Ten Kilometres

A joke on the list

Een grap op de lijst

Funmi lived in Lagos. She was forty-one, and she was an accountant. She worked for a big company in the city centre.

Funmi woonde in Lagos. Ze was eenenveertig en ze was accountant. Ze werkte voor een groot bedrijf in het centrum.

She sat at her desk from eight in the morning until six in the evening. She liked numbers. Numbers were quiet.

Ze was van acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds aan haar bureau. Ze hield van getallen. Getallen waren rustig.

On Monday morning, an email came from the boss. Funmi read it with her first coffee.

Op maandagochtend is er een e-mail van de baas gekomen. Funmi heeft hem bij haar eerste koffie gelezen.

“Dear team,” it said. “Our company is going to run in the Lagos race. It’s ten kilometres, and it’s in six weeks. Here are our ten runners.”

“Beste team,” stond erin. “Ons bedrijf gaat meerennen in de wedstrijd van Lagos. Het is tien kilometer en het is over zes weken. Hier zijn onze tien lopers.”

Funmi looked at the list of names. The last name on the list was her name.

Funmi heeft naar de lijst met namen gekeken. De laatste naam op de lijst was haar naam.

She read it again. Then she stood up and walked to the next desk.

Ze heeft hem nog een keer gelezen. Daarna is ze opgestaan en naar het bureau ernaast gelopen.

Tunde was twenty-six. He was younger than everybody in the office. He ran every morning, and he talked about it every day.

Tunde was zesentwintig. Hij was jonger dan iedereen op kantoor. Hij heeft elke ochtend hardgelopen en hij heeft er elke dag over gepraat.

“Tunde. Did you write my name on this list?”

“Tunde. Heb jij mijn naam op deze lijst gezet?”

Tunde laughed. “It was a joke! I’m sorry. Then the boss sent the list to everyone.”

Tunde heeft gelachen. “Het was een grap! Het spijt me. Daarna heeft de baas de lijst naar iedereen gestuurd.”

“A joke,” said Funmi.

“Een grap,” zei Funmi.

“Come on, Funmi. You’ve never run in your life. Have you?”

“Kom op, Funmi. Je hebt nog nooit in je leven hardgelopen. Toch?”

“No,” said Funmi. “I have never run. Not even for a bus.”

“Nee,” zei Funmi. “Ik heb nog nooit gerend. Zelfs niet voor een bus.”

Other people in the office looked up from their desks. Some of them smiled.

Andere mensen op kantoor hebben opgekeken vanaf hun bureau. Een paar mensen hebben geglimlacht.