ทับทิมสีน้ำเงิน

หมวกกับห่าน

The Hat and the Goose

มันเป็นเช้าวันที่สองหลังวันคริสต์มาส ผมไปหาเชอร์ล็อก โฮล์มส์ เพื่อนของผมที่ห้องของเขาที่บ้านเลขที่ 221 บี ถนนเบเกอร์ ผมอยากจะไปอวยพรวันคริสต์มาสให้เขา โฮล์มส์เป็นนักสืบ และผู้คนจากทั่วลอนดอนมาหาเขาพร้อมปัญหาแปลกๆ ผมเป็นหมอ และผมชื่อวัตสัน

It was the second morning after Christmas. I went to see my friend Sherlock Holmes at his rooms in 221B Baker Street. I wanted to wish him a happy Christmas. Holmes was a detective, and people came to him with strange problems from all over London. I am a doctor, and my name is Watson.

โฮล์มส์นอนอยู่บนโซฟาในเสื้อคลุมสีม่วง มีกองหนังสือพิมพ์ตอนเช้าอยู่ข้างๆ เขา มีเก้าอี้ไม้อยู่ข้างโซฟา หมวกสีดำเก่ามากใบหนึ่งแขวนอยู่บนพนักพิงเก้าอี้ และมีแว่นขยายวางอยู่บนที่นั่ง

Holmes was lying on the sofa in a purple dressing gown. There was a pile of morning newspapers next to him. There was a wooden chair beside the sofa. A very old black hat hung on the back of the chair, and a lens lay on the seat.

“นายกำลังยุ่งอยู่” ผมพูด “ฉันอาจจะกำลังกวนงานของนาย”

“You are busy,” I said. “Maybe I am stopping your work.”

“ไม่เลย” โฮล์มส์ตอบ “ฉันดีใจที่มีเพื่อนอยู่ที่นี่ มันเป็นแค่เรื่องเล็กๆ” เขาชี้นิ้วโป้งไปที่หมวกเก่าใบนั้น “แต่มันน่าสนใจ”

“Not at all,” Holmes answered. “I am glad to have a friend here. It is only a small thing.” He pointed at the old hat with his thumb. “But it is interesting.”

ผมนั่งลงบนเก้าอี้นวมของเขาและผิงมือที่กองไฟ ข้างนอกหนาวจัด และมีน้ำแข็งเกาะอยู่บนหน้าต่าง

I sat down in his armchair and warmed my hands at the fire. Outside it was freezing, and there was ice on the windows.

“ฉันคิดว่าหมวกใบนี้มีเรื่องมืดมน” ผมพูด “บางทีมันอาจจะช่วยให้นายจับคนร้ายได้”

“I think this hat has a dark story,” I said. “Maybe it will help you catch a criminal.”

“ไม่ ไม่ ไม่มีคดีหรอก” โฮล์มส์พูด แล้วเขาก็หัวเราะ “คนสี่ล้านคนอาศัยอยู่ใกล้กันในเมืองนี้ มีเรื่องแปลกเล็กๆ มากมายเกิดขึ้น และหลายเรื่องก็ไม่ใช่คดี”

“No, no. No crime,” said Holmes, and he laughed. “Four million people live close together in this city. So many strange little things happen, and many of them are not crimes.”

“นั่นก็จริง” ผมพูด “หลายคดีของนายในสมุดบันทึกของฉันก็ไม่มีการก่ออาชญากรรม”

“That is true,” I said. “Many of your cases in my notes have no crime in them.”

“ถูกต้อง และฉันคิดว่าปัญหาเล็กๆ นี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง นายรู้จักปีเตอร์สัน พนักงานเปิดประตูไหม”

“Exactly. And I think this small problem is another one of them. You know Peterson, the commissionaire?”

ผมรู้จักปีเตอร์สันดี เขาเป็นพนักงานเปิดประตู เขายังเป็นคนซื่อสัตย์มากด้วย “รู้จัก” ผมพูด

I knew Peterson well. He was a commissionaire. He was also a very honest man. “Yes,” I said.

“ปีเตอร์สันเอาหมวกใบนี้มาให้ฉัน”

“Peterson brought me this hat.”

“มันเป็นหมวกของเขาหรือ”

“Is it his hat?”

“ไม่ใช่ ไม่ใช่ เขาเก็บได้ ไม่มีใครรู้ว่าใครเป็นเจ้าของ มันมาถึงเมื่อเช้าวันคริสต์มาสพร้อมกับห่านอ้วนตัวหนึ่ง”

“No, no. He found it. Nobody knows the owner. It arrived on Christmas morning with a good fat goose.”