวิทยุดังอยู่ ครัมบ์ขยับตัวตอนหลับอยู่ข้างเตาอบ แล้ววอลเตอร์ก็นั่งพิงเก้าอี้

Walter looked at her for a long time. The radio played. Crumb moved in his sleep by the oven. Then Walter sat back in his chair.

“วิดีโอเหรอ” เขาพูด “แน่นอนสิ เดี๋ยวนี้ทุกอย่างอยู่ในโทรศัพท์หมดแล้ว” เขาหลับตาลง “เอาเข้าเตาอบได้ ยี่สิบห้านาที”

“A video,” he said. “Of course. Everything is on the phone now.” He closed his eyes. “Put them in the oven. Twenty-five minutes.”

แต่เขาไม่ได้ลืมตาขึ้นอีกเป็นเวลานาน และอานารู้ว่าเขาไม่เชื่อเธอ

But he didn’t open his eyes again for a long time, and Ana knew that he didn’t believe her.

เวลาบ่ายสองโมง อานาเดินไปที่คลอง ฝนตกอีกแล้ว เธอไม่ได้หยุดที่เรือสีแดงหรือเรือสีฟ้า เธอเดินตรงไปที่เรือเซคคันด์แชนซ์และเคาะประตูแรงๆ

At two o’clock in the afternoon, Ana walked to the canal. It was raining again. She didn’t stop at the red boat or the blue boat. She went straight to the Second Chance and knocked hard on the door.

“มิก! ฉันรู้ว่าคุณอยู่ในนั้น ได้โปรดเถอะค่ะ ฉันต้องคุยกับคุณ”

“Mick! I know you’re there. Please. I need to talk to you.”

หลังจากนั้นหนึ่งนาที ประตูก็เปิดออก มิกใส่เสื้อไหมพรมตัวเก่าสีน้ำเงิน ตาของเขาแดง และเขาดูเหมือนไม่ได้นอน “ผมจะเริ่มทำงานในอีกสิบสี่ชั่วโมง” เขาพูด “เธอต้องการอะไร”

After a minute, the door opened. Mick was wearing his old blue jumper. His eyes were red, and he looked like he didn’t sleep. “I start work in fourteen hours,” he said. “What do you want?”

อานาไม่ได้เข้าไปข้างใน เธอยืนอยู่บนทางเดินตากฝน “วอลเตอร์มือลวกเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ตอนนี้เขาถือถาดไม่ได้ มือเขาสั่นตลอดเวลา หมออยากให้เขาไปตรวจที่โรงพยาบาล แต่เขาไม่ยอมไป”

Ana didn’t go in. She stood on the path in the rain. “Walter burned his hand last week. He can’t hold a tray now. His hands shake all the time. The doctor wants him to go to the hospital for tests, and he won’t go.”

หน้าของมิกนิ่งเฉย แต่มือของเขาจับประตูไว้แน่นมาก

Mick’s face didn’t move. But his hand was holding the door very hard.

“แล้วเมื่อคืนนี้” อานาพูด “เขาพูดถึงลูกชายของเขา เขาบอกว่า ผมมีลูกชายคนหนึ่ง อยู่ที่ไหนสักแห่ง ทุกวันผมคิดว่า วันนี้ผมจะไปตามหาเขา แล้วทุกวันผมก็ไม่ได้ไป”

“And last night,” Ana said, “he talked about his son. He said: I have a son, somewhere. Every day I think, today I’m going to look for him. And every day I don’t.”

“เธอมาบอกเรื่องนี้กับผมทำไม”

“Why are you telling me this?”

“เพราะว่าฉันกลับก้อนขนมปังแบบที่คุณสอนฉัน หมุนสองครั้งเร็วๆ ตอนท้าย แล้ววอลเตอร์เห็น เขาบอกว่าในโลกนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้นที่กลับขนมปังแบบนั้น”

“Because I turned a loaf the way you showed me. Two fast turns at the end. And Walter saw it. He said only one person in the world turns a loaf like that.”

มิกหลับตาลงครู่หนึ่ง พอเขาลืมตา แววตาของเขาก็แข็งกร้าวและเย็นชา

For a second, Mick closed his eyes. When he opened them, they were hard and cold.