Do Not Be Afraid

Fourteen girls wanted to be the angel with the big line, and every one of them read it to me.

Δεκατέσσερα κορίτσια ήθελαν να γίνουν ο άγγελος με τη μεγάλη φράση, και κάθε ένα μού τη διάβασε.

“Do not be afraid!” shouted the first. A shepherd fell off his chair.

«Μη φοβάστε!» φώναξε η πρώτη. Ένας βοσκός έπεσε από την καρέκλα του.

“Do not be afraid,” whispered the second. Nobody heard it, not even me.

«Μη φοβάστε», ψιθύρισε η δεύτερη. Κανείς δεν την άκουσε, ούτε εγώ.

The third sang it. The fourth spoke to the floor. Then a small boy stood up at the back.

Η τρίτη την τραγούδησε. Η τέταρτη την είπε στο πάτωμα. Μετά ένα μικρό αγόρι σηκώθηκε στο βάθος.

“Angels aren’t girls or boys, Miss,” he said. “They’re angels.”

«Οι άγγελοι δεν είναι κορίτσια ή αγόρια, δεσποινίς», είπε. «Είναι άγγελοι.»

“He is right,” said Ruth from the piano. She didn’t smile, but her eyes did.

«Έχει δίκιο», είπε η Ruth από το πιάνο. Δεν χαμογέλασε, αλλά τα μάτια της ναι.

So the boy read it too. He read very well. Then he asked to be a king instead, because kings have crowns.

Έτσι το διάβασε και το αγόρι. Διάβασε πολύ καλά. Μετά ζήτησε να γίνει βασιλιάς, γιατί οι βασιλιάδες έχουν στέμματα.

It was Tuesday, the day for the parts, and the church hall was hot. Forty children, forty coats, and the old heating on full. Two sheep were red in the face. One king lay on the floor. “I’m dying, Miss,” he said. I asked Mr Doyle to open a window.

Ήταν Τρίτη, η μέρα για τους ρόλους, και η αίθουσα ήταν ζεστή. Σαράντα παιδιά, σαράντα μπουφάν, και η παλιά θέρμανση στο τέρμα. Δύο πρόβατα είχαν κόκκινα πρόσωπα. Ένας βασιλιάς ξάπλωσε στο πάτωμα. «Πεθαίνω, δεσποινίς», είπε. Ζήτησα από τον κύριο Doyle να ανοίξει ένα παράθυρο.

“That one hasn’t opened since the summer,” he said. But he went for his long pole. He pushed hard, the old latch made a small crack, and the high little window at the back opened. Cold air came in. Ten minutes later I wanted to start again, so he pulled it closed with the same pole, fast, and didn’t look at it.

«Εκείνο δεν έχει ανοίξει από το καλοκαίρι», είπε. Αλλά πήγε να φέρει το μακρύ κοντάρι του. Έσπρωξε δυνατά, ο παλιός σύρτης έκανε ένα μικρό κρακ, και το ψηλό μικρό παράθυρο στο βάθος άνοιξε. Μπήκε κρύος αέρας. Δέκα λεπτά αργότερα ήθελα να ξαναρχίσω, και το έκλεισε με το ίδιο κοντάρι, γρήγορα, και δεν το κοίταξε.

“A hundred years old, that window,” he said to nobody. “Like everything here.”

«Εκατό χρονών αυτό το παράθυρο», είπε χωρίς να κοιτάζει κανέναν. «Σαν όλα εδώ.»

Only one child watched him do it. She was a small girl in a red wool scarf, at the end of the row of shepherds. Amara Mensah. She is new in my class this year. She came from Ghana in August, and she almost never speaks. She is a shepherd because shepherds don’t have to say anything.

Μόνο ένα παιδί τον είδε να το κάνει. Ήταν ένα μικρό κορίτσι με κόκκινο μάλλινο κασκόλ, στο τέλος της σειράς των βοσκών. Η Amara Mensah. Είναι καινούργια στην τάξη μου φέτος. Ήρθε από την Γκάνα τον Αύγουστο και σχεδόν ποτέ δεν μιλά. Είναι βοσκός γιατί οι βοσκοί δεν χρειάζεται να πουν τίποτα.

I went and sat next to her on the floor. “Amara, would you like a line? Just a short one? Shepherds can speak too.”

Πήγα και κάθισα δίπλα της στο πάτωμα. «Amara, θέλεις μία φράση; Μόνο μια μικρή; Και οι βοσκοί μιλούν.»

She shook her head. Then she said her first words to me since September.

Κούνησε το κεφάλι. Μετά είπε τις πρώτες της λέξεις σε μένα από τον Σεπτέμβριο.

“No, Miss. But can I know all the words? All of them?”

«Όχι, δεσποινίς. Αλλά μπορώ να ξέρω όλα τα λόγια; Όλα;»