Do Not Be Afraid

Fourteen girls wanted to be the angel with the big line, and every one of them read it to me.

Czternaście dziewczynek chciało być aniołem z wielkim tekstem i każda przeczytała mi go.

“Do not be afraid!” shouted the first. A shepherd fell off his chair.

– Nie bójcie się! – krzyknęła pierwsza. Jeden pasterz spadł z krzesła.

“Do not be afraid,” whispered the second. Nobody heard it, not even me.

– Nie bójcie się – szepnęła druga. Nikt tego nie usłyszał, nawet ja.

The third sang it. The fourth spoke to the floor. Then a small boy stood up at the back.

Trzecia to zaśpiewała. Czwarta mówiła do podłogi. Wtedy z tyłu wstał mały chłopiec.

“Angels aren’t girls or boys, Miss,” he said. “They’re angels.”

– Anioły to nie dziewczynki ani chłopcy, proszę pani – powiedział. – Anioły to anioły.

“He is right,” said Ruth from the piano. She didn’t smile, but her eyes did.

– Ma rację – powiedziała Ruth od pianina. Nie uśmiechnęła się, ale jej oczy tak.

So the boy read it too. He read very well. Then he asked to be a king instead, because kings have crowns.

Chłopiec też to przeczytał. Czytał bardzo dobrze. Potem poprosił, żeby zostać królem, bo królowie mają korony.

It was Tuesday, the day for the parts, and the church hall was hot. Forty children, forty coats, and the old heating on full. Two sheep were red in the face. One king lay on the floor. “I’m dying, Miss,” he said. I asked Mr Doyle to open a window.

Był wtorek, dzień ról, a w sali parafialnej było gorąco. Czterdzieścioro dzieci, czterdzieści kurtek i stare ogrzewanie na całą moc. Dwie owce były czerwone na twarzy. Jeden król leżał na podłodze. – Umieram, proszę pani – powiedział. Poprosiłam pana Doyle’a, żeby otworzył okno.

“That one hasn’t opened since the summer,” he said. But he went for his long pole. He pushed hard, the old latch made a small crack, and the high little window at the back opened. Cold air came in. Ten minutes later I wanted to start again, so he pulled it closed with the same pole, fast, and didn’t look at it.

– To okno nie było otwierane od lata – powiedział. Ale poszedł po swój długi drąg. Mocno pchnął, stara zasuwka cicho trzasnęła i wysokie małe okno z tyłu się otworzyło. Wpadło zimne powietrze. Dziesięć minut później chciałam zacząć jeszcze raz, więc zamknął je tym samym drągiem, szybko, i nie patrzył na nie.

“A hundred years old, that window,” he said to nobody. “Like everything here.”

– Sto lat ma to okno – powiedział do nikogo. – Jak wszystko tutaj.

Only one child watched him do it. She was a small girl in a red wool scarf, at the end of the row of shepherds. Amara Mensah. She is new in my class this year. She came from Ghana in August, and she almost never speaks. She is a shepherd because shepherds don’t have to say anything.

Tylko jedno dziecko patrzyło, jak to robił. To mała dziewczynka w czerwonym wełnianym szaliku, na końcu rzędu pasterzy. Amara Mensah. W tym roku jest nowa w mojej klasie. Przyjechała z Ghany w sierpniu i prawie nigdy nie mówi. Gra pasterza, bo pasterze nie muszą nic mówić.

I went and sat next to her on the floor. “Amara, would you like a line? Just a short one? Shepherds can speak too.”

Poszłam i usiadłam obok niej na podłodze. – Amara, chcesz mieć tekst? Tylko krótki? Pasterze też mogą mówić.

She shook her head. Then she said her first words to me since September.

Pokręciła głową. Potem powiedziała pierwsze słowa do mnie od września.

“No, Miss. But can I know all the words? All of them?”

– Nie, proszę pani. Ale czy mogę znać wszystkie słowa? Wszystkie?