Platform Two

Ana looked at the shop. Jess was inside, at the back, choosing crisps. Ana didn’t think any more. She ran up the stairs, across the little bridge over the trains and down to the other platform.

อานามองไปที่ร้าน เจสส์อยู่ข้างใน ด้านหลัง กำลังเลือกมันฝรั่งทอด อานาไม่คิดอะไรอีกแล้ว เธอวิ่งขึ้นบันได ข้ามสะพานเล็ก ๆ เหนือทางรถไฟ แล้วลงไปที่อีกชานชาลาหนึ่ง

Mick was still at the ticket machine. He didn’t hear her. On the screen, Ana could see the words: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. His finger was over the button, but he wasn’t pressing it.

มิคยังอยู่ที่ตู้ขายตั๋ว เขาไม่ได้ยินเธอ บนหน้าจอ อานามองเห็นคำว่า: SINGLE. MANCHESTER PICCADILLY. £14.70. นิ้วของเขาอยู่เหนือปุ่ม แต่เขาไม่ได้กดมัน

“Mick,” she said.

“มิค” เธอพูด

He turned round fast. His face went white, then angry. “I told you. Leave me alone.”

เขาหันกลับมาอย่างเร็ว หน้าของเขาซีดขาว แล้วก็โกรธ “ผมบอกคุณแล้ว ปล่อยผมอยู่คนเดียวเถอะครับ”

“You’re going to Manchester. Now. Tonight.”

“คุณกำลังจะไปแมนเชสเตอร์ ตอนนี้ คืนนี้”

“Yes. And it’s not your business.” He turned back to the machine and took out his wallet. His hands were shaking, a little, like his father’s. The wallet fell out of his hand onto the ground.

“ใช่ครับ และมันไม่ใช่เรื่องของคุณ” เขาหันกลับไปที่ตู้แล้วหยิบกระเป๋าเงินออกมา มือของเขาสั่น นิดหน่อย เหมือนมือพ่อของเขา กระเป๋าเงินตกจากมือของเขาลงไปบนพื้น

Cards and coins went everywhere. And a small old photo. It landed at Ana’s feet, face up. She picked it up before he could.

บัตรและเหรียญกระจายไปทั่ว แล้วก็มีรูปถ่ายเก่าใบเล็ก รูปหนึ่ง มันตกลงที่เท้าของอานา หงายหน้าขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาก่อนที่เขาจะหยิบได้

It was a photo of a young man in a white apron. He was tall, with dark hair and a big, happy smile. In his arms, there was a baby with red hair. Behind them was a shop window, and over the window was a sign with big letters: BELL & SON.

มันเป็นรูปถ่ายของชายหนุ่มที่ใส่ผ้ากันเปื้อนสีขาว เขาตัวสูง มีผมสีเข้มและรอยยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ในอ้อมแขนของเขามีเด็กทารกผมสีแดง ด้านหลังพวกเขาคือกระจกหน้าร้าน และเหนือกระจกมีป้ายที่มีตัวอักษรขนาดใหญ่: BELL & SON

Ana looked at the photo. Then she looked at the tired man in front of her, with the grey beard and the old coat. It was the same man. Fifteen years older, and with no smile. But the same man.

อานามองดูรูปถ่าย หลังจากนั้นเธอก็มองชายที่ดูเหนื่อยล้าตรงหน้าเธอ ที่มีเคราสีเทาและเสื้อโค้ตตัวเก่า เป็นผู้ชายคนเดียวกัน แก่ขึ้น 15 ปี และไม่มีรอยยิ้ม แต่เป็นผู้ชายคนเดียวกัน

“Michael,” she said quietly.

“ไมเคิล” เธอพูดเบา ๆ

He didn’t say no this time. He stood there on the platform and looked at the photo in her hand. For a long time, he didn’t say anything. Then he took a deep breath.

คราวนี้เขาไม่ได้ปฏิเสธ เขายืนอยู่ตรงนั้นบนชานชาลาและมองดูรูปถ่ายในมือของเธอ เขาไม่ได้พูดอะไรอยู่นาน หลังจากนั้นเขาก็หายใจเข้าลึก ๆ

“Yes,” he said. “I’m Michael. Michael Bell.”

“ใช่ครับ” เขาพูด “ผมคือไมเคิล ไมเคิล เบลล์”

It was very strange to hear it. Ana guessed it a week ago, but now it was true. She gave him the photo. He put it back in his wallet very, very carefully.

มันแปลกมากที่ได้ยินแบบนั้น อานาเดาได้เมื่อหนึ่งสัปดาห์ก่อน แต่ตอนนี้มันเป็นเรื่องจริง เธอส่งรูปถ่ายให้เขา เขาเก็บมันกลับเข้าไปในกระเป๋าเงินอย่างระมัดระวังมากจริง ๆ

“The card,” Ana said. “On Walter’s birthday. With no stamp. That was you.”

“การ์ดใบนั้น” อานาพูด “ในวันเกิดของวอลเตอร์ ที่ไม่มีแสตมป์ นั่นคือคุณ”