Κανείς δεν απάντησε

Δώδεκα προσκλήσεις

Twelve invitations

Ο Αμίρ οδηγούσε λεωφορείο στο Τορόντο. Ήταν σαράντα δύο ετών και καταγόταν από το Ιράν. Ζούσε με τον γιο του, τον Ντάνιελ, σε ένα μικρό διαμέρισμα.

Amir drove a bus in Toronto. He was forty-two, and he came from Iran. He lived with his son, Daniel, in a small flat.

Ήταν μόνο οι δυο τους. Ο Αμίρ δούλευε πολλές ώρες, αλλά γυρνούσε πάντα στο σπίτι πριν από το βραδινό φαγητό.

It was only the two of them. Amir worked long hours, but he always came home before dinner.

Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου, κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας με δώδεκα κάρτες.

One evening in February, he sat at the kitchen table with twelve cards.

«Ντάνιελ, έλα εδώ», είπε. «Τα γενέθλιά σου είναι σε δύο εβδομάδες. Θα γίνεις δέκα!»

“Daniel, come here,” he said. “Your birthday is in two weeks. You will be ten!”

Ο Ντάνιελ βγήκε από το δωμάτιό του. Ήταν ένα ήσυχο αγόρι με μεγάλα σκούρα μάτια. «Το ξέρω, Μπαμπά».

Daniel came out of his room. He was a quiet boy with big dark eyes. “I know, Baba.”

«Θα κάνουμε λοιπόν ένα πάρτι. Ένα αληθινό πάρτι, με τους φίλους σου από το σχολείο. Κοίτα, αγόρασα προσκλήσεις».

“So we’re going to have a party. A real party, with your friends from school. Look, I bought invitations.”

Οι κάρτες είχαν πάνω μπλε μπαλόνια. Ο Αμίρ άνοιξε την πρώτη και άρχισε να γράφει.

The cards had blue balloons on them. Amir opened the first one and started to write.

«Αγαπημένε φίλε, έλα στο πάρτι για τα δέκατα γενέθλια του Ντάνιελ! Σάββατο, 7 Μαρτίου, από τις δύο μέχρι τις πέντε».

“Dear friend, please come to Daniel’s tenth birthday party! Saturday, 7 March, from two until five.”

«Τοποθεσία: το σπίτι μας, Γουέστον Ρόουντ 15, διαμέρισμα 12. Θα έχει πίτσα, τούρτα και παιχνίδια. Παρακαλώ απαντήστε στον Αμίρ».

“Where: our home, 15 Weston Road, flat 12. There will be pizza, cake and games. Please reply to Amir.”

Έγραψε τον αριθμό του τηλεφώνου του στο κάτω μέρος. Μετά κοίταξε τον Ντάνιελ. «Ποιους θέλεις να καλέσεις;»

He wrote his phone number at the bottom. Then he looked at Daniel. “Who do you want to invite?”

Ο Ντάνιελ δεν απάντησε αμέσως. «Δεν ξέρω. Ίσως κανέναν».

Daniel didn’t answer at once. “I don’t know. Maybe nobody.”

«Κανέναν; Τι θα έλεγες για τα αγόρια από την ομάδα ποδοσφαίρου σου; Μιλάς συνέχεια για αυτά».

“Nobody? What about the boys on your football team? You talk about them all the time.”

«Εντάξει. Την ομάδα ποδοσφαίρου. Και μερικά κορίτσια από την τάξη μου».

“OK. The football team. And some girls from my class.”