Tien kilometer

Een grap op de lijst

A joke on the list

Funmi woonde in Lagos. Ze was eenenveertig en ze was accountant. Ze werkte voor een groot bedrijf in het centrum.

Funmi lived in Lagos. She was forty-one, and she was an accountant. She worked for a big company in the city centre.

Ze was van acht uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds aan haar bureau. Ze hield van getallen. Getallen waren rustig.

She sat at her desk from eight in the morning until six in the evening. She liked numbers. Numbers were quiet.

Op maandagochtend is er een e-mail van de baas gekomen. Funmi heeft hem bij haar eerste koffie gelezen.

On Monday morning, an email came from the boss. Funmi read it with her first coffee.

“Beste team,” stond erin. “Ons bedrijf gaat meerennen in de wedstrijd van Lagos. Het is tien kilometer en het is over zes weken. Hier zijn onze tien lopers.”

“Dear team,” it said. “Our company is going to run in the Lagos race. It’s ten kilometres, and it’s in six weeks. Here are our ten runners.”

Funmi heeft naar de lijst met namen gekeken. De laatste naam op de lijst was haar naam.

Funmi looked at the list of names. The last name on the list was her name.

Ze heeft hem nog een keer gelezen. Daarna is ze opgestaan en naar het bureau ernaast gelopen.

She read it again. Then she stood up and walked to the next desk.

Tunde was zesentwintig. Hij was jonger dan iedereen op kantoor. Hij heeft elke ochtend hardgelopen en hij heeft er elke dag over gepraat.

Tunde was twenty-six. He was younger than everybody in the office. He ran every morning, and he talked about it every day.

“Tunde. Heb jij mijn naam op deze lijst gezet?”

“Tunde. Did you write my name on this list?”

Tunde heeft gelachen. “Het was een grap! Het spijt me. Daarna heeft de baas de lijst naar iedereen gestuurd.”

Tunde laughed. “It was a joke! I’m sorry. Then the boss sent the list to everyone.”

“Een grap,” zei Funmi.

“A joke,” said Funmi.

“Kom op, Funmi. Je hebt nog nooit in je leven hardgelopen. Toch?”

“Come on, Funmi. You’ve never run in your life. Have you?”

“Nee,” zei Funmi. “Ik heb nog nooit gerend. Zelfs niet voor een bus.”

“No,” said Funmi. “I have never run. Not even for a bus.”

Andere mensen op kantoor hebben opgekeken vanaf hun bureau. Een paar mensen hebben geglimlacht.

Other people in the office looked up from their desks. Some of them smiled.