Wees niet bang

Veertien meisjes wilden de engel met de grote tekst zijn, en elk van hen las hem aan mij voor.

Fourteen girls wanted to be the angel with the big line, and every one of them read it to me.

“Wees niet bang!” riep de eerste. Een herder viel van zijn stoel.

“Do not be afraid!” shouted the first. A shepherd fell off his chair.

“Wees niet bang,” fluisterde de tweede. Niemand hoorde het, zelfs ik niet.

“Do not be afraid,” whispered the second. Nobody heard it, not even me.

De derde zong het. De vierde sprak tegen de vloer. Toen stond achterin een kleine jongen op.

The third sang it. The fourth spoke to the floor. Then a small boy stood up at the back.

“Engelen zijn geen meisjes of jongens, juf,” zei hij. “Het zijn engelen.”

“Angels aren’t girls or boys, Miss,” he said. “They’re angels.”

“Hij heeft gelijk,” zei Ruth vanaf de piano. Ze lachte niet, maar haar ogen wel.

“He is right,” said Ruth from the piano. She didn’t smile, but her eyes did.

Dus de jongen las het ook. Hij las heel goed. Toen vroeg hij of hij liever koning mocht zijn, want koningen hebben kronen.

So the boy read it too. He read very well. Then he asked to be a king instead, because kings have crowns.

Het was dinsdag, de dag van de rollen, en de kerkzaal was warm. Veertig kinderen, veertig jassen en de oude verwarming vol aan. Twee schapen hadden een rood gezicht. Een koning lag op de vloer. “Ik ga dood, juf,” zei hij. Ik vroeg meneer Doyle om een raam open te doen.

It was Tuesday, the day for the parts, and the church hall was hot. Forty children, forty coats, and the old heating on full. Two sheep were red in the face. One king lay on the floor. “I’m dying, Miss,” he said. I asked Mr Doyle to open a window.

“Dat gaat al sinds de zomer niet open,” zei hij. Maar hij pakte zijn lange stok. Hij duwde hard, de oude grendel maakte een kleine knak en het hoge raampje achterin ging open. Er kwam koude lucht binnen. Tien minuten later wilde ik opnieuw beginnen, dus trok hij het met dezelfde stok dicht, snel, en keek er niet naar.

“That one hasn’t opened since the summer,” he said. But he went for his long pole. He pushed hard, the old latch made a small crack, and the high little window at the back opened. Cold air came in. Ten minutes later I wanted to start again, so he pulled it closed with the same pole, fast, and didn’t look at it.

“Honderd jaar oud, dat raam,” zei hij tegen niemand. “Net als alles hier.”

“A hundred years old, that window,” he said to nobody. “Like everything here.”

Maar één kind zag hem dat doen. Een klein meisje met een rode wollen sjaal, aan het eind van de rij herders. Amara Mensah. Ze is dit jaar nieuw in mijn klas. Ze kwam in augustus uit Ghana en ze praat bijna nooit. Ze is een herder, want herders hoeven niets te zeggen.

Only one child watched him do it. She was a small girl in a red wool scarf, at the end of the row of shepherds. Amara Mensah. She is new in my class this year. She came from Ghana in August, and she almost never speaks. She is a shepherd because shepherds don’t have to say anything.

Ik ging naast haar op de vloer zitten. “Amara, wil je een tekst? Een korte? Herders mogen ook praten.”

I went and sat next to her on the floor. “Amara, would you like a line? Just a short one? Shepherds can speak too.”

Ze schudde haar hoofd. Toen zei ze haar eerste woorden tegen mij sinds september.

She shook her head. Then she said her first words to me since September.

“Nee, juf. Maar mag ik alle woorden weten? Alle?”

“No, Miss. But can I know all the words? All of them?”